บทที่ 6

“รับงานเอ็น แคนเซิลไปสิไม่เห็นยาก”

“โอ๊ย! เพื่อจ๋าแคนเซิลได้ไงเงินทั้งนั้น งานนี้เห็นว่าเป็นลูกหลานเศรษฐีไฮโซ ลูกคุณหนูรวยล้นฟ้าทั้งนั้น เรื่องเปย์คงอู้ฟู่เลยละ ดริงก์หนึ่งไม่ต่ำกว่าห้าพันหรืออาจเป็นหมื่น นานทีปีหนจะมีงานแบบนี้เข้ามา ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้รับงานแบบนี้มากเพราะต้องดูแลแม่ เงินเก็บที่มีอยู่ก็เหลือน้อยเต็มทน”

“งานอื่นนะพอได้อย่างงานพริตตี้อะไรเทือกนั้น แต่งานเอ็นมันสุ่มเสี่ยงมากเลยนะ”

“ฉันรู้ว่าแกน่ะไม่ชอบงานแบบนี้ แต่ทำไงได้เงินค่าจ้างเยอะมาก งานนี้พี่แขเลือกคนด้วยนะ พี่แกเลือกฉัน”

“ช่างมันเถอะ งานนี้ไม่ได้แต่งานหน้าก็ยังมีนี่” นุนีติ์ปลอบใจเพื่อนรัก เธอไม่ชอบงานแบบนี้แต่ก็ไม่ได้รังเกียจ คิดว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เธอจะทำได้ถึงแม้จะแค่ชงเหล้าเอ็นเตอร์เทนลูกค้าเป็นงานที่ไม่ถนัดเลยจริง ๆ

“แต่…” มุกรดามีสีหน้าสลดลงเมื่อเพื่อนรักปฏิเสธแต่ทำไงได้เมื่อเพื่อนไม่เอาด้วยจะฉุดจะลากก็ยังไงอยู่

“ขอโทษนะมุก เราช่วยไม่ได้จริง ๆ” นุนีติ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลมองหน้ามุกรดาอย่างเห็นใจ

“โอเคฉันจะไปบอกพี่แขว่าฉันไปไม่ได้ ให้หาคนอื่นไปแทน ว่าแต่วันนี้ไปที่ร้านพี่แขไหม”

“ไม่ไปฉันบอกพี่แขแล้วว่าจะทำงานส่งอาจารย์ ปีนี้ปีสุดท้ายแล้วไม่อยากให้พลาด อยากทำเกรดให้สวย ๆ” สีหน้าของมุกรดาดูเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด นุนีติ์ได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักหน่วงอยากช่วยเพื่อนก็อยากช่วยแต่งานนี้เธอขอปฏิเสธ

อีกสองวันต่อมา…

@ ศูนย์ฟื้นฟูและดูแลผู้สูงอายุเอกชนใจกลางกรุงเทพมหานคร

วันนี้เพ็ญนีติ์เดินทางมาทำงานแต่เช้า เริ่มจากทำความสะอาดตามห้องพักต่าง ๆ ศูนย์ฯ แห่งนี้มีทั้งห้องพักแบบรวมและแบบเดี่ยว การเลือกห้องขึ้นอยู่กับกำลังทรัพย์ของผู้มารับบริการ จนมาถึงห้องสุดท้ายห้องที่มักเกิดคำถามขึ้นในหัวตลอดเวลาว่าหญิงสูงวัยอายุน่าจะราว ๆ ห้าสิบกว่าเกือบหกสิบรายนี้ชื่อเสียงเรียงนามอะไร เพราะไม่มีป้ายชื่อติดเหมือนห้องอื่น มีเพียงหมายเลขห้องศูนย์ศูนย์เก้าติดอยู่เท่านั้น เจ้าของห้องดังกล่าวไม่ออกไปสุงสิงกับใคร พยายามแอบสอบถามป้าแพงแม่บ้านหรือเจ้าหน้าที่คนอื่น ก็ไม่มีใครเล่าอะไรให้ฟัง สุดท้ายจึงเคาะประตูสองครั้งและเปิดเข้าไปด้านในกล่าวทักทายเป็นอันดับแรก

“สวัสดีค่ะ ขออนุญาตทำความสะอาดนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขออนุญาตเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง ด้วยท่าทางขะมักเขม้นกระตือรือร้นในการทำงาน กลิ่นอับชื้นค่อนข้างแรงติดปลายจมูกถึงกับทำจมูกฟุดฟิด แอบได้ยินเจ้าหน้าที่บ่นกันหลายคนว่าเจ้าของห้องไม่ยอมเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศจึงทำให้ภายในห้องอับชื้น

สายตาของหญิงสาวแอบชำเลืองมองไปยังหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้เอนนอน ผมเผ้ามัดลวก ๆ หลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ แววตาเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย เวลาเข้ามาทำความสะอาด เจ้าของห้องเพียงแค่เหลือบแลมองเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตากลับไปนะจุดเดิม ไม่เคยได้สนทนาพูดคุยกันเลยสักครั้ง มีเพียงเธอเท่านั้นที่ทักทายพูดคุยเสียเป็นส่วนใหญ่

หลังมือเหี่ยวย่นเส้นเลือดปูดโปนตามสภาพร่างกายที่ดูผ่ายผอม แต่เคล้าโครงใบหน้ายังมีความสวยงามหลงเหลืออยู่บ้าง เธอคิดว่าสมัยยังสาวคงสวยมาก มือสองข้างประสานกันที่หน้าตัก นิ้วมือเหี่ยว ๆ คอยแต่จะหมุนแหวนทองคำเกลี้ยงที่สวมอยู่บริเวณนิ้วนางซ้ายอยู่ตลอดเวลาเธอคิดว่ามันคงสำคัญมาก