บทที่ 2 รับงานทานข้าว 2

“แบบนี้ก็มีด้วย หนึ่งหมื่นบาทแลกกับการนั่งมองผู้หญิงกินข้าวเนี่ยนะ คนรวยคิดอะไรแปลกๆ อุตส่าห์กลัวแทบตาย”

แต่ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณระแวงภัยก็บอกเธอว่าดรัณไม่ใช่ผู้ชายที่น่าไว้ใจอยู่ดี บางทีเขาอาจจะหลอกให้เธอตายใจก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาอันตรายมาก

วันวิวาห์สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงยีนแสนธรรมดา ก่อนจะรีบนั่งรถประจำทางไปหาน้องสาวให้เร็วที่สุด โดยไม่ลืมซื้อขนมไปฝากเจ้าตัวเล็กด้วย

ทันทีที่เจอกันในรอบหนึ่งเดือน ร่างกลมกระปุ๊กลุกก็วิ่งเข้ามากอดแน่นพลางหอมแก้มซ้ายหอมแก้มขวาแสดงความคิดถึงล้นปรี่ จนผู้เป็นป้าตั้งแต่ยังสาวหัวเราะร่วน

“ป้าวาย หนูคิดถุงป้าวาย” เด็กหญิงวันปรียาเอ่ยเสียงเล็กเสียงน้อย

“โอ๊ย! ป้าจะล้ม หมูน้อยที่ไหนเนี่ย”

“หมูเปรี้ยวไง” ‘หมูน้อย’ หอมแก้มผู้เป็นป้าซ้ายขวาฟอดใหญ่ๆ

“ป้าไวน์ก็คิดถึงเปรี้ยวม้ากมาก”

“พี่ไวน์สวัสดีค่ะ” วันหวานออกมาจากในบ้าน ฉายยิ้มกว้าง นัยน์ตาสดใสเมื่อพบพี่สาวต่างบิดา “เข้าบ้านก่อนสิคะ หนูทำกับข้าวรอรับพี่ไวน์เยอะแยะเลย”

วันวิวาห์พยักหน้ารับพลางอุ้มยายลูกหมูกระปุ๊กลุกไว้ในอ้อมแขน ร่างเพรียวบางเดินตามน้องสาวเข้าไปในบ้านชั้นเดียวขนาดกะทัดรัด บ้านหลังนี้เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่บิดาของวันหวานทิ้งไว้ให้ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต วันหวานใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ข้าวของน้อยชิ้น มีเท่าที่จำเป็น และของจำเป็นสำหรับเด็กหญิงวันปรียา ส่วนใหญ่เธอเป็นคนซื้อเอาไว้ให้ เธอต้องการทำให้น้องสาวเลี้ยงลูกอย่างสบายใจ ไม่คิดว่าวันปรียาเป็น ‘มารหัวขน’ อย่างวันวาน

“พี่ไวน์หิวหรือยัง”

“หิวแล้ว มีอะไรกินบ้างเนี่ย” เธอมองสำรับกับข้าวอย่างสนใจ เมื่อน้องสาวยกฝาชีขึ้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง เมื่อกับข้าวมีมากมายถึงห้าอย่าง ล้วนแต่เป็นของดีๆ

“นานๆ พี่ไวน์จะมาสักที หนูเลยทำกับข้าวสุดฝีมือเลย”

“โห! ไม่ต้องทำเยอะขนาดนี้หรอกหวาน” เธอว่าอย่างเกรงใจ

“หนูอยากตอบแทนพี่ไวน์บ้าง แม้ว่ากับข้าวทั้งหมดนี้จะเป็นเงินของพี่ไวน์ก็ตาม” วันหวานว่าเสียงอ่อย ขณะนำจานข้าววางลงตรงหน้า

