EVIL LOVE รักร้ายนายฟีนิกซ์

EVIL LOVE รักร้ายนายฟีนิกซ์

last updateHuling Na-update : 2025-09-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
77Mga Kabanata
1.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

"แต่ที่ฉันต้องการคือตัวเธอ" "ถึงฉันจะสวยจนใครๆ ก็ต่างอยากได้ตัว แต่ฉันก็ไม่ง่ายที่จะไปกับคนที่พึ่งเคยเจอกันครั้งเดียวหรอกค่ะ" "แน่ใจเหรอว่าครั้งเดียว…ดีเจอลิซ" "ดะ ดีเจอลิซ…อะไรของคุณ ฉันชื่อลิลิน…" "หึ…" "ยะ อย่าบอกนะว่าคนในคืนนั้นเป็นคุณ!?" . . "นายต้องการอะไรกันแน่…" "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันต้องการตัวเธอ เธอไม่ต้องทำอะไร…แค่เตรียมตัวเป็นผู้หญิงของฉันก็พอ"

view more

Kabanata 1

บทที่ 01 ไอโรคจิต

青木玲奈(あおき れな)がA国の空港に着いたのは、すでに夜の九時を過ぎていた。

今日は彼女の誕生日だ。

携帯の電源を入れると、たくさんの誕生日メッセージが届いていた。

同僚や友人からのものばかり。

藤田智昭(ふじた ともあき)からは何の連絡もない。

玲奈の笑顔が消えかけた。

別荘に着いたのは、夜の十時を回っていた。

田代(たしろ)さんは彼女を見て、驚いた様子で「奥様、まさか……いらっしゃるなんて」

「智昭と茜(あかね)ちゃんは?」

「旦那様はまだお帰りになってません。お嬢様はお部屋で遊んでいます」

玲奈は荷物を預けて二階へ向かうと、娘はパジャマ姿で小さなテーブルの前に座り、何かに夢中になっていた。とても真剣で、誰かが部屋に入ってきたことにも気付かない様子。

「茜ちゃん」

茜は声を聞くと、振り向いて嬉しそうに「ママ!」と叫んだ。

そしてすぐに、また手元の作業に戻った。

玲奈は娘を抱きしめ、頬にキスをしたが、すぐに押しのけられた。「ママ、今忙しいの」

玲奈は二ヶ月も娘に会えていなかった。とても恋しくて、何度もキスをしたくなるし、たくさん話もしたかった。

でも、娘があまりにも真剣な様子なので、邪魔はしたくなかった。「茜ちゃん、貝殻のネックレスを作ってるの?」

「うん!」その話題になると、茜は急に生き生きとした。「もうすぐ優里おばさんの誕生日なの。これはパパと私からの誕生日プレゼント!この貝殻は全部パパと私が道具で丁寧に磨いたの。きれいでしょう?」

