chapter 9

รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นตรงมุมหนึ่งของริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป ถ้าให้เดา คิดว่าเดาไม่ผิด จะต้องเป็นนายเทพกานต์ อรุณสนิทชัยวงศ์ จอมหยิ่งที่หลงตัวเองเหลือเกิน คงจะคิดว่าเงินซื้อได้ทุกสิ่ง แต่ยังไงก็ซื้อชีวิต ความตาย ความรักและความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ดี

ร่างหนาใหญ่เดินมาหยุดอยู่ตรงด้านหลังเก้าอี้ แสงไฟที่เปิดอยู่ส่องให้เห็นเค้าหน้าหญิงสาวรางๆ จนต้องรีบก้มศีรษะลงไป เพื่อมองดูให้ถนัดตายิ่งขึ้น

ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วใบหน้าขาวนวลผ่องซึ่งยังมีเครื่องสำอางปกปิดอยู่ แล้วก็รู้สึกแปลก เหมือนมีอะไรมาสะกิดใจกับวงหน้าสวยที่คุ้นตาคุ้นใจเหลือเกิน

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปม พยายามคิดดูว่าเค้าหน้านี้เหมือนใครที่เขาเคยเจอหรือรู้จักบ้างไหม แต่ก็คิดไม่ออกว่าละม้ายคล้ายใคร จนต้องรีบสะบัดศีรษะทิ้งไปก่อน เพราะเชื่อ ถ้าเขาเคยเห็นหรือรู้จักหญิงสาวจริงๆ ไม่นานก็จะต้องนึกออก

ดวงตาคมค่อยๆ ไล่มองไปบนวงหน้าสวยอย่างช้าๆ ดูไกลๆ เขาก็ว่าสวยแล้ว แต่ยิ่งเห็นใกล้ๆ แบบนี้ก็ยิ่งทำให้หัวใจสั่นวูบไหว

เทพกานต์กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ความต้องการที่ถูกข่มเอาไว้ก็เริ่มพลุ่งพล่าน ริมฝีปากอวบอิ่มรูปกระจับมันช่างเย้ายวนให้อยากก้มหน้าลงไปแล้วบดคลึง ปลายลิ้นซอกซอนเข้าไปลิ้มรสความหวานภายในโพรงปากที่คิดว่าน่าจะหอมและหวานเหมือนกับได้กินน้ำผึ้ง

ลมหายใจหนุ่มหอบแรงเร็ว ตอนแรกที่เห็นไกลๆ ว่าหญิงสาวตรงหน้าสูงโปร่ง ทรวดทรงองเอวพอประมาณไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่พอมาดูใกล้ๆ เทพกานต์ถึงกับร้องคราง

ผิวขาวนวลเหมือนกับไข่มุก หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ทะลักล้นออกมาจากขอบเสื้อเกาะอก สะเอวเล็กคอดจนคิดว่าจะใช้สองมือใหญ่กำรอบ และที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง คือลำขาเสลายาวเรียวและขาวนวลผ่องที่อวดสายตา เพราะกระโปรงตัวเล็กสั้นถอยร่นขึ้นมาจนเกือบจะเห็นความงามของดอกไม้สาวอยู่รำไร

“อืม...” ปากสวยอวบอิ่มอ้าเล็กน้อยและส่งปลายลิ้นสีชมพูออกมาไล้เลียริมฝีปากนุ่ม กายโปร่งบางขยับเคลื่อนไปด้านหน้าเล็กน้อย ทั้งที่อยู่ในอาการหลับตา แต่ศีรษะทุยกลับขยับส่ายเบาๆ พร้อมสองมือเล็กประกบกันไว้และยื่นไปด้านบนเหมือนกำลังบิดขี้เกียจ ก่อนจะเอี้ยวตัวเล็กน้อยให้เนินเนื้ออวบอิ่มขยับไหวกระเพื่อมและเอนลงนอนตะแคงเล็กน้อยส่งให้ทรวงสล้างข้างหนึ่งโดดเด่นขึ้น

ดวงตากลมโตหรี่ขึ้นเล็กน้อย มือเล็กไม่วางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง กลับเลือกวางบนขาเรียวและถูไถเล็กน้อยเหมือนกำลังยั่วยวนอารมณ์คนที่แอบมองอยู่ ก่อนดวงตากลมโตก็รีบลืมขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่ให้เทพกานต์ตั้งตัว

“ว้าย! ตายแล้ว...” มือเล็กเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นวางบนทรวงขาวๆ และอีกข้างยกมาดึงกระโปรงตัวเล็กที่ถอยร่นขึ้นมาตามลำขาเรียวยาว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเป็นประกายตื่นกลัว ริมฝีปากสั่นระริกจนต้องรีบขบกัดเอาไว้

“คะ...คุณเป็นใคร ละ...แล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน อะ...ออกไปนะ” นลินถามและขับไล่เสียงสั่น

“แล้วเธอคิดว่าฉันเป็นใครล่ะ?” เทพกานต์ถามกลับ ดวงตาคมกริบเป็นประกายสะท้อนกับแสงไฟนีออนค่อยๆ ไล่มองไปทั่ววงหน้าขาวนวลสวยที่กำลังตื่นตระหนกแล้วก็ยิ่งถูกใจ รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นตรงมุมปากด้านหนึ่ง

