LOGIN“เหมือนทั้งสองคนค่ะ”“พี่อยากได้ลูกสาวคงน่ารักมากเพราะแม่สวย พี่จะถักเปียให้ลูกไปโรงเรียนทุกเช้า” ปรมัตถ์จัดความเรียบร้อยของหมอนเพื่อให้ภรรยาล้มตัวลงนอนได้ถนัด โดยมีสามีหนุ่มคอยประคองอยู่ไม่ห่าง นุนีติ์ยิ้มหัวเราะคิกคัก“ยิ้มหัวเราะหมายความว่ายังไง ทำไมพี่จะถักเปียให้ลูกสาวไม่ได้ เรื่องแค่นี้เองทำไม
สองปีต่อมา...“พี่พีร์ พี่พีร์ครับ อยู่ไหนลูก” เสียงหวานของคุณแม่ถามหาลูกชายตัวน้อย ตอนนี้นั่งเล่นอยู่บนกองทรายอย่างสนุกสนานกับพี่เลี้ยง“คุณแม่พิพีร์อยู่นี่คับ” เด็กชายพีร์ตัวอวบอ้วนเพราะกินเก่งนั่งตักทรายใส่รถแบคโฮ เนื้อตัวมีแต่เม็ดทรายเต็มไปหมดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“ไปอาบน้ำไหมครับ เย็นมากแล้วเ
“อือ” ปรมัตถ์ร้องครางเสียงต่ำ มือเรียวสวยกลมกลึงสอดเข้าไปในชุดสูทสีกรมท่า ลูบไล้เชิ้ตขาวไปมาเล่นเอากายแกร่งขนลุกเกรียว“นุนีติ์” เสียงแหบพร่ากดต่ำคำรามเมื่อมือเรียวสวยลูบไล้ลงต่ำไปป้วนเปี้ยนแถวแก่นกลางลำตัวที่กำลังโป่งนูนดุนดันขึ้นมาจนเด่นชัด ยิ่งก้นงอนงามอวบอัดบดเบียดด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่“ทำไมคะ ท
วันต่อมา...ปรมัตถ์เดินทางมาทำงานพร้อมกับนุนีติ์ สามีหนุ่มมีอาการงอนเล็กน้อยเมื่อภรรยาสาวรบเร้าจะมาทำงานให้ได้ ทั้งที่เขาต้องการให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน หรือไปเยี่ยมครอบครัวของเธอ เขาเองก็ไม่มีปัญหาเพียงแต่ห่วงสวัสดิภาพของภรรยาต่างหาก ยิ่งลูกคนแรกเขากังวลสารพัดไอ้หมอทศก็ขยันเล่าเรื่องภาวะแทรกซ้อนระหว่า
จากนั้นทั้งคู่ก็อยู่เสวนากับหลวงพ่อสักพักก่อนกราบลาเดินทางกลับ และได้ไปเยี่ยมมารดาของสามีที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลอิทธินันท์ธาดากุล ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แสงแดดยังลอดผ่านม่านบังแดดสีขาวสะอาดตา ปรมัตถ์พูดคุยสอบถามอาการของมารดากับพยาบาลที่ดูแลนุนีติ์เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ใก
ร่างเปลือยเปล่าสองร่างตระกองกอดกันกลมด้วยไฟรักที่โหมกระพือตามแรงปรารถนา ปรมัตถ์พรมจูบไปทั้งร่างภรรยาสาว ฝากรอยคิสมาร์กแทบจะทุกซอกหลืบ กายสาวดิ้นพล่านเสียวซ่านรัญจวนใจ ตอบสนองอย่างเร่าร้อน ยิ่งฮอร์โมนคนท้องพลุ่งพล่านยิ่งเพิ่มกำหนัดให้กายแกร่งเร่งเร้าขับเคลื่อนอย่างลืมตน“เบา ๆ นะคะที่รัก”“ครับคนสวย
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาช่วงบ่ายคล้อยเจ้านายของเธอเดินทางไปต่างประเทศพร้อมเพื่อนนุนีติ์ไม่ได้เดินทางไปด้วย เธอจึงขอลาช่วงบ่ายเพื่อไปพบคุณหมอคนเดิมที่คลินิก ชายวัยกลางคนนั่งตรงหน้ายิ้มมองใบหน้าขาวซีดที่อยู่ตรงหน้า“ทำใจให้สบายครับ ไม่มีอะไรน่ากลัวอย่างที่คุณคิด”“...” นุนีติ์ไม่ตอบเธอนั่งประสานมือกันอยู่ตรง
เมื่อทุกอย่างเสร็จสรรพเหลือบมองนาฬิกาแขวนฝาผนังเป็นเวลาหกโมงเช้าเจ้านายหนุ่มมักจะตื่นเวลานี้เป็นประจำเพื่อไปออกกำลังกาย ระหว่างรอจึงเดินเข้ามาในห้องนอนเพื่อเตรียมชุดทำงาน ปรมัตถ์เดินออกมาจากห้องน้ำใบหน้าสวยซีดเซียวมีอาการวิงเวียนศีรษะเป็นระยะ พยายามฝืนตัวเองสุดฤทธิ์ขณะที่กำลังผูกเนกไทให้ชายหนุ่มหลัง
แต่ปรมัตถ์กลับใช้มือดึงรั้งสะโพกกลมกลึงเข้าหา ลิ้นร้อนตวัดดูดดึงไปมาอย่างเจนจัด นุนีติ์แอ่นอกแอ่นส่ายสะโพกเข้าหา ห่อปากกอบโกยอากาศเข้าปอดเพื่อต่อลมหายใจที่ขาดหายเป็นห้วง ใบหน้าบิดเบี้ยวแสนทรมานแต่สุขล้นอย่างที่ไม่เคยได้พานพบ ดิ้นพล่านบิดเร่าเข้าหาอย่างหน้าไม่อาย“อย่าค่ะ เจ้านายมัน...” ชายหนุ่มรุกรา
กลิ่นไวน์คละคลุ้งเลือดในกายสาวสูบฉีดร้อนรุ่มดังเปลวเพลิงพร้อมที่จะหลอมละลายน้ำแข็งอย่างปรมัตถ์ แต่ทว่าชายหนุ่มจะคิดเช่นไรนั้นคงไม่มีใครล่วงรู้นอกจากเขาเองนุนีติ์เขย่งปลายเท้าดึงรั้งศีรษะได้รูปเข้ามาใกล้ริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อเคลือบด้วยไวน์แดงช่างน่าสัมผัส ประกบริมฝีปากร้อนอย่างเร่าร้อนดูดดื่ม บดคลึง







