บทที่ 7

“เปิดหน้าต่างหน่อยไหมคะ อากาศในห้องจะได้โล่ง ช่วยระบายกลิ่นอับในห้องด้วย” เสียงหวานเอ่ยถามแต่คนที่นั่งเหม่อลอยบนเก้าอี้ยังคงเงียบกริบ

“…”

“วันนี้ทานอาหารเช้า ข้าวสวยกับต้มจืดหมูสับอร่อยไหมคะ” เมื่อคำถามแรกผ่านไปก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับมา จึงพยายามถามคำถามต่อไปอย่างไม่ลดละความพยายาม

“…” คู่สนทนาก็ยังนั่งเงียบไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ เสียงหวานยังเอ่ยต่อ สายตาก็คอยชำเลืองมองเป็นระยะมือสองข้างก็เก็บกวาดปัดถูไปด้วย

“เปิดทีวีไหมคะ หนูเปิดให้ หรือเปิดวิทยุฟังเพลงดีคะ”

“…”

“โอเคค่ะ คุณป้าอาจไม่ชอบที่หนูพูดมาก หนูต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณป้าอย่ารำคาญหนูนะคะ” เธอกลัวว่าเจ้าของห้องจะไม่พอใจรำคาญที่เธอพูดมากไม่หยุด แต่ทุกครั้งเวลาเข้ามาทำความสะอาดก็จะพยายามพูดคุยกับนางอยู่ตลอด ท้ายที่สุดเมื่อคนที่นั่งเงียบเหม่อลอยไม่ตอบสนองใด ๆ จึงหมดกำลังใจจะเซ้าซี้ต่อ แต่สายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหญิงสูงวัยอยู่ร่ำไปตัดสินใจเดินออกจากห้องเมื่อทำความสะอาดเสร็จ

นุนีติ์ค่อย ๆ ปิดประตูลงไม่วายเหลียวกลับมามองอีกครั้ง นางยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิมโยกเก้าอี้ไปมาเกิดความรู้สึกสงสารจับใจแอบระบายลมหายใจออกมา ถึงตัวเธอจะไม่สมบูรณ์แบบเหมือนใคร ๆ แต่อย่างน้อยก็ยังมีครอบครัวไว้พักพิงหัวใจยามอ่อนล้า แต่สำหรับนางคงไม่มีใครแล้วถึงได้ถูกส่งมาอยู่ที่นี่ ในใจครุ่นคิดต่าง ๆ นานา

ขณะนั้นเจ้าหน้าที่ของศูนย์ฟื้นฟูฯ เดินนำผู้ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินผ่านเธอไป นุนีติ์มัวแต่ง่วนกับการจัดเก็บอุปกรณ์ลงในรถเข็นทำความสะอาด ไม่ได้ทันสังเกตใบหน้าและบุคลิกท่าทางของผู้ชายคนดังกล่าว กำลังจะเหลียวกลับไปมองว่าไปเยี่ยมห้องไหนก็มีเสียงเรียกของเจ้าหน้าที่ศูนย์ฟื้นฟูฯ ขึ้นมาเสียก่อน

“นุนีติ์พักนี้ไม่เห็นมุกมาทำงานเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” พี่แก้วเจ้าหน้าที่คนหนึ่งในศูนย์ฟื้นฟูฯ มักใจดีกับพวกเธอเสมออีกทั้งยังเป็นคนพาเมาสมัครงานที่นี่

“ป้าสังเวียนไม่สบายอยู่โรงพยาบาลค่ะ มุกเขาเลยต้องอยู่เฝ้าไข้ค่ะ”

“อ๋อ โอเคงั้นเราเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อยแล้วตามไปช่วยพี่จัดอาหารกลางวันเลยนะ”

“ค่ะพี่แก้ว” เสียงหวานเอ่ยรับอย่างแข็งขัน แต่อยู่ดี ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังระรัวในกระเป๋ากางเกงซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เพ็ญนีติ์กดรับสายพลางกรอกเสียงลงไปเดินไปด้วยคุยโทรศัพท์ไปด้วย เสียงสะอื้นไห้เบา ๆ ลอยมาในโทรศัพท์ นุนีติ์จับน้ำเสียงได้

“มุกเป็นอะไร แกร้องไห้ใช่ไหม”

[นุนีติ์ แม่ฉัน แม่เข้าห้องไอซียูด้วยอาการช็อกจากภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดหมอกำลังช่วยอยู่ พ่อฉันก็มาประสบอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์คว่ำขาหัก ตอนนี้กำลังเข้าห้องผ่าตัด ฉันจะทำยังไงดี] เสียงสั่นเครือของเพื่อนรักทำเอานุนีติ์อกสั่นขวัญแขวนด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

“อะไรนะ” นุนีติ์ยืนนิ่งอึ้งตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน มือกำโทรศัพท์แน่นสงสารมุกรดาจับใจ ช่วงนี้เพื่อนรักมีแต่เรื่องแต่ราวมากวนใจ

“ทำใจเย็น ๆ นะมุก ฉันจะรีบไปหาแกทันที หลังจากช่วยพี่แก้วจัดอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ทำใจดี ๆ ไว้นะ อย่าเพิ่งวิตกกังวลไปเลยพ่อกับแม่แกอยู่ในมือหมอแล้ว”

“แกต้องเข้มแข็งนะมุก”