玲奈の喉が詰まった。何も言えないうちに、娘は背を向けたまま嬉しそうに続けた。「パパは優里おばさんに他のプレゼントも用意してるの。明日……」

玲奈の胸が締め付けられ、我慢できなくなった。「茜ちゃん……ママの誕生日は覚えてる?」

「え?何?」茜は一瞬顔を上げたが、すぐにまたビーズを見つめ直し、不満そうに「ママ、話しかけないで。ビーズの順番が狂っちゃう……」

玲奈は娘を抱く手を放し、黙り込んだ。

長い間立ち尽くしていたが、娘は一度も顔を上げなかった。玲奈は唇を噛み、最後は無言のまま部屋を出た。

田代さんが「奥様、先ほど旦那様にお電話しました。今夜は用事があるので、先に休んでくださいとのことです」

「分かりました」

玲奈は返事をし、娘の言葉を思い出してちょっと躊躇した後、智昭に電話をかけた。

しばらくして電話が繋がったが、彼の声は冷たかった。「今用事がある。明日にでも……」

「智昭、こんな遅くに誰?」

大森優里(おおもり ゆり)の声だった。

玲奈は携帯を強く握りしめた。

「何でもない」

玲奈が何か言う前に、智昭は電話を切った。

夫婦は二、三ヶ月も会っていない。せっかくA国まで来たのに、彼は家に帰って会おうともせず、電話一本でさえ、最後まで話を聞く気もなかった……

結婚してこれだけの年月が経っても、彼は彼女にずっとこうだった。冷淡で、よそよそしく、いつも面倒くさそうに。

彼女は実はもう慣れていた。

以前なら、きっともう一度電話をかけ直して、どこにいるのか、帰ってこれないのかを優しく尋ねていただろう。

今日は疲れているせいか、そうする気が突然失せていた。

翌朝目が覚めて、少し考えてから、やはり智昭に電話をかけた。

A国は本国と十七、八時間の時差がある。A国では今日が彼女の誕生日だった。

今回A国に来たのは、娘と智昭に会いたかったのはもちろん、この特別な日に三人で揃って食事がしたいと思ったから。

それが今年の誕生日の願いだった。

智昭は電話に出なかった。

しばらくして、やっとメッセージが届いた。

「用件は?」

玲奈:「お昼時間ある?茜ちゃんも連れて、三人で食事しない?」

「分かった。場所が決まったら教えて」

玲奈:「うん」

その後、智昭からは一切連絡がなかった。

彼は彼女の誕生日のことなど、すっかり忘れているようだった。

玲奈は覚悟していたつもりだったが、それでも胸の奥が痛んだ。

身支度を整え、階下に降りようとした時、娘と田代さんの声が聞こえてきた。

「お母様がいらっしゃったのに、お嬢様は嬉しくないのですか?」

「私とパパは明日、優里おばさんと海に行く約束してるの。ママが一緒に来たら、気まずくなっちゃうでしょう」

「それにママは意地悪よ。いつも優里おばさんに意地悪するもの……」

「お嬢様、玲奈様はあなたのお母様です。そんなことを言ってはいけません。お母様の心が傷つきますよ」

「分かってるけど、私もパパも優里おばさんの方が好きなの。優里おばさんを私のママにできないの?」

「……」

田代さんが何か言ったが、もう玲奈には聞こえなかった。

娘は自分が一手に育て上げた子。ここ二年、父娘の時間が増えてから、娘は智昭に懐くようになり、去年智昭がA国で市場開拓に来た時も、どうしても付いて行きたがった。

手放したくなかった。できれば側に置いておきたかった。

でも娘を悲しませたくなくて、結局認めた。

まさか……

玲奈はその場に凍りついたように立ち尽くし、血の気が引いた顔で、しばらく動けなかった。

今回仕事を後回しにしてA国に来たのも、娘との時間を少しでも多く持ちたかったから。

今となっては、その必要もないようだ。

玲奈は部屋に戻り、本国から持ってきたプレゼントを、スーツケースに戻した。

しばらくして田代さんから電話があり、子供を連れて出かけると言われ、何かあったら連絡してほしいとのことだった。

玲奈はベッドに座ったまま、心の中が空っぽになったような気がした。

仕事を後回しにしてまで駆けつけたのに、誰も彼女を必要としていない。

彼女が来たことは、まるで笑い話のようだった。

しばらくして、彼女は外に出た。

この見知らぬ、それでいて懐かしい国を、あてもなく歩き回った。

お昼近くになって、やっと智昭との昼食の約束を思い出した。

朝聞いた会話を思い出し、娘を迎えに帰るか迷っていた時、智昭からメッセージが届いた。

「昼は用事が入った。キャンセルする」

玲奈は見ても、少しも驚かなかった。

もう慣れていたから。

智昭にとって仕事でも、友人との約束でも……何もかもが妻である彼女より大切なのだ。

彼女との約束は、いつだって気まぐれにキャンセルされる。

彼女の気持ちなど、一度も考えたことがない。

落ち込むだろうか?

