บทที่ 1 เลือกเด็กในสังกัด 1

บทที่ 1

ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณสถานบันเทิงหรูอย่างเวฟคลับ เหล่านักเที่ยวต่างเพลิดเพลินอยู่กับแสงสีและการบริการที่ทางร้านจัดให้ คนร่างสูงถอนหายใจเบาๆ เมื่อไม่เห็นร่างเล็กแต่อวบอิ่มที่อยากเจอ คนข้างๆ สังเกตแล้วก็เอะใจ

“คุณคลื่น...มองหาสาวๆ คนไหนหรือเปล่าครับ ผมจะไปจัดการให้” ธเนตร คนสนิทรีบเสนอ หลังเห็นดวงตาแบบนักล่าเหยื่อจากผู้เป็นนาย

“จะบ้าหรือไง กูมองหาไอ้ทศ” ดรัณรีบปฏิเสธเสียงขรึม แล้วมุ่งหน้าเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งท่ามกลางสาวอวบอึ๋มสองคนที่เขาเห็นอยู่ก่อนตั้งนานแล้ว ก็จะไม่ให้เห็นได้อย่างไรในเมื่อนี่เป็นโต๊ะประจำของเขา ธเนตรฟังแล้วถึงกับเกาหัวแกรก

“อ้าว! ไอ้คลื่น วันนี้มาช้า มาๆ เลือกเอาคนไหนดี” ทศพรทักทายเพื่อนสนิทเสียงเฮฮา แต่กลับถูกเจ้าของคลับตัวจริงฉุดให้ลุกขึ้น “เฮ้ย! จะพากูไปไหนวะ”

“ย้ายที่นั่ง”

“ย้ายทำไมวะ”

“วิวดี”

สั้นๆ แต่ได้ใจความ ดวงตาพราวจับจ้องไปยังเรือนร่างงามในเดรสสีทองเลื่อมระยับ ที่กำลังเสิร์ฟไวน์ให้แขกด้วยท่าทางนุ่มนิ่มแต่ชวนมองอย่างเหลือเชื่อ ในที่สุดเขาก็หาเธอเจอ จนต้องลากเพื่อนย้ายมานั่งในตำแหน่งที่จะเห็นเธอได้ชัดเจน ดูเหมือนว่าเจ้าหล่อนจะเห็นเขาแล้วเช่นกัน

ดรัณยกแก้วไวน์ขึ้นเชิงทักทาย ก่อนจะวาดแขนไปบนพนักโซฟาหลังจากสาวสวยข้างกายเดินยักย้ายส่ายสะโพกมานั่งคลอเคลียอย่างรู้งาน

“คุณคลื่นขา วันนี้เข้ามาช้าจัง แซมมี่เง้าเหงา”

“เฮ้ย! มึงย้ายที่นั่งทำไม เล็งใครไว้ บอกกูมา” ทศพรถามอย่างรู้ทัน

“เปล่า” ดรัณกระดกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด น้ำสีแดงรสนุ่มล่วงพ้นลำคอ ซาบซ่านไปทั่วทั้งร่าง ยิ่งมองเธอไปด้วย เขายิ่งรู้สึกร้อนโดยอัตโนมัติ

เธอเมินไปแล้ว เห็นแต่ทำเหมือนไม่เห็น เขายกยิ้มมุมปากกับท่าทีเขินอายทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นสักนิด อยากจะรู้นักว่าจะเล่นตัวอัปราคาได้นานสักแค่ไหน

“เปล่าไรมึง กูเห็นมองน้องคนนั้นตาวาว” ทศพรตาไว รู้จักกันมานานชนิดมองตาก็รู้ใจ “อยากได้มึงก็เรียกสิวะ เป็นเจ้าของคลับซะเปล่า หรือกูต้องเรียกให้มึง”

“น้องเขาไม่ขาย”

“อ๋อ เด็กใหม่น่ะค่ะคุณคลื่นขา สงสัยหาเงินค่าเทอม แต่แบบนี้คงจะโดนหิ้วไปหลายรอบแล้ว” แซมมี่ว่าตามเนื้อผ้า จะมีใครที่ไหนเห็นเงินวางยั่วยวนตรงหน้าแล้วไม่คว้าเอาไว้

“เรียนด้วยหรือ”

“ค่ะ ม.ดัง ซะด้วย สงสัยจะไม่ได้แค่หาค่าเทอมอย่างเดียว คงหาค่าแบรนด์เนมหรูๆ ไว้อวดเพื่อนด้วย” หญิงสาวยิ้มเหยียดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจดริมฝีปากหยักหนาเพื่อเอาใจ

“ชื่ออะไร”

“ไวน์ค่ะ”

“โอ้โห! แค่ชื่อก็ของโปรดมึงแล้วไอ้คลื่น”

จริง!

