chapter 8

“อ้าว...เฮ้ย...มึงโกรธแม่สาวนักร้องนั่นแล้วมาลงที่กูได้ไงวะ โกรธใครก็ไปลงกับคนนั้นซิโว้ยไอ้เทพ” ฉัตรจักรโวยวายเสียงดัง พร้อมความเสียดาย ด้วยตรงที่นั่งอยู่แสงไฟไม่สว่างเท่าไหร่ เลยทำให้เขาเห็นหน้าเพื่อนรักไม่ชัด แต่ก็คิดว่าคงจะแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่กรุ่นอยู่เป็นแน่แท้ แล้วก็นึกกลัวระคนสงสารนักร้องสาว ซึ่งเพิ่งจะเดินจากไปเมื่อครู่ ที่กล้าหาญหักหน้าเทพกานต์อย่างไม่รู้เลยว่าชะตากรรมตัวเองจะต้องเจอกับเรื่องร้ายแรงอะไรบ้าง

มือใหญ่ยกขึ้นตบบ่ากว้างเบาๆ “หรือมึงจะหมดเสน่ห์แล้ววะไอ้เทพ ผู้หญิงเขาเลยไม่สนใจ” ฉัตรจักรถามน้ำเสียงยิ้มๆ ดวงตาคมตวัดมองไปยังมุมทางเดินที่ร่างโปร่งบางลับหายไปเมื่อครู่อย่างเสียดาย แรกเริ่มเขามาที่นี่ก็เป็นเพราะเรื่องงาน แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องหวานเศร้าและไพเราะเพราะพริ้งช่างต่อว่าต่อขานนั่นเข้า มันตรงเข้าไปกระแทกตรงกึ่งกลางหัวใจอันแข็งแกร่งให้อ่อนยวบและละลายกลายเป็นเทียนไขถูกลนไฟในบัดดล

ใบหน้าคมคร้ามค่อยๆ หันไปมองอย่างเชื่องช้าแล้วก็ต้องตกตะลึง หัวใจเต้นแรงและเร็วไม่เป็นจังหวะ ยามสายตาได้ยลใบหน้าหวานปนเศร้าที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามซึ่งสะท้อนอยู่ในแสงไฟรำไร เหมือนกับตกอยู่ในมนต์สะกดแห่งความสวยเศร้า แต่อุปสรรคก็มี เมื่อได้เจอกับ...

ไม่รู้ว่าเขาจะเรียกอะไรดี ผู้หญิงห้าว ทอมบอย ผู้ชายในเพศหญิง หรือว่าผู้หญิงในเพศชาย เพราะบอกตรงๆ เขาดูไม่ค่อยจะออกจริงๆ

ร่างเล็กกะทัดรัดฉบับกระเป๋าในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนรัดรูป สวมแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิท และยังมีหมวกแก๊ปสีเดียวกับตัวเสื้อที่สวมทับ ทำให้ดูทะมัดทะแมง แข็งแกร่งแต่ก็บอบบางในคราวเดียวกัน

ใบหน้าเรียวดวงตากลมโตขนตายาวและงอน จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูระเรื่อ จนเห็นครั้งแรกเขานึกว่าเป็นหญิง แต่พอได้ยินเสียงพูดเท่านั้นเองก็ต้องผงะ เพราะมันใหญ่ แหบและห้าวเหมือนกับเสียงผู้ชายเสียมากกว่า แล้วที่สำคัญที่สุดก็คือ...

มือใหญ่ยกขึ้นแตะใบหน้า รสหมัดหนักๆ สองสามหมัดที่ตรงเข้าปากกึ่งจมูกและเบ้าตายังติดตรึงในความรู้สึกจนถึงทุกวันนี้ เพราะมันทำให้เขาปากเจ่อ อดกินแกงเผ็ดๆ แถมดวงตาปูดบวมและแดงช้ำ จนไม่กล้าออกไปนอกบ้านเสียตั้งหลายวัน

คิดแล้วก็เจ็บใจจริงๆ ที่ให้ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมทำร้ายเอาได้ พอจะเอาคืนก็กลัวจะถูกหาว่ารังแกเด็ก ถ้าใครเห็นเข้า เขาต้องโดนต่อว่าทั้งขึ้นทั้งล่อง

กรามหนาขบกัดบดเบียดจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบเป็นประกายแข็งกร้าว ไม่ให้ไอ้หรือยายบ้านั่นทำร้ายเขาแล้วลอยนวลไปได้หรอก สุภาษิตบทหนึ่งบอกว่า...สิบปีแก้แค้นก็ไม่สาย โลกมันกลม ยังไงเขาจะต้องเจอไอ้เจ้าวายร้ายนั่นอีกแน่นอน

ฉัตรจักรสะบัดศีรษะไล่ความคิดเรื่องไอ้วายร้ายที่ทำให้เขาต้องคิดถึงเรื่องการออกกำลังกายและฝึกฝนฝีมือการต่อสู้ขึ้นมาใหม่ ชายหนุ่มหันไปมองเทพกานต์ คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังไต่ถาม จะทำอย่างไรต่อไป

“งั้นมึงก็คอยดูไอ้ฉัตร กูจะเอายายนักร้องนั่นมาเป็นของกูให้ได้” เทพกานต์พูดน้ำเสียงหนักแน่น ในดวงตาคมเข้มและใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ

ฉัตรจักรถึงกับเสียววูบในอก เพราะจำน้ำเสียงแบบนี้ได้ดี เหตุการณ์ในวันวานย้อนกลับเข้ามาในความคิด วันที่เขาและเทพกานต์รวมถึงเพื่อนอีกสองสามคนนั่งทานอาหารและคุยสัพเพเหระกันในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย แล้วมีหญิงสาวร่างสูงโปร่งเดินผ่านมา ในอ้อมแขนนั้นเต็มไปด้วยหนังสือหอบใหญ่เดินผ่านหน้าเขาและเพื่อนๆ ไปอย่างไม่แม้แต่จะสนใจคำแซว ไม่แม้แต่จะมองหน้าผู้ชายคนไหนและด้วยความคึกคะนองและปากเปราะ

ในตอนนั้นเขาก็ปากไวเอ่ยพนันกับเพื่อนหนุ่มที่เจ้าเสน่ห์ที่สุดที่ไม่ว่าจะจีบหญิงคนไหนก็ไม่เคยพลาดหลุดมือสักครั้ง เพียงแค่พูดด้วยความสนุกและคึกคะนอง โดยไม่คิดว่าเทพกานต์จะรับคำท้าและทำได้สำเร็จเสียด้วย และเรื่องราวในวันนั้นก็ทำให้เขารู้สึกผิดและเสียใจกับหญิงสาวคนนั้น...

รมย์นลิน ยมลภัทร จากวันที่เทพกานต์ทำตามคำท้าสำเร็จและพูดจาไม่ดีด้วย เธอก็ได้หายออกไปจากวงจรชีวิตของทุกคน ทำราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

“เฮ้ย!! มึงจะไปไหนไอ้เทพ”

เทพกานต์ไม่ตอบแต่กลับเดินลิ่วๆ ไปตามเส้นทางที่นักร้องสาวเดินลับหายไปเมื่อครู่ ด้วยรอยยิ้มหยามหยันและเคร่งเครียด ถ้าอยากจะเล่นตัวเขาก็ไม่ว่า แต่ก็ควรดูด้วย กำลังเล่นอยู่กับใคร ถึงไม่อยากไปกับเขา แต่ก็ควรมาคุยกันให้รู้เรื่อง ไม่ใช่ว่าเดินหนีไปแบบนี้

“เฮ้ย!! คุณครับ ทางนั้นไปไม่ได้นะครับ นั่นไม่ใช่...” พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งร้องทักและจะเดินไปดักทาง แต่เสียงนั้นก็ต้องเงียบหายไป เมื่อเทพกานต์ตวัดสายตาคมกริบและดุร้ายเหมือนกับพญาเสือโคร่งมองมา และมีเพื่อนอีกคนก็เข้าไปกระซิบบอกจนหน้าเจื่อนและซีดเผือด จึงต้องรีบถอยห่างไปอย่างรวดเร็ว

เทพกานต์เดินลิ่วๆ ไปจนถึงห้องหนึ่งซึ่งเขาคิดว่าน่าจะใช่ห้องที่สาวนักร้องจอมหยิ่งใช้เป็นที่พักกายและแต่งตัว ซึ่งเขาเองก็เคยใช้หาความสุขส่วนตัวกับนักร้องคนอื่นๆ มาแล้ว แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบแต่ความมืดมิด

“แม่ง...อยู่ห้องไหนวะ” ชายหนุ่มสบถเสียงเขียวด้วยความขุ่นเคืองใจ ดวงตาคมกริบตวัดมองไปรอบๆ ทางเดิน และก็สะดุดกับแสงไฟสลัวๆ ที่ลอดออกมาจากประตูห้องซึ่งอยู่ในสุด

หืม...ท่าทางจะเส้นใหญ่ใช่เล่นเลยนะนี่ ถึงได้มีห้องส่วนตัวให้ด้วย รอยยิ้มมาดหมายผุดขึ้นบนใบหน้าคมคร้าม ดวงตาคมกริบพราวระยับมองไปยังห้องเล็กซึ่งเคยใช้เป็นห้องเก็บของอย่างมาดหมาย

‘นึกว่าจะหนีฉันพ้นหรือแม่ตัวดี’

ร่างหนาใหญ่เดินลิ่วๆ ไป มือจับลูกบิดประตูและเปิดเข้าไปแล้วก็สมหวัง เมื่อเห็นแม่สาวนักร้องจอมหยิ่งนอนอิงเก้าอี้ตัวใหญ่

ชายหนุ่มหันไปปิดประตูและไม่ลืมกดล็อกให้เรียบร้อย ถ้าปากหวานๆ ของเขาทำงานสำเร็จ ก็จะรักแม่จอมหยิ่งเสียในห้องนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่ถ้าไม่ใช่ถึงจะต้องลงมือลงไม้กันก็จะมาว่าหรือโทษกันไม่ได้ อยากยั่วเขาเองนี่นา

สองมือใหญ่กำหมัดแน่น ขบกัดฟันกรามจนนูนเด่น เพื่อระงับความปรารถนาที่เอ่อล้นมาจนกายเริ่มปวดร้าวที่ยากจะหักห้ามเอาได้

นลินรู้สึกตัวตั้งแต่ที่ยินเสียงลูกบิดประตูแล้ว แต่เลือกที่จะนอนหลับตาอยู่อย่างนั้น ด้วยอยากรู้ว่าคนที่เข้ามาอย่างเสียมารยาทนั้นต้องการสิ่งใด