以前なら、たぶん。

今はもう麻痺して、何も感じない。

玲奈の心は更に霧の中にいるようだった。

はずんだ気持ちで来たのに、夫からも娘からも、冷たい仕打ちばかり。

気がつくと、以前智昭とよく来ていたレストランの前に車を停めていた。

中に入ろうとした時、智昭と優里、そして茜の三人が店の中にいるのが見えた。

優里は娘と仲睦まじく並んで座っていた。

智昭と話しながら、娘をあやしている。

娘は嬉しそうに足をぶらぶらさせ、優里とじゃれ合い、優里が食べかけたケーキに口をつけていた。

智昭は二人に料理を取り分けながら、優里から視線を離そうとしない。まるで彼女しか目に入っていないかのように。

これが智昭の言う『用事』。

これが、彼女が命を賭けて十月十日の苦しみを耐え、産み落とした娘。

玲奈は笑った。

その場に立ち尽くして、眺めていた。

しばらくして、視線を外し、踵を返した。

別荘に戻った玲奈は、離婚協議書を用意した。

彼は少女時代からの憧れだった。でも彼は一度も彼女を見つめてはくれなかった。

あの夜の出来事と、お爺様の圧力がなければ、彼は決して彼女と結婚などしなかっただろう。

以前の彼女は、頑張りさえすれば、いつか必ず彼に振り向いてもらえると信じていた。

現実は彼女の頬を、容赦なく叩いた。

もう七年近く。

目を覚まさなければ。

離婚協議書を封筒に入れ、智昭に渡すよう田代さんに頼み、玲奈はスーツケースを引いて車に乗り込んだ。

「空港へ」運転手に告げた。

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
77 Kabanata
บทที่ 02 ช่วยเอาฉันหน่อย NC18+
เจ้าของเรือนร่างสูงนั่งอยู่ที่โซฟาปลายเตียงด้วยความใจเย็น เขาจับแก้วไวน์ราคาแพงควงไปมาแล้วตวัดสายตามองร่างเล็กที่นอนสั่นคลอนอยู่บนเตียงนอนกว้างของห้องนอนหรู ไม่มีทีท่าจะเข้าไปทำเรื่องอย่างว่า เพียงแต่นั่งดื่มชิลล์ๆ จนอีกฝ่ายเบือนใบหน้ามามอง"อะ ไอ้โรคจิต ชอบดูคนทรมานเหรอ? อื้อ~""…" เงียบ"อะ อ่าส์ ยะ อย่าหวังว่าจะได้แตะตัวฉัน" หญิงสาวพยายามตั้งสติแล้วค่อยๆ ตะเกียกตะกายลงมาจากเตียง เธอใช้แรงที่มีอันน้อยนิดค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปในห้องน้ำ ขณะที่ชายหนุ่มยังคงควงแก้วไวน์จ้องมองการกระทำของคนบนพื้นโดยไม่คิดจะทำอะไรความพยายามดันให้เธอเข้ามาในห้องน้ำจนสำเร็จ ร่างบางเอื้อมมือไปเปิดฝักบัว รอให้น้ำเย็นๆ ไหลผ่านโดนร่างกายเพื่อพยายามลดความร้อนรุ่มของฤทธิ์ยาให้ออกไปจากตัวให้หมดซ่าาาา!"อะ อื้อ~" ในขณะที่เธอเหมือนจะคิดผิด น้ำเย็นๆ ไม่ได้ช่วยทำให้ความต้องการเรื่องอย่างว่าลดลงได้เลย มันยิ่งทวีความต้องการจนมือบางเริ่มอยู่ไม่สุข เลื่อนมาบีบเคล้นสองเต้าอวบอั๋น ก่อนที่ใช้มืออีกข้างเลื่อนมาล้วงเข้าไปในกางเกงยีนส์ขาสั้นที่สวมใส่แล้วไม่รอช้าที่จะคลึงเคล้าสามเหลี่ยมหวงแหนจนตัวเองเผยอปากร้องครางออกมาสายน้ำยัง
Magbasa pa
บทที่ 03 อยากให้เอาต้องอดทน NC20+
ไม่ปล่อยให้เธอได้รอนาน ชายหนุ่มรีบเปิดลิ้นชักข้างเตียงเพื่อหยิบอะไรบางอย่างถุงยางอนามัย…เขาหยิบซองถุงยางไซซ์พิเศษเฉพาะตัวฉีกซองด้วยมือเดียวโดยที่ใช้ปากในการช่วย แววตายังคงจดจ้องที่คนตัวเล็กใต้ร่างไม่ละสายตา ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงไปรูดใส่แก่นกายอย่างใจเย็น ขณะที่อีกคนกลับจ้องมองการกระทำของเขาผ่านความมืดที่พอมีไฟสลัว เธอไม่เห็นหน้าเขา เธอไม่รู้ว่าหน้าตาไอโรคจิตที่เป็นคนวางยาเป็นยังไง เธอรู้เพียงว่ากลิ่นกายเขาหอม กล้ามแน่นเป็นกำยำ ผิวขาวเนียนละเอียดไม่ต่างไปจากเธอเลยปึก!"