ดรัณยกยิ้ม นัยน์ตายังจับจ้องไปที่ร่างงาม ทุกอิริยาบถของสาวนักศึกษาไม่รอดพ้นสายตาเขา แม้กระทั่งตอนเธอแอบกลั้นหาวจนน้ำตาคลอ นั่นก็น่ารักดี

เจ้าของเวฟคลับได้แต่มองพลางจิบไวน์ไปเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจเพื่อนสนิทที่นั่งพล่ามเท่าไร หัวใจมันรุ่มร้อนไปหมด ดูปากอิ่มนั่นสิ แดงเย้ายวน เขาเชื่อว่าจะต้องหวานมากกว่าไวน์ในแก้วนี้แน่นอน

“ไอ้คลื่น มึงนี่ยังไง กูต้องไปเอาน้องมาใส่พานถวายมึงไหม มองขนาดนี้ไม่กินน้องเข้าไปเลยล่ะวะ” ทศพรหัวเราะร่วน ไม่เคยเห็นเพื่อนเสียอาการมากเท่านี้มาก่อน

“ถ้ายอมให้กินก็ดีสิ”

“เล่นตัว” แซมมี่เหยียดยิ้ม

“ไปๆ วันนี้มีอะไรก็ไปทำไป” ดรัณหยิบเงินยัดใส่มือแซมมี่แล้วโบกมือไล่อย่างนึกรำคาญ

“อ้าว! วันนี้คุณคลื่นไม่อยู่กับแซมมี่หรอกหรือคะ แซมมี่อุตส่าห์แว็กซ์มาเซอร์ไพรส์เลยนะ” หญิงสาวว่าเสียงกระเง้ากระงอด

“หูย” คนที่น้ำลายไหลกลายเป็นทศพร

“งั้นมึงเอาไปไอ้ทศ” ดรัณบอกอย่างเบื่อๆ สายตายังจับจ้องที่สาวน้อยร่างอ้อนแอ้นที่เดินอวดโฉมไปมาบนรองเท้าส้นสูงสามนิ้ว

“อ้าว! คุณคลื่นจะทิ้งแซมมี่ไม่ได้นะคะ แซมมี่ทำอะไรผิดคะ” สาวน้อยโอดครวญ น้ำตาคลอ ไม่ใช่เพียงเงิน แต่ถ้าเธอได้ดรัณมาครองนั่นเท่ากับว่าเธอเด็ดจริงๆ เพราะเขาขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของคลับที่ไม่กินเด็กในร้าน

“กูกลับละ” ร่างสูงผุดลุกขึ้น สายตายังมองสาวชื่อน่ากินทั้งๆ ที่เธอเมินเขาเสียขนาดนั้น

“อ้าว! แล้วมึงไม่เอาน้องคนนั้นไปด้วยเหรอวะ” ทศพรงุนงง

“เอาแน่นอน แต่ไม่ใช่วันนี้!”

เมื่อคืนวันวิวาห์กลับมาก็สลบยันเช้า แม้จะอยากนอนต่อสักเท่าไร แต่เธอไม่เคยได้ทำเช่นนั้นเสียที ภารกิจวันนี้ยังแน่นขนัด หญิงสาวจึงต้องพาตัวเองไปอาบน้ำให้เร็วที่สุด เพียงยี่สิบนาที ร่างเพรียวก็มาแต่งตัวด้วยชุดอยู่บ้านเสื้อย้วยๆ คอกว้างกับกางเกงขาสั้นสีครีม ทว่าแม้เสื้อผ้าจะเก่าแค่ไหน เมื่อมาอยู่บนเรือนร่างของวันวิวาห์ เธอก็ยังดูสวยเปล่งประกายลุคคุณหนูอย่างที่เพื่อนๆ ชอบแซว

หญิงสาวก้าวขึ้นนั่งบนเตียงนอน เอื้อมมือหมายจะหยิบหนังสือเรียนมาอ่าน ทว่ากลับเห็นกระเป๋าสะพายของตัวเองเสียก่อน หลังจากที่เขาคนนั้นหย่อนนามบัตรไว้ เธอก็ไม่ได้สนใจจะหยิบขึ้นมาดูแม้เพียงสักนิด จะเป็นใครมาจากไหนเธอก็ไม่สนใจ

“อายุคงไม่เกินสามสิบห้า จะหิวอะไรขนาดนั้น!”