Mag-log in“เหมือนทั้งสองคนค่ะ”“พี่อยากได้ลูกสาวคงน่ารักมากเพราะแม่สวย พี่จะถักเปียให้ลูกไปโรงเรียนทุกเช้า” ปรมัตถ์จัดความเรียบร้อยของหมอนเพื่อให้ภรรยาล้มตัวลงนอนได้ถนัด โดยมีสามีหนุ่มคอยประคองอยู่ไม่ห่าง นุนีติ์ยิ้มหัวเราะคิกคัก“ยิ้มหัวเราะหมายความว่ายังไง ทำไมพี่จะถักเปียให้ลูกสาวไม่ได้ เรื่องแค่นี้เองทำไม
สองปีต่อมา...“พี่พีร์ พี่พีร์ครับ อยู่ไหนลูก” เสียงหวานของคุณแม่ถามหาลูกชายตัวน้อย ตอนนี้นั่งเล่นอยู่บนกองทรายอย่างสนุกสนานกับพี่เลี้ยง“คุณแม่พิพีร์อยู่นี่คับ” เด็กชายพีร์ตัวอวบอ้วนเพราะกินเก่งนั่งตักทรายใส่รถแบคโฮ เนื้อตัวมีแต่เม็ดทรายเต็มไปหมดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“ไปอาบน้ำไหมครับ เย็นมากแล้วเ
“อือ” ปรมัตถ์ร้องครางเสียงต่ำ มือเรียวสวยกลมกลึงสอดเข้าไปในชุดสูทสีกรมท่า ลูบไล้เชิ้ตขาวไปมาเล่นเอากายแกร่งขนลุกเกรียว“นุนีติ์” เสียงแหบพร่ากดต่ำคำรามเมื่อมือเรียวสวยลูบไล้ลงต่ำไปป้วนเปี้ยนแถวแก่นกลางลำตัวที่กำลังโป่งนูนดุนดันขึ้นมาจนเด่นชัด ยิ่งก้นงอนงามอวบอัดบดเบียดด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่“ทำไมคะ ท
วันต่อมา...ปรมัตถ์เดินทางมาทำงานพร้อมกับนุนีติ์ สามีหนุ่มมีอาการงอนเล็กน้อยเมื่อภรรยาสาวรบเร้าจะมาทำงานให้ได้ ทั้งที่เขาต้องการให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน หรือไปเยี่ยมครอบครัวของเธอ เขาเองก็ไม่มีปัญหาเพียงแต่ห่วงสวัสดิภาพของภรรยาต่างหาก ยิ่งลูกคนแรกเขากังวลสารพัดไอ้หมอทศก็ขยันเล่าเรื่องภาวะแทรกซ้อนระหว่า
จากนั้นทั้งคู่ก็อยู่เสวนากับหลวงพ่อสักพักก่อนกราบลาเดินทางกลับ และได้ไปเยี่ยมมารดาของสามีที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลอิทธินันท์ธาดากุล ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แสงแดดยังลอดผ่านม่านบังแดดสีขาวสะอาดตา ปรมัตถ์พูดคุยสอบถามอาการของมารดากับพยาบาลที่ดูแลนุนีติ์เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ใก
ร่างเปลือยเปล่าสองร่างตระกองกอดกันกลมด้วยไฟรักที่โหมกระพือตามแรงปรารถนา ปรมัตถ์พรมจูบไปทั้งร่างภรรยาสาว ฝากรอยคิสมาร์กแทบจะทุกซอกหลืบ กายสาวดิ้นพล่านเสียวซ่านรัญจวนใจ ตอบสนองอย่างเร่าร้อน ยิ่งฮอร์โมนคนท้องพลุ่งพล่านยิ่งเพิ่มกำหนัดให้กายแกร่งเร่งเร้าขับเคลื่อนอย่างลืมตน“เบา ๆ นะคะที่รัก”“ครับคนสวย
“เข้าใจสิ ฉันไม่ได้โง่ ที่จะไม่รู้ว่าเธอมีอาชีพอะไร และไม่ต้องมาเรียกร้องอะไร คืนนั้นเธอสมยอมเอง จะให้บอกไหมว่าใครเริ่มก่อน”“ฉันอธิบายได้เรื่องวันนั้น เอ่อคือ…” นุนีติ์อ้ำอึ้งรู้สึกอับอายมากเช่นกันที่เขาคิดว่าเธอเป็นเด็กเอ็นฯ คืนนั้นเธอก็ทำงานอย่างว่าจริง รู้สึกน้ำท่วมปากกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจะปฏิเส
ปรมัตถ์หลังออกกำลังกายเสร็จ เขาตรงดิ่งมายังห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่มเพื่อดับกระหาย วันนี้ออกกำลังกายหนักกว่าทุกวัน แต่แล้วคิ้วเข้มก็ต้องขมวดเมื่อสังเกตเห็นร่างเพรียวระหงจากทางด้านหลัง สายตาคมเข้มมองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าและย้อนกลับมาหยุดอ้อยอิ่งตรงเรียวขาเพรียวนวลเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงข
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเพ็ญนีติ์ วราสินธุ์เรียกนุนีติ์ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวส่งยิ้มอย่างเก้อเขินให้กับชายคนดังกล่าวที่จ้องมองเธออย่างพิจารณา แต่สายตาดูอบอุ่นเอ็นดูเสียมากกว่าในเชิงชู้สาว“ครับยินดีต้อนรับ อาจลำบากหน่อยนะครับ ยังไงก็ฝากด้วย” นุนีติ์รู้สึกแปลก ๆ ในคำพูดนั้นแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจคิดว่าการท
“งานมันหายาก ลองดูสักตั้งจะเป็นไร” นุนีติ์สูดลมหายใจลึก ๆ เม้มปากเป็นเส้นตรงอย่างหนักใจถึงงานที่ได้รับมอบหมายเหมือนกำลังเดินเข้ากรมทหารยังไงยังงั้น“แน่ใจนะ ไม่ไหวก็ลาออกนะแก สู้มาทำงานที่ศูนย์ดีกว่า ถึงเงินเดือนไม่เยอะแต่สบายใจกว่า เจ้านายก็ใจดีด้วย”“แล้วแกจะลาออกจากงานที่ศูนย์ไหม” มุกรดาถามต่อทัน