กรี๊ดดดดดด" หญิงสาวที่กำลังจินตนาการถึงใบหน้าของเขากรีดร้องออกมาสุดเสียง คนตัวเล็กตาเบิกโพลงพร้อมกับแหงนมองเพดานกว้างน้ำตาคลอเบ้า จินตนาการทั้งหมดหายวับไปเมื่อร่างสูงจัดการกระแทกแก่นกลางลำตัวเข้ามาทีเดียวมิดลำ ความเจ็บและจุกแล่นเข้ามาในร่างกายจนเธอต้องนิ่วหน้าขมวด รู้สึกถึงของเหลวที่ไหลออกมากลางกาย นั้นคือเลือดบริสุทธิ์ที่ขาดสะบั้นลงในค่ำคืนสวาทครั้งแรกของเธอต้องเสียให้กับคนที่ไม่รู้จัก แถมขนาดของมันยังใหญ่โตเกินกว่าคนอื่นทั่วไป…"จะ เจ็บ!" หญิงสาวโอดครวญน้ำตาปริ่มออกห่างตากับความไร้ซึ่งความอ่อนโยน"อยากให้ฉันเอาก็ต
Magbasa pa
บทที่ 04 วิถีลูกมาเฟีย
ครืดดด ครืดดดดด ~"อื้ออ น่ารำคาญ!" ฉันสบถออกมาเสียงดังพร้อมกับควานหาหมอนหนุนด้านข้างมาอุดหูไว้ ขณะที่ดวงตาก็ปิดสนิทไม่ยอมตื่นมารับสายที่กำลังกระหน่ำโทรเข้าเป็นมารรบกวนเวลานอนอันมีค่าในวันหยุดของฉันครืดดดด ~เสียงสั่นเครือดังขึ้นเป็นครั้งที่สองสามตามมาติดๆ ให้ตายเถอะ…จะให้ฉันตื่นให้ได้เลยใช่ไหม!?ความหงุดหงิดรำคาญทำให้ฉันเอื้อมไปควานหาเสียงเจ้าปัญหาเพื่อต้องการรับสาย เมื่อโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูเข้ามาอยู่ในมือฉันก็รีบเลื่อนกดรับโดยที่ไม่ได้สนใจจะมองว่าปลายสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นใคร"มีอะไร!" ฉันกรอกเสียงห้วนๆ ปนหงุดหงิดอย่างไม่พอใจใส่ปลายสาย มือบางก็คว้าผ้าห่มมาคุมโปงเพื่อนอนต้องการที่จะนอนต่อหลังจากที่คุยธุระเสร็จ(ยังไม่ตื่นอีกเหรอ…ลิลิน)ทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสายตอบกลับมา ร่างกายฉันก็รีบดีดตัวเองขึ้นมานั่งแล้วเปิดเปลือกตาขึ้นเปลี่ยนเป็นคนละคน มือบางเลื่อนโทรศัพท์ที่กำลังแนบหูออกมาดู ก่อนที่จะเบิกตากว้างกับรายชื่อของคนที่โชว์หราบนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วรีบนำกลับมาแนบหูอีกครั้ง"เอ่อคือ…คือ…นะ หนูปวดหัวนิดหน่อยค่ะปาป๊า" ใช่แล้ว…คนที่โทรเข้ามาเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของฉันเอง ฉันรีบหาเหตุผล
Magbasa pa
บทที่ 05.1 ไม่ยินดี
"ได้เวลาประชุมแล้วค่ะคุณลิน" พี่ตาลเดินเข้ามาพร้อมกับรายงานในมืออีกครั้ง ทันทีที่ได้ยินดังนั้นฉันก็ถูมือตัวเองอย่างประหม่า ก่อนที่จะค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้รองผู้บริหาร แล้วค่อยๆ เดินออกไปยังห้องประชุมใหญ่ด้วยจิตใจที่ล่องลอยไม่เป็นตัวของตัวเองที่สุด"แฟ้มประชุมค่ะคุณลิน""อ อ๋อ…ลินลืมค่ะ" ฉันชะงักแล้วหันมายิ้มแห้งใส่พี่ตาล หยิบแฟ้มจากมือเลขาที่หยิบให้บนโต๊ะแล้วถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่"คุณลินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ยังไม่หายแฮงค์เหรอคะ ให้ตาลหาอะไรร้อนๆ ให้ทานก่อนไหม?" ตอนนี้อาการเมาแฮงค์ค้างคืนของฉันหายไปแล้ว แต่เพราะวาระการประชุมครั้งนี้ยิ่งใหญ่มาก แกนหลักอยู่ที่ฉัน ความประหม่าจึงมีเพิ่มขึ้น ไม่เคยได้รับแรงกดดันขนาดนี้มาก่อนเลย"ไม่เป็นไรค่ะพี่ตาล ลินพร้อมแล้วค่ะ" ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเพิ่มเสริมความมั่นใจ ก่อนที่จะก้าวเท้าซ้ายออกจากห้องตัวเองด้วยเหตุผลที่ว่าขวาร้ายซ้ายดีเป็นที่ฮีลใจแล้วรีบเดินเข้าไปในประชุมที่มีป๊าและบอร์ดบริหารบางคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว"สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกท่านด้วยความนอบน้อม แล้วเดินไปนั่งด้านข้างผู้เป็นพ่อที่กำลังทำหน้าที่เป็นท่านประธานใหญ่กลางที่ประชุม ร
Magbasa pa
บทที่ 05.2 ไม่ยินดี
ความสงสัยของฉันถูกกระจ่างขึ้นทันที สายตาที่เขามองฉันในตอนแรกคงเป็นสายตาของคนที่เหยียดตัวว่าเหนือกว่าสินะ มันไม่ใช่ความพิศวาสอะไรเลยสักนิดแต่ถึงจะใช่ฉันก็มั่นใจว่าฉันไม่เอาคนปากไม่ดีอย่างเขาแน่!"ครับ…คุณฟินซ์มีสิทธิ์ออกความคิดเห็นเพราะเป็นหน้าที่ของบอร์ดบริหาร แต่ทุกอย่างมีเหตุมีผลและต้องมีทางแก้ แล้วทางแก้สำหรับคุณคืออะไรครับ""ทางแก้ของผมง่ายๆ ครับ เปลี่ยนคนทำ" ตาบ้านี่กล้าดียังไงมาตัดสินว่าฉันไม่เหมาะที่จะทำงานนี้ กล้าหักหน้าฉันกลางที่ประชุมทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้รู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันทำงานที่นี่มาหนึ่งปีเต็ม ไม่เคยมีบอร์ดบริหารคนไหนกล้าว่าฉันขนาดนี้มาก่อน นับประสาอะไรกับคนที่เพิ่งเข้ามาทำงานหนึ่งวันแต่กลับขีดเส้นให้ค่าความสามารถของฉันต่ำต้อยขนาดนี้ใครจะยอม!"คนอื่นว่ายังไงครับ" ป๊าหันไปถามบอร์ดบริหารคนอื่นๆ ซึ่งทุกคนเงียบกริบอีกเช่นเคย ไม่มีใครคัดค้านแต่ก็ไม่มีใครแสดงออกว่าส่งเสริมที่จะอยู่ข้างฉันเลย"ฉันดูแลโปรเจ็คมานักต่อนัก ถึงจะเป็นโปรเจ็คเล็กแต่ฉันก็ทำดีมาตลอด คุณเป็นบอร์ดคนใหม่กล้ามาตัดสินว่าฉันทำงานออกมาได้ไม่มีประสิทธิภาพได้ยังไงกัน!?" แต่แล้วสุดท้ายความอดทนของฉันก็ขาดผึ่
Magbasa pa
บทที่ 06 ความคิดของเด็กน้อย
"ปาป๊า!" ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องทำงานของผู้บริหารแล้วกระแทกเท้าเสียงดังเหมือนเด็กไม่พอใจในของเล่น จนป๊าที่นั่งอยู่บนโซฟาราวกับรอฉันอยู่ก่อนแล้วเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตานิ่งๆ ผิดกับนิสัยปกติของท่าน"หนูไม่เข้าใจว่าทำไมป๊าต้องให้หนูทำงานกับตาบ้านั้น เขาหักหน้าหนูกลางประชุมเลยนะ" ฉันรีบฟ้องยกใหญ่ปล่อยตัวลงนั่งข้างผู้เป็นพ่อ"มันคือหน้าที่ของบอร์ดบริหารที่ต้องคอยเตือนสติเรา หนูก็รู้ไม่ใช่เหรอ?" ป๊าบอกฉันอย่างใจเย็น"หนูรู้ค่ะ แต่แบบนี้มันแรงเกินไป งานหนูไม่เคยโดนติเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างเขาก็มาใหม่ ทำไมถึงมาบอกว่างานหนูไม่มีคุณภาพ!""เพราะคนอื่นเขาเกรงใจป๊า""…" ฉันเงียบลงทันทีป๊าเข้าข้างเขา!"คนแบบนี้แหละที่ป๊าอยากได้มาทำงานด้วย เขากล้าที่จะติเตือนเรา แล้วสิ่งที่เขาพูดก็คือเรื่องจริง หนูต้องรับฟังและไม่ควรใช้อารมณ์ในที่ประชุมแบบนั้น""หนูไม่ได้ใช้อารมณ์""ลิลิน…การบริหารบริษัทไม่ได้ง่ายเหมือนที่ลูกคิด ยิ่งเรามีคู่แข่งทางการค้าเยอะ เราก็ยิ่งต้องอุดช่องโหว่เพื่อไม่ให้บริษัทอื่นมาโจมตีบริษัทเราได้ง่ายๆ คุณฟินซ์เขาทำถูกแล้ว""แต่หนูไม่ชอบหน้าเขา หนูทำงานกับเขาไม่ได้""ต่อไปหนูต้องทำงานกับคนอื
Magbasa pa
บทที่ 07 เป็นใครกันแน่?
'แต่ที่ฉันต้องการคือตัวเธอ' ประโยคเดิมยังคงวนเวียนในหัวของฉันราวกับหนังที่ฉายซ้ำซ้อน ขณะที่สายตาฉันยังคงจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา พร้อมกับใบหน้าที่อึ้งทึ่งอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้ยินมาก่อนนายนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน พึ่งรู้จักกันไม่ถึงวัน หาเรื่องคัดค้านขัดขาฉันสารพัด แต่กลับบอกว่าอยากได้ตัวฉัน เหอะ…"คุณเป็นโรคจิตหรือไง!?" ฉันพูดออกไปเมื่อคิดไตร่ตรองอย่างดีแล้วว่าคนปกติไม่มีทางพูดอะไรแบบนี้ได้ เขาต้องมีอาการอะไรทางสมองแน่ๆ ถึงได้พูดประโยคที่น่าขนลุกหน้าตายแบบนี้"…" แต่เขากลับเงียบ ตวัดสายตาคมกริบมองฉันราวกับกำลังบอกว่าเขาจริงจังในทุกสิ่งที่พูดออกมา"ถึงฉันจะสวยจนนายอยากได้ตัว แต่ฉันก็ไม่ง่ายที่จะไปกับนายหรอก ไอโรคจิต…ออกไปจากห้องฉันเลยนะ" ฉันบอกพร้อมกับผายมือเชิญเขาออกไปจากห้องไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ของวัน แต่มันก็เหมือนทุกครั้ง เขาเลือกที่จะนั่งลงเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วช้อนสายตามองฉันเหมือนเดิม"ได้…ถ้านายไม่ออก งั้นฉันออกเอง" ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป ไม่มีอะไรสะทกสะท้านเลยสักนิด งั้นคงต้องเป็นฉันเองสินะที่ควรถอยออกห่างคนโรคจิตไม่น่าไว้ใจแบบนี้ เขาป่วยเกินไปกว่าที่ฉันจะต้
Magbasa pa
บทที่ 08.1 จะไหวเหรอ?
"ใจเย็นๆ เป็นอะไรเนี่ย""เอาใบนี้ ใบนี้ ใบนี้ แล้วก็ใบนี้ จัดการให้ด้วยค่ะ" ฉันจัดการใช้ปลายนิ้วชี้ไปทางกระเป๋าหรูที่กำลังตั้งโชว์เกือบห้าใบ คนข้างๆ ฉันหันมามองด้วยดวงตาที่ตกตะลึง เพราะราคาของมันเหยียบเจ็ดหลักต้นๆ เกือบทุกใบ แต่ตอนนี้ฉันไม่คิดจะสนใจ แค่อยากซื้อมันทุกอย่างเพื่อให้หายอาการหงุดหงิดในตอนนี้ให้หมดเลย"ยัยลินพอก่อน""ไม่พอเจ๊ ไปร้านอื่นกัน""พอเลย นั้นเงินไม่ใช่เศษกระดาษ ตั้งสติค่ะ" มือบางดึงมือฉันไว้แล้วกลอกตาใส่ คนที่ฉันตามมาให้ช็อปด้วยคือน้ำฝนหรืออีเจ๊ เป็นรุ่นพี่กว่าฉันสองปีแต่เรากลับสนิทกันมากเพราะพวกเราเจอกันอยู่บ่อยๆ เจอกันมาตั้งแต่เด็กเพราะปาป๊าและหม่ามี้เราสองคนสนิทกัน อีเจ๊จึงกลายเป็นเพื่อนฉันไปโดยปริยาย ฉันมีเพื่อนไม่เยอะหรอกเพราะคนที่เข้ามาล้วนแต่ต้องถูกกรองไว้หมด วิถีลูกมาเฟียลำบากกว่าที่คิดมากเลยแหละ"ฉันหงุดหงิด หงุดหงิดจนอยากฆ่าคน" ฉันกัดฟันกรอด ยิ่งนึกถึงใบหน้าของตาบ้านั้นความร้อนรุ่มก็ยิ่งทวีเพิ่มเรื่อยๆ"ไปนั่งกินบิงซูให้ใจเย็นก่อน ฉันว่าถ้ายังเดินต่อแบบนี้แกคงจะเหมาหมดห้าง" สุดท้ายฉันก็โดนเจ๊น้ำฝนลากไปร้านของหวานเจ้าประจำของนาง จัดการสั่งทุกอย่างเรียบร้อ
Magbasa pa
บทที่ 08.2 จะไหวเหรอ?
เช้าวันต่อมา"ทีมสำรองมาถึงแล้วค่ะ ให้เข้ามาเลยไหมคะ?""เข้ามาเลยก็ได้ค่ะ""เอ่อ…มาพร้อมกับคุณฟินซ์เลยค่ะ""มาอีกแล้วเหรอ จะมาอะไรนักหนา" ความอารมณ์ดีของฉันหายไปในพริบตาที่ได้ยินชื่อของไอโรคจิตที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุด พี่ตาลยืนทำหน้าลังเลใส่ฉันอย่างหนัก จนฉันที่กำลังอารมณ์เสียรีบเงยหน้าขึ้นตอบ"ให้เข้ามาพร้อมกันเลยค่ะ" ยังไงฉันก็ไม่ได้อยู่กับเขาในห้องแค่สองคน ยังมีทีมงานที่จะคุยเรื่องโครงสร้างอยู่ด้วย เขาคงไม่กล้าพูดเรื่องนั้นหรือทำอะไรฉันได้หรอก"สวัสดีครับผมมาจากทีมงานสำรองที่คุณต้นตาลติดต่อไปครับ""ทราบแล้วค่ะ เชิญนั่งเลยค่ะ" ฉันยิ้มตอบพนักงานชายในบริษัทที่กำลังยืนแนะนำตัวพร้อมกับทีมงานอีกสองคน ในขณะที่คนที่ฉันไม่อยากพบหน้ากลับไม่มีแม้แต่รอยยิ้มคำทักทายแถมยังนั่งลงโดยที่ฉันไม่ได้เอ่ยปากเชิญอีก"ไร้มารยาท" ฉันพึมพำเบาๆ พร้อมกับเบะปากใส่ ก่อนที่จะลงไปนั่งตรงโซฟาในห้องที่พร้อมจะประชุมเรื่องโปรเจ็คใหญ่"คุณลินว่าอะไรนะครับ" หนึ่งในทีมพูดขึ้นเพราะได้ยินที่ฉันพูดไม่ชัด"อ๋อ…เปล่าค่ะ เราเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ""ครับ""ลินอยากได้โปรดักส์ที่มันทันสมัย แพ็คเกจเรียบหรูแต่ยังคงความมินิมอลตะ…""
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status