“อย่าคิดมากสิ” วันวิวาห์เอื้อมมือไปลูบศีรษะน้องสาวพลางยิ้ม

วันวิวาห์แสนสงสารน้องสาวต่างบิดา เธอกับวันหวานอายุห่างกันไม่กี่ปี เมื่อแม่วันทองเลิกรากับพ่อของเธอไปก็มาอยู่กินกับพ่อของวันหวาน เธอจึงนับถือท่านเป็นพ่อคนหนึ่ง แต่หลังจากนั้นท่านก็เสียชีวิต แม่วันทองจึงไปอยู่กินกับเพื่อนสมัยเรียนจนมีลูกชายด้วยกันอีกคนคือวันฉัตร เธอกับวันหวานก็ระเห็จไปอยู่ด้วยกันที่นั่น ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงไม่ค่อยดีนัก ด้วยเหมือนเธอกับวันหวานไปเกาะเขากิน เมื่อเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ได้ก็รีบย้ายออกมาอย่างโล่งอก และเมื่อวันหวานตั้งท้องไม่พร้อม แม่ก็ไล่ออกจากบ้าน เธอจึงแนะนำให้วันหวานย้ายมาอยู่บ้านเก่าของพ่อ ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้วันหวาน ส่วนพ่อของเธอ เธอจำหน้าตาของท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ

วันวิวาห์ไม่รู้ว่าควรสงสารตัวเองหรือน้องสาวมากกว่ากัน รู้เพียงว่าสองชีวิตที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นความรับผิดชอบของเธอ

“ป้าวายขา พรุ่งนี้หนูจะไปโรงเรียนแต่เช้า ป้าวายไปส่งหนูได้ไหม” ดวงตากลมแป๋วมองอย่างวาดหวัง

“ได้สิคะ คืนนี้ป้าจะนอนกับเปรี้ยวที่นี่ กอดเปรี้ยวทั้งคืนเลยดีไหม”

“เย่!” เด็กหญิงชูมือทั้งสองข้างแล้วโผเข้ากอดเธอแน่น ก่อนจะหันไปอวดแม่ “แม่จ๋า คืนนี้หนูไม่นอนกับแม่แล้วนะ หนูจะนอนกับป้าวาย”

“ตามสบายเลยหมูอ้วน” วันหวานหัวเราะคิกคัก เมื่อลูกสาวทำหน้าจริงจังราวกับเป็นผู้ใหญ่

เมื่อผู้เป็นแม่อนุญาต ‘หมูอ้วน’ ก็ยิ้มแฉ่งจนตาหยี แล้วลงมือกินข้าวเองอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้สนใจผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่คลายรอยยิ้มลง สีหน้าดูเคร่งเครียดขึ้น

“พี่ไวน์ ค่าเทอมปีหน้า โรงเรียนอาจจะไม่ให้ผ่อนแล้ว” วันหวานพอจับสังเกตความตึงเครียดจากน้ำเสียงของพี่สาวได้จึงเอ่ยบอกก่อน

“พี่เก็บเงินได้อยู่แล้วน่า อนุบาลสองก็ไม่ได้แพงเหมือนค่าแรกเข้านี่” ว่าแล้ววันวิวาห์ก็หยิบซองเงินออกมาวางใส่มือน้องสาวพลางฉายยิ้มสวยกลบเกลื่อนความรู้สึกมืดดำในใจ

“โห! พี่ไวน์ทำได้ยังไงเนี่ย ทั้งเรียน ทั้งทำงานจนหาเงินได้เป็นหมื่นๆ แบบนี้”

“พี่เก็บมานาน ไม่ใช่ปุ๊บปั๊บได้สักหน่อย”

“ขอบคุณพี่ไวน์มากนะ ถ้าไม่มีพี่ไวน์ในวันนั้น วันนี้หนูก็คงไม่มีความสุข” วันหวานพนมมือไหว้พี่สาวต่างบิดา ก่อนจะเหลือบตามองร่างกลมที่เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างน่ารักน่าชัง

“เลี้ยงเปรี้ยวให้ดีที่สุด ถ้าอยากตอบแทนพี่”

“ค่ะ หนูจะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้พี่ไวน์ต้องผิดหวัง” วันหวานน้ำตาคลอ

“คืนนี้พี่จะนอนกับเปรี้ยวนะ หลังจากนี้คงหาเวลามาหายากหน่อย เปรี้ยวเข้าเรียนแล้วมีค่าใช้จ่ายตลอด พี่คงต้องทำงานเยอะขึ้น” วันวิวาห์ว่าไปตามความจริง แต่ยังมีรอยยิ้มให้น้องสาวสบายใจ

“หนูเข้าใจ” หญิงสาวก้มหน้าลง ก่อนจะว่าเสียงเบา “ตอนนี้หนูรับทำโปสเตอร์โฆษณา พอได้เงินค่ากินค่าอยู