“ถ้าฉันไม่ออกไป เธอจะทำอะไรล่ะ?” ชายหนุ่มถามกลับ และสาวเท้าแข็งแกร่งไปด้านหน้าอย่างเชื่องช้า แต่เหมือนกับราชสีห์กำลังตะครุบเหยื่อสาวแสนสวยและน่าจะหวานฉ่ำเหมือนกับได้ลิ้มรสน้ำผึ้งจากสรวงสวรรค์

“คะ...คุณจะทำอะไรคะ ถะ...ถอยออกไปนะ” เท้าเรียวยาวก้าวถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว แต่เพราะสถานที่นั่งนั้นอยู่ชิดกับกระจกแต่งหน้า ซึ่งมีแก้วหนายื่นออกมา ไหนยังจะมีเก้าอี้ตัวใหญ่อีกตัวขวางอยู่ทำให้ถอยไปไหนไม่ได้ แต่เพราะความคุ้นเคยกับห้องแต่งตัวซึ่งใช้งานมาเกือบจะสองอาทิตย์แล้ว นลินจึงพาตัวเลี่ยงไปทางด้านซ้าย ซึ่งมีที่ว่างให้สามารถพาร่างโปร่งบางถอยหนีไปได้

ร่างโปร่งบางสะดุดกึกเมื่อแขนใหญ่ยื่นไปกางกั้นไว้ อีกทั้งมือใหญ่อีกข้างหนึ่งยื่นไปจับปลายคางมน แต่หญิงสาวกลับเบี่ยงหนี

“หยุดนะ คุณจะทำอะไรกันแน่ ถอยไปนะคนเลว” มือเรียวยกขึ้นยันแผ่นอกกว้าง น้ำเสียงที่เคยติดอ่างกลับกลายเป็นเกรี้ยวกราดและขุ่นเขียว ดวงตากลมโตซึ่งตกแต่งอย่างสวยงามค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ ลมหายใจหอบแรงจนสองบัวตูมที่มีเปลือกสีสวยห่อหุ้มอยู่เพียงเล็กน้อยเกือบจะหล่นออกมา

“ทำไมฉันต้องถอยด้วยล่ะแม่สาวน้อย” เทพกานต์พูดด้วยน้ำเสียงยิ้มๆ มือใหญ่จับรั้งปลายคางมนและกดลงไปแรงๆ เมื่อเธอขัดขืนด้วยการดึงใบหน้าหนีน้ำตาอุ่นร้อนเอ่อล้นในขอบตาคู่สวยเพราะเจ็บที่เขามองยังไงก็ยิ่งน่าปรารถนา

ปลายนิ้วยาวไล้บนปลายคางมน พลางโน้มใบหน้าคมคร้ามลงไปอย่างเชื่องช้า จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดระหว่างหน้าผากกว้างและดั้งจมูกโด่งเป็นสัน

“จะหนีไปไหนล่ะแม่ตัวดี เธอเป็นคนยั่วให้ฉันต้องตามมาถึงห้องนี้เองไม่ใช่หรือ ถ้าไปพบฉันที่โต๊ะ เรื่องมันอาจไม่เป็นแบบนี้ก็ได้นี่นา”

นลินถึงกับกัดฟันเสียงดังกรอดๆ กับคำพูดเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ของชายหนุ่มตรงหน้า มือเรียวควานหาอุปกรณ์ทุ่นแรงที่คิดว่าน่าจะพอมีอยู่บ้าง เพื่อจะเอามาฟาดปากสุนัขๆ ให้ไอ้คนเอาแต่ใจได้รู้เสียบ้าง การกล่าวหาเพศแม่อย่างเธอนั้นไม่สมควรจะทำ คนเราไม่ว่าจะทำงานอะไรอาชีพอะไร ก็มีเกียรติมีศักดิ์ศรีในตัวทั้งสิ้น ขอเพียงแค่อาชีพที่ทำไม่ผิดกฎหมายและทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนเท่านั้นเอง หญิงสาวได้แต่หงุดหงิดในหัวใจร้อนเหมือนกับมีเปลวเพลิงกำลังลุกไหม้ เพราะหาเครื่องทุ่นแรงไม่ได้สักชิ้น

ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววาวเหมือนดวงตาเสือตัวเมียยามกำลังกางปีกปกป้องลูกตัวน้อยให้พ้นภัย มือเล็กเรียวยกขึ้นวางบนนิ้วมือใหญ่ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ ที่ผุดขึ้นตรงริมฝีปากด้านหนึ่ง

“คุณจะถอยไปดีๆ หรือว่าจะให้ฉันเรียกพนักงานมาไล่ออกไป” หญิงสาวเอ่ยถามมือก็ลูบไล้ปลายนิ้วเล็กๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่บริเวณปลายคางอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล หูก็รอคอยฟังว่าชายหนุ่มจะตอบกลับมาอย่างไร

“โอ๊ย!! ฤทธิ์มากใช่เล่นเลยนะคุณนี่” เทพกานต์ต่อว่าเมื่อโดนเธอหักนิ้วเอา ใบหน้าคมคร้ามแย้มยิ้ม ดวงตาคมกริบเป็นประกายแวววาวระยับ รู้สึกสนุกที่จะต่อปากต่อคำกับแม่สาวสวย มือใหญ่จับบิดพลิกเพียงแค่นิดเดียวมือเล็กเรียวก็ตกอยู่ในมือใหญ่