หักเหลี่ยมสวาทคาสโนวา

หักเหลี่ยมสวาทคาสโนวา

last updateZuletzt aktualisiert : 30.12.2024
Sprache: Thai
goodnovel18goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
100Kapitel
992Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

รมย์นลิน...ต้องพากายที่บอบช้ำ ใจที่แหลกสลายจากการกระทำของคนที่บอกรัก...เทพกานต์ ความเจ็บปวดที่ได้รับในวันนี้จะเป็นบทเรียนราคาแพง และคนที่สร้างขึ้นมาจะต้องได้รับการเอาคืนอย่างสาสม! นลิน...นักร้องสาวที่แรกเห็นหน้าก็เรียกเสือร้ายอย่างเทพกานต์ให้อยากครอบครอง แต่เธอไม่ใช่หมูในอวยให้เขาเคี้ยวเล่นได้ง่ายๆ เหมือนบางคนหรอกนะ เขี้ยวเล็บน่ะมันมีเยอะ

Mehr anzeigen

Kapitel 1

chapter 1

Je l'ai vraiment fait.

Je faisais les cent pas dans l'antichambre de la salle de bal de l'hôtel Rosemont. L'endroit était l'un des plus luxueux de la ville. Moi, j'essayais de me convaincre que c'était une bonne idée. Louer un gigolo pour qu'il fasse semblant d'être mon fiancé ? Que Dieu me pardonne, mais je n'avais plus d'autre option.

Mon ex-fiancé allait se marier. Et pas avec n'importe qui… Il allait épouser mon ex-meilleure amie.

Oui, trahison double en un seul coup, genre « un acheté, un offert », sauf que je n'avais jamais demandé cette promo.

S'il existait un programme fidélité pour les idiotes, j'aurais déjà assez de points pour échanger contre une gifle et un aller simple direct vers le fond du gouffre.

Ne pas aller au mariage ? Franchement, c'est tout ce que je voulais. Mais Élise a tenu à m'appeler en personne, juste histoire de bien me le faire savoir. Pas de doute : elle voulait me ridiculiser. Mais je ne pouvais pas lui laisser ce plaisir. Alors j'ai dit oui. Et le pire, c'est que j'ai même lancé que je viendrais avec mon fiancé. Un mec ultra canon, élégant et bien sûr, blindé jusqu'aux os.

« Riche ? » Elle avait éclaté de rire, comme si elle ne me croyait pas une seconde.

« Héritier de l'une des plus grosses boîtes du pays », ai-je menti.

« J'ai hâte de le rencontrer. »

Dès le lendemain, la rumeur courait déjà. Moins de vingt-quatre heures après l'invitation, tous nos amis communs savaient non seulement que j'y allais… mais aussi que j'y emmènerais mon fiancé millionnaire.

Génial. Comme si le simple fait d'y aller ne suffisait pas, il fallait en plus que j'assure le spectacle. S'il y avait eu la moindre chance de me défiler avant, elle avait disparu. Plus d'échappatoire : j'étais obligée d'y aller. Mais hors de question de débarquer seule, humiliée, tête basse. Il fallait que je me fasse passer pour quelqu'un d'autre.

Faire semblant, c'était presque devenu une seconde nature avec mon ex. Et ça durait depuis des années. Faire semblant de ne pas sentir le parfum d'une autre femme accroché à ses vêtements quand il rentrait. Faire semblant d'avaler ses excuses bidon, de détourner les yeux devant les regards qu'il lançait à Élise quand ils pensaient que je ne voyais rien.

Je me souvenais encore parfaitement de la robe que je portais ce jour-là, du bruit de la pluie qui tombait dehors, assourdi par les vitres, et du silence pesant qui régnait dans l'appartement d'Élise quand j'y étais entrée sans prévenir.

Mon cœur battait à tout rompre lorsque j'avais poussé la porte entrouverte et je les avais découverts.

L'homme qui était censé être l'amour de ma vie était allongé sur le canapé, entre les jambes de ma meilleure amie.

« Alex ? »

Ils s'étaient figés d'un coup. Il avait simplement soupiré, puis laissé échapper un rire bref et nasal, totalement dénué de remords. « Zoé… de toute façon, ça n'aurait pas duré. »

Ma poitrine s'était brutalement serrée. « Quoi ? »

« Franchement, Zoé, t'as toujours été fade. » a dit Élise.

Je m'étais tournée vers elle d'un coup sec.

Elle m'avait lancé un petit sourire suffisant, tout en enroulant une mèche de cheveux autour de son doigt avec un air de mépris. « Tu as toujours essayé d'être parfaite. La copine parfaite, l'amie parfaite, la fille sur qui on peut toujours compter. Mais soyons honnêtes… tu n'as jamais été exceptionnel. »

Ces mots m'ont frappée en plein cœur. Ma meilleure amie, mon fiancé… tous les deux se moquant de moi ouvertement. « Personne ne choisira jamais une fille comme toi, Zoé », a continué Élise, impitoyable. «  Tu sers juste à faire joli dans le décor des autres. »

C'est là que j'avais compris. Je n'avais jamais été celle qu'Alex voulait. Et peut-être que je ne serais jamais celle que quelqu'un voudrait.

Alors, si je ne pouvais pas réussir ma vie, au moins je pouvais sauver les apparences.

Mon téléphone a vibré, et je me suis précipitée pour lire le message. [Je suis en retard, mais j'arrive.]

J'ai levé les yeux au ciel. Vu ce que je le payais, il n'avait clairement pas le droit de faire ce genre d'erreur de débutant.

« Zoé ? Tu n'entres pas ? »

Amanda, une ancienne copine de la fac, m'a dévisagée de la tête aux pieds, comme si elle s'attendait à voir mon fiancé surgir de nulle part à tout moment.

« Il arrive. On se retrouve à l'intérieur. »

Mince. Il est où, sérieux ?

J'allais lui renvoyer un message, mais mon téléphone s'est éteint. J'avais bossé toute la journée et je n'avais même pas eu le temps de le recharger avant de venir.

« Génial… S'il se passe un truc maintenant, je suis complètement foutue. »

Quelques minutes plus tard, il est arrivé.

Et là… Oh. Mon. Dieu.

C'était le péché en costume. Grand, au moins un mètre quatre-vingt-dix. Un corps sculpté avec précision, mis en valeur par un costume noir parfaitement ajusté qui dégageait une aura de pouvoir.

Sa simple présence donnait l'impression que l'air autour de lui vibrait.

Ses cheveux châtain foncé étaient coiffés avec ce désordre étudié. Seuls les hommes outrageusement beaux pouvaient se permettre sans paraître négligés. Sa barbe était taillée avec soin, ses traits étaient nets et marqués, et son regard bleu-gris glacial m'a complètement figée sur place pendant quelques secondes.

Quand je l'avais choisi, je n'avais vu que des photos en pied. Et si elles étaient déjà impressionnantes, son visage, lui, relevait encore d'un tout autre niveau.

Mon cerveau s'est soudain vidé, et mes pieds se sont mis à avancer tout seuls.

Avant même qu'il ne dise un mot, je l'ai attrapé par le bras et je l'ai tiré contre moi. « Tu es en retard ! » ai-je lancé.

Il a froncé les sourcils, clairement perdu, mais n'a pas reculé. « Pardon ? »

« Pas le temps ! » J'ai ignoré le doute dans sa voix. « Écoute : je m'appelle Zoé Bennett, j'ai vingt-six ans, et mon ex-fiancé se marie avec mon ex-meilleure amie. Il me faut un mec canon, qui puisse faire passer pour un héritier super riche à mes côtés, histoire de ne pas avoir l'air d'une totale ratée. »

« Et ce type canon et blindé, c'est censé être… ? »

« Toi, évidemment. » J'ai fait une grimace. « C'est bien pour ça que je te paie. Et grassement, je te signale. »

Il a penché la tête, l'air désormais plus amusé que perplexe. « Donc… je suis payé pour ça ? »

J'ai soufflé, exaspérée.

