บทที่ 14

แววตาของปรมัตถ์ที่มองพวกเธอเต็มไปด้วยการเหยียดหยามในอาชีพ ถึงจะบอกว่างานเอ็นเตอร์เทนลูกค้าแต่ส่วนใหญ่ก็เห็นอยู่ว่า ถ้าถูกตาต้องใจก็มีตกลงนอกรอบแทบจะไม่แตกต่างจากงานขายบริการยังไงยังงั้น บางทีอาจจะพูดให้ตัวเองดูแตกต่างก็เป็นไปได้

“แล้วเรื่องงานตอนนี้เป็นยังไงบ้างเห็นว่าจะเปิดสายการบินเส้นทางใหม่” ปรมัตถ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เรื่อย ๆ เหนื่อยก็พัก นิตาเองชอบบ่นว่าฉันหักโหมทำงานมากเกินไป” ธีธัชเอ่ยขึ้นพลางแกว่งน้ำสีอำพันในแก้วไปมา ทั้งคู่สนทนากันโดยไม่ได้สนใจใคร

ฟากสาวสวยชุดเดรสสีแดงเกาะอกก็ตื่นเต้นกับประสบการณ์ใหม่ ๆ เธอทำหน้าที่ชงเหล้าตามแต่พวกเขาต้องการ เพื่อนบางคนก็ออกไปเต้นรำ บางคนก็นั่งคุยสนุกสนานกับบรรดาเหล่าลูกคุณหนูทั้งชายและหญิง แสงสีเสียงดังกระหึ่มมีดีเจมาบริการเปิดแผ่นทำให้ในงานคึกคักทีเดียว เหล่าสาวสวยไฮโซลูกคุณหนูก็แต่งตัวกันสุดฤทธิ์เพื่อล่อสายตาหนุ่ม ๆ ให้ติดกับ หนุ่มไฮโซบางคนนุนีติ์ยอมรับว่าหน้าตาหล่อเหลาอย่างกับดารานายแบบ แต่ก็นั่นแหละชีวิตของพวกเขาเหล่านั้นช่างแตกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง มีกินมีใช้อย่างไม่ขัดสนช่างน่าอิจฉาสิ้นดี

“น้องชุดแดงมาหาฉันหน่อยสิ” สาวสวยชุดเดรสสีแดงเกาะอกมัวแต่สนใจสิ่งแวดล้อมที่ตื่นตาตื่นใจจึงไม่ได้ยินเสียงเรียก จนมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาสะกิดพร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามา ชายคนดังกล่าวกลับฉวยโอกาสตวัดวงแขนรอบเอวบางเข้ามาแนบชิด พาเดินไปนั่งโต๊ะของเขาที่มีชายหญิงนั่งรวมกลุ่มกันอยู่สี่ห้าคน

นุนีติ์ยิ้มเจื่อนพยายามแกะมือที่ดูจะเหนียวหนึบอย่างกับกาวตราช้างออกจากเอวแต่ก็ไม่เป็นผลแถมยังกระชับอ้อมแขนให้ตัวเธอเบียดตัวเขามากขึ้นนหญิงสาวขืนเกร็งตัวสุดฤทธิ์

“น้องครับ น้องมาทำงานให้ความสำราญกับพวกพี่ ไม่ใช่มายืนสวยฟังเพลงชิลล์ ๆ ทำหน้าที่หน่อยสิครับคนสวย หน้าตาสะสวยแบบนี้ไม่เป็นผลดีเลยสักนิด” สายตากรุ้มกริ่มวับวาบเอ่ยเตือน เธอไม่ชอบสายตาของเขาที่โลมเลียตามร่างกายเธอเลยสักนิด รู้สึกขยะแขยงอยากจะอาเจียนด้วยซ้ำ มือหยาบกร้านก็ช่างไม่อยู่นิ่งยุบยับจนน่าขนลุก

“อยู่นิ่ง ๆ ว่านอนสอนง่ายจะได้มีเงินใช้เป็นกอบเป็นกำ” เสียงหัวเราะครื้นเครงดังลั่นในโต๊ะของคเชนทร์หนุ่มนักเลงลูกชายนักการเมืองคนหนึ่ง

“น้องชื่ออะไรจ๊ะ” นิ้วของเขาลูบไล้ไปตามผิวนวลเนียนลออตาท่ามกลางแสงไฟวอร์มไลต์ เธอไม่ได้รู้สึกวาบหวิวเลยสักนิดออกจะรังเกียจด้วยซ้ำ แต่ต้องฝืนใจปั้นหน้ายิ้มหวาน คอยชงเหล้าให้พวกเขา

“ตกลงน้องชื่ออะไร” คเชนทร์เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

“เออ...ชื่อนุนีติ์ค่ะ แต่ฉันไม่ดื่มแอลกอฮอล์นะคะ ไม่ค่อยสบายค่ะ” นุนีติ์ปฏิเสธพลันเบือนหน้าหนีเมื่อคเชนทร์เอาแก้วเหล้าที่มีน้ำสีอำพันบรรจุอยู่ครึ่งแก้วจ่อริมฝีปาก พยายามคะยั้นคะยอให้เธอดื่มแต่เธอปฏิเสธ

“นิดหนึ่งนะ เพื่อเป็นเกียรติแกพี่”