« T'es fou ou quoi ? Peu importe, j'ai pas besoin de ton cerveau. Je veux juste que tu sois canon, que tu souries bien, et que tu fasses semblant de m'aimer pendant une soirée. Quelques baisers, quelques caresses, rien de sérieux… »

Un sourire en coin, diablement narquois, s'est dessiné sur ses lèvres. « Ça, je peux faire. »

Mon cœur a raté un battement. Qui était cet homme, et pourquoi me regardait-il ainsi ?

« Parfait. » J'ai prétendu rester calme en lui tirant la main pour l'entraîner vers la salle de réception. « Viens, je ne peux pas arriver encore plus en retard que ça. »

En avançant dans le couloir, une idée m'est soudain revenue. « Au fait, il faut qu'on se mette d'accord sur ton nom. »

Il a levé un sourcil, visiblement amusé. « Mon nom ? »

« Bien sûr ! Tu dois avoir un nom digne d'un héritier… »

J'ai sorti la petite liste que ma sœur m'avait faite avec les grands noms d'Auroria.

Il a laissé échapper un vrai rire, profond, chaleureux et dangereusement séduisant.

« Allez, choisis-en un », ai-je lancé.

Il s'est arrêté un instant, puis son sourire malicieux est revenu. « Christian Kensington. »

Je n'ai même pas eu le temps de répliquer, les portes se sont ouvertes et là se tenait Élise. Ses yeux se sont arrondis, et elle a soufflé d'une voix incrédule : « Kensington… du Domaine Kensington ? »
Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
100 Kapitel
chapter 1
“เทพเป็นอะไรมากไหม” เพียงแค่ประตูห้องเปิดออก รมย์นลินก็ถลากายพุ่งเข้าไปพร้อมเอ่ยถามแฟนหนุ่มด้วยความห่วงใยระคนตกใจ ใบหน้าขาวสวยแดงระเรื่อด้วยเลือดฝาดสาว เพราะรีบวิ่งมาหาคนรักอย่างรวดเร็ว อีกทั้งผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเพราะไม่ทันจะได้หวี หลังจากที่เธอวางโทรศัพท์แล้วก็รีบลุกจากเตียง คว้าเสื้อคลุมชุดนอนได้ก็วิ่งมาหาแฟนหนุ่มที่หอซึ่งอยู่คนละฝากฝั่งของถนนอย่างกังวลและหวาดกลัวว่าเทพกานต์จะป่วยหนัก เพราะเห็นชายหนุ่มขาดการติดต่อไปหลายวัน มหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ไป โทรหาก็ไม่ติด ซึ่งผิดปรกติวิสัยของหนุ่มที่รักเรียนไม่เคยขาดแม้สักครั้ง“หลิน...ขอโทษนะที่ต้องโทรไปกวน แต่เทพไม่รู้ว่าจะโทรหาใครแล้วจริงๆ ” เทพกานต์เอ่ยบอกเสียงเบาหวิว และรีบเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงเหมือนเดิม แต่ดวงตาคมวาวกลับจ้องมองร่างโปร่งบางเหมือนกับหมาป่าเจ้าเล่ห์จ้องเหยื่ออันโอชะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนมุมปากข้างหนึ่ง เขาสู้วางแผนการเพื่อเข้าใกล้แม่สาวจอมหยิ่ง ไม่แม้แต่จะมีสายตาหรือเข้าใกล้ผู้ชายคนใดมาเกือบจะหกเดือนถึงได้มีวันนี้ เพราะอย่างนั้นคืนนี้เขาจะไม่ยอมให้รมย์นลินหนีรอดไปได้อีกแล้ว หลังจากที่หญิงสาวอิดออดมาหลายครั้ง“ท
Mehr lesen
chapter 2
สองมือเล็กเริ่มขยับเคลื่อนไปตามกล้ามเนื้อแข็งแกร่งซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนที่ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ และยิ่งวันนี้เทพกานต์ใส่เพียงเสื้อกล้ามตัวเดียวก็ยิ่งทำให้มือเล็กได้สัมผัสกับผิวหนังอุ่นๆ จนร้อนอย่างถนัดถนี่ จนสองแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่ง ปลายนิ้วเล็กๆ หยอกล้อพัวพันกับเส้นผมหนาและนุ่ม บดเบียดลำตัวเสียดสีกับกายแข็งแกร่ง“หลินจ๋า...น่ารักมากเลยรู้ไหมคนดี”เทพกานต์ถึงกับร้องครางในลำคอกับการตอบสนองอย่างไร้เดียงสา ใช่ว่าเขาจะไม่เคยหลับนอนกับผู้หญิง ก่อนที่จะคบกับรมย์นลินก็มีแฟนมาแล้วตั้งหลายคน กิน เที่ยวและสุดท้ายก็จบลงบนที่นอนด้วยความสนุกสนาน ไม่เคยที่จะผูกมัดตัวเองกับใคร เบื่อก็เลิกกัน ต่างคนต่างไปตามทางของตัวเอง แต่ในบรรดาผู้หญิงที่คบและมีความสัมพันธ์กัน ไม่เคยมีใครทำให้เขาร้อนเป็นไฟเหมือนกับคนในอ้อมกอดนี้สักคนแม้กระทั่งจูบไม่เป็นสับปะรด แต่หวานฉ่ำเชื่อมยังกับน้ำผึ้งจากดอกไม้แรกแย้ม ทำเอาเขาร้อนผ่าวไปทั้งตัวจนอยากปล้ำเสียหลายครั้ง แต่เพราะกลัวไก่จะตื่นเลยต้องระงับอารมณ์เอาไว้ เคยแม้กระทั่งลับหลังหญิงสาวแล้วไปนอนกับคนอื่น แต่ทุกครั้งที่เขาจูบกับใครก็ตามความคิดก็จะวนเวียนกลับมาหาร
Mehr lesen
chapter 3
กายใหญ่แทรกเข้าไปพำนักระหว่างลำขาเสลา ปลายนิ้วยาวใหญ่ที่ซุกไซ้ไปในกลีบกุหลาบนุ่มขยับเคลื่อนตัวออกแผ่วเบาและนุ่มนวล มือใหญ่สอดและดันสะโพกงามงอนให้ลอยขึ้นเหนือฟูก เพื่อให้ได้ยลกุหลาบอวบอูมอย่างถนัดตาไม่มีสิ่งใดขวางกั้น“อู้...” ชายหนุ่มถึงกับส่งเสียงครางแหบพร่าในลำคอ ดวงตาคมกริบเบิกกว้าง พร้อมกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ “สวยมาก...ที่รัก...สวยที่สุด” เทพกานต์พูดออกมาเหมือนกับคนละเมอมือใหญ่ละจากการบีบเคล้นทรวงสล้าง ลากไล้จากหน้าท้องแบนราบเรียบและสวยไปด้านหลังเอวเล็กคอดขยำนวดสะโพกกลมกลึง พร้อมกับใบหน้าคมคร้ามโน้มลงไปอย่างช้า แต่ดวงตาคมกริบกลับเหลือบขึ้นมองมและได้สบกับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งหวาดหวั่นและหวาดกลัว วาบหวาม หวั่นไหวและร้อนผ่าวไปด้วยไฟปรารถนาเหมือนกับภูเขาไฟร้ายที่รอวันปะทุ“ขอนะหลิน...” เทพกานต์บอกเสียงนุ่มและแผ่วพลิ้ว จรดริมฝีปากร้อนผ่าวประทับบนเนินดอกรักสะอาดขาวแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารถเส้นไหมนุ่มจนพลิ้วกระจายเพราะความร้อนแรงของพายุพิศวาสที่หล่อหลอมสองกายให้เดินไปในเส้นทางเดียวกันริมฝีปากหนาร้อนขบเม้มผิวเนื้อขาวเนียนจากต้นขาด้านในฝั่งหนึ่งและย้ายไปอีกฝั
Mehr lesen
chapter 4
“ไม่ต้องกลัวนะ เทพทั้งรักทั้งหลงหลินแทบเป็นบ้าอยู่แล้ว หลินจะทิ้งให้คนที่รักต้องทรมานเหรอ รู้ไหมว่าถ้าถูกปฏิเสธคราวนี้ เทพคงจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ เลย” เทพกานต์กัดฟันบอกด้วยความปวดร้าวและน้อยใจที่รมย์นลินไม่เชื่อใจเขาใบหน้าคมคร้ามแดงคล้ำ ลมหายใจหอบแรง แม้ว่าจะต้องเจ็บปวดกับการที่ยังไม่ได้ฝังร่างในความอบอุ่นและฉ่ำร้อน แต่ก็ยอมตัดสินใจปล่อยมือเล็กเรียวให้เป็นอิสระพร้อมกับหันหลังหนีหญิงสาว ด้วยรู้ดีว่าถึงรมย์นลินจะใจแข็งแค่ไหน แต่ถ้าถูกเขาแสดงออกแบบนั้น หญิงสาวย่อมต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตามใบหน้านวลผุดผ่องคลี่ยิ้มพราย เมื่อมือเล็กสอดเข้าระหว่างเอวสอบ วางใบหน้าแนบกับแผ่นหลังกว้าง “ขอโทษ เทพอย่าโกรธหลินเลยนะ” ง้องอนเสียงหวานพร่า “หลินแค่กลัว”“เทพไม่ได้โกรธหลินนะ แต่โกรธตัวเอง ที่ทำให้คนที่รักกลัว และ...” เทพกานต์พูดเสียงหวานนุ่มทุ้ม และหันกลับมาพร้อมกับคว้ามือเล็กเรียวไปจูบเบาๆ มือใหญ่ลูบไล้บ่ากว้างแผ่วเบาและนุ่มนวล ปลายนิ้วยาวใหญ่ลากไล้ไปบนพวงแก้มอิ่มเต็มและแดงซ่านมือเล็กเรียวยื่นไปวางบนริมฝีปากหนาอุ่นร้อน ใบหน้าขาวนวลแดงปลั่งอายจนต้องเสหลบลงมองฟูกที่นั่งอยู่ จึงทำให้ไม่เห็นสายตาแห่งความดีใจและ
Mehr lesen
chapter 5
“กูว่านะไอ้เทพ หลินรักมึงจริงๆ ว่าแต่มึงเถอะจะทำยังไงต่อไปล่ะ ระวังเขาจะกัดไม่ปล่อยนะโว้ย” ฉัตรจักรถามอย่างอยากรู้ สงสารรมย์นลินขึ้นมาสุดใจ แต่ก็ไม่รู้จะช่วยเหลือหญิงสาวได้อย่างไร ส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดของเขาเองที่คิดเล่นอะไรแผลงๆ นี่ถ้าเกิดหญิงสาวรับไม่ได้ขึ้นมา บาปนี้ไม่ติดตัวเขาไปจนตายหรือไงกัน คงได้แต่หวังว่าเมื่อเวลาผ่านพ้นไปแล้วเทพกานต์จะคิดได้และจริงจังกับหญิงสาวด้วยการแต่งงานด้วย แต่ดูท่าจะเป็นเพียงแค่ความคิดของเขาฝ่ายเดียวเท่านั้นเอง“เอาน่ามึงจะคิดอะไรมากไอ้ฉัตร แค่เล่นๆ จะไปจริงจังอะไรนักหนา ไม่นานก็เลิกกัน มึงก็รู้คนอย่างกูไม่เคยรักใคร และไม่เคยทนอยู่กับผู้หญิงคนไหนได้นานเกินสามเดือน กับคนนี้กูทนมาเกือบจะหกเดือนถึงได้ฟัน แม่ง...ยากชะมัด แต่ก็คุ้มค่ากับการรอคอยว่ะ” เทพกานต์พูดอย่างไม่แคร์ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคำที่เขาพูดออกไปนั้น รมย์นลินได้ยินเต็มสองหูขาเรียวยาวอ่อนแรง ร่างโปร่งบางทรุดตัวลงกองกับพื้นห้อง ทั้งที่มือยังคงจับลูกบิดประตูห้องเอาไว้ “ไม่จริงๆ เราหูฝาดไปเอง เทพเพียงแค่พูดเล่นเท่านั้นเอง” หญิงสาวพูดกับตัวเองเสียงสั่นเครือ น้ำตาไม่รู้ว่ามาจากไหนเอ่อล้นคลอเบ้าและไหลลง
Mehr lesen
chapter 6
ร่างโปร่งบางหยุดยืนและหันหน้าไปประจันกับเทพกานต์ ในดวงตากลมโตเป็นประกายเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าว ดูภายนอกเธอนั้นนุ่มนวลและอ่อนหวาน แต่ใครจะรู้เล่าว่าภายในกลับเข้มแข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้า ความเจ็บปวดที่ได้รับในวันนี้จะเป็นบทเรียนราคาแพง และคนที่สร้างมันขึ้นมาจะต้องได้รับการเอาคืนอย่างสาสม!น้ำเสียงหวานดุจระฆังแต่แฝงไว้ด้วยความเศร้า ดังมาจากเวทีใหญ่กลางคลับมีระดับของโรงแรมเลิศหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร เรียกความสนใจจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาให้หยุดชะงักและค่อยๆ หันหน้าไปมองอย่างเชื่องช้า ถึงแม้ระยะทางจากเวทีกับจุดที่ซึ่งยืนอยู่จะอยู่ห่างไกลหลายเมตร แต่เทพกานต์ก็ยังสามารถมองผ่านความมืดไป และได้เห็นสาวสวยรูปร่างสูงโปร่งได้ชัดเจนกระจ่างตาเค้าโครงหน้ารูปหัวใจ เหมือนกับภาพวาดที่สวยหวานปนเศร้า ดวงตากลมโตอมโศกล้อมรอบด้วยขนตายาวงอนไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นเพราะคิดไปเอง หรือเพราะเพลงรักหวานปนเศร้าที่เจ้าตัวกำลังร้องครวญให้กับหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในห้องได้ฟังกันอย่างหลงใหล คิ้วเรียวโก่งเหมือนวงพระจันทร์ จมูกเล็กโด่งได้สันรับกับริมฝีปากรูปกระจับอวบอิ่มซึ่งเคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีแดงสดเป็นมันวาวขยับขึ้นลงเป
Mehr lesen
chapter 7
“เงียบไปเลยนะไอ้ฉัตร กูไม่อยากได้คนอื่น อยากได้คนนี้ และกูก็ต้องได้ด้วย” เทพกานต์พูดเสียงเข้ม รู้สึกเหมือนกระไอร้อนผ่าวค่อยๆ แผ่ซ่านจากกึ่งกลางเรือนกายและลามเลียไปถึงใบหน้าอย่างรวดเร็ว“งั้นมึงก็เอาอย่างนี้ซิวะไอ้เทพ” ฉัตรจักรเสนอความคิดด้วยเพราะเริ่มรู้สึกรำคาญในความเรื่องมากของเพื่อน “มึงเขียนใส่กระดาษให้น้องเขาเอาไปส่งให้ แล้วถ้ายายนักร้องนั่นเล่นตัวนักไม่มาคุยด้วย...มึงก็ตามไปปล้ำเสียในห้องแต่งตัวเสียเลยไหมล่ะ” ฉัตรจักรพูดประชดประชันด้วยอิดหนาระอาใจในความเอาแต่ใจของเพื่อนรัก ที่อยากได้อะไรแล้วมักจะต้องเอาให้ได้ แล้วก็ต้องนั่งหน้าเหวอ เมื่อเทพกานต์ตอบกลับมา“เออ...ความคิดมึงดีมากเลยวะไอ้ฉัตร” ร่างหนาใหญ่เอนตัวอิงโซฟานุ่ม เท้าแข็งแกร่งพาดขึ้นไปทับบนขาอีกข้าง มือใหญ่ควานหาปากกาที่มักจะอยู่ติดกับเสื้อและยื่นอีกมือไปรับกระดาษจากพนักงานที่ส่งมาให้ใบหน้าจืดเจื่อนเต็มที่ ก่อนก้มเขียนอะไรบางอย่างแบบลายมือเหมือนกับไก่เขี่ย เพราะมองไม่ค่อยจะเห็นนลินยื่นมือไปรับกระดาษสีขาวที่พนักงานส่งมาให้พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นสูง ดวงตากลมโตมองตามมือใหญ่ที่ชี้บอกตำแหน่งของเจ้าของกระดาษ พร้อมพยักหน้ารับ ริมฝีป
Mehr lesen
chapter 8
“อ้าว...เฮ้ย...มึงโกรธแม่สาวนักร้องนั่นแล้วมาลงที่กูได้ไงวะ โกรธใครก็ไปลงกับคนนั้นซิโว้ยไอ้เทพ” ฉัตรจักรโวยวายเสียงดัง พร้อมความเสียดาย ด้วยตรงที่นั่งอยู่แสงไฟไม่สว่างเท่าไหร่ เลยทำให้เขาเห็นหน้าเพื่อนรักไม่ชัด แต่ก็คิดว่าคงจะแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่กรุ่นอยู่เป็นแน่แท้ แล้วก็นึกกลัวระคนสงสารนักร้องสาว ซึ่งเพิ่งจะเดินจากไปเมื่อครู่ ที่กล้าหาญหักหน้าเทพกานต์อย่างไม่รู้เลยว่าชะตากรรมตัวเองจะต้องเจอกับเรื่องร้ายแรงอะไรบ้างมือใหญ่ยกขึ้นตบบ่ากว้างเบาๆ “หรือมึงจะหมดเสน่ห์แล้ววะไอ้เทพ ผู้หญิงเขาเลยไม่สนใจ” ฉัตรจักรถามน้ำเสียงยิ้มๆ ดวงตาคมตวัดมองไปยังมุมทางเดินที่ร่างโปร่งบางลับหายไปเมื่อครู่อย่างเสียดาย แรกเริ่มเขามาที่นี่ก็เป็นเพราะเรื่องงาน แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องหวานเศร้าและไพเราะเพราะพริ้งช่างต่อว่าต่อขานนั่นเข้า มันตรงเข้าไปกระแทกตรงกึ่งกลางหัวใจอันแข็งแกร่งให้อ่อนยวบและละลายกลายเป็นเทียนไขถูกลนไฟในบัดดลใบหน้าคมคร้ามค่อยๆ หันไปมองอย่างเชื่องช้าแล้วก็ต้องตกตะลึง หัวใจเต้นแรงและเร็วไม่เป็นจังหวะ ยามสายตาได้ยลใบหน้าหวานปนเศร้าที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามซึ่งสะท้อนอยู่ในแสงไฟรำไร เหมือนกับตกอยู่ใ
Mehr lesen
chapter 9
รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นตรงมุมหนึ่งของริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป ถ้าให้เดา คิดว่าเดาไม่ผิด จะต้องเป็นนายเทพกานต์ อรุณสนิทชัยวงศ์ จอมหยิ่งที่หลงตัวเองเหลือเกิน คงจะคิดว่าเงินซื้อได้ทุกสิ่ง แต่ยังไงก็ซื้อชีวิต ความตาย ความรักและความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ดีร่างหนาใหญ่เดินมาหยุดอยู่ตรงด้านหลังเก้าอี้ แสงไฟที่เปิดอยู่ส่องให้เห็นเค้าหน้าหญิงสาวรางๆ จนต้องรีบก้มศีรษะลงไป เพื่อมองดูให้ถนัดตายิ่งขึ้นดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วใบหน้าขาวนวลผ่องซึ่งยังมีเครื่องสำอางปกปิดอยู่ แล้วก็รู้สึกแปลก เหมือนมีอะไรมาสะกิดใจกับวงหน้าสวยที่คุ้นตาคุ้นใจเหลือเกินคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม พยายามคิดดูว่าเค้าหน้านี้เหมือนใครที่เขาเคยเจอหรือรู้จักบ้างไหม แต่ก็คิดไม่ออกว่าละม้ายคล้ายใคร จนต้องรีบสะบัดศีรษะทิ้งไปก่อน เพราะเชื่อ ถ้าเขาเคยเห็นหรือรู้จักหญิงสาวจริงๆ ไม่นานก็จะต้องนึกออกดวงตาคมค่อยๆ ไล่มองไปบนวงหน้าสวยอย่างช้าๆ ดูไกลๆ เขาก็ว่าสวยแล้ว แต่ยิ่งเห็นใกล้ๆ แบบนี้ก็ยิ่งทำให้หัวใจสั่นวูบไหวเทพกานต์กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ความต้องการที่ถูกข่มเอาไว้ก็เริ่มพลุ่งพล่าน ริมฝีปากอวบอิ่มรูปกระจับมันช่างเย้ายวนให้อยากก้มหน้าลงไปแล้วบ
Mehr lesen
chapter 10
“แต่แบบนี้ก็ดีนะ ทำให้เรื่องระหว่างเรามีรสมีชาติมากขึ้น” ปลายนิ้วยาวใหญ่ลากไปบนใบหน้าขาวสวยและจับรั้งปลายคางมนให้ขยับเคลื่อนเข้าหานลินรีบพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ใบหน้าขาวสวยค่อยแย้มยิ้มทีละน้อยๆ จนเต็มทั้งใบหน้าและดวงตา ค่อยๆ ดึงเอาแขนเรียวยาวออกจากมือใหญ่อย่างช้าๆ และเคลื่อนไปลากไล้บนอกกว้าง จิกทึ้งไกล่เกลี่ยกระดุมเสื้อชายหนุ่มเล่น“แหม...คุณนี่อารมณ์ร้อนจริงๆ นะคะ หลินก็แค่...”เพียงแค่ได้ยินหญิงสาวเรียกตัวเองว่าหลินเทพกานต์ถึงกับสะดุ้ง แม้เวลาจะเนิ่นนานผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม แต่ความรู้สึกผิดที่ทำไว้กับรมย์นลินก็ยังคงเกาะอยู่ในใจและคอยกัดกร่อนความรู้สึกทุกครั้งที่มีใครเอ่ยชื่อหรือพูดคุยสิ่งใดที่พาดพิงไปถึงหญิงสาวร่างหนาใหญ่ค่อยๆ ขยับเคลื่อนตัวออกห่าง หวังจะมองดูใบหน้าขาวสวยให้ชัดเจนอีกครั้ง จะเหมือนหรือคล้ายคลึงกับรมย์นลินบ้างหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวเองก็รู้เลยบดเบียดเรือนกายนุ่มนิ่มและหอมกรุ่นจากกลิ่นเนื้อสาวและกลิ่นน้ำหอมที่ใช้หันเหความสนใจของเขาแทนรอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากด้านหนึ่งของเรียวปากสวย “คุณเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ รังเกียจหลินแล้วหรือคะถึงได้ขยับตัวหนีแบบนี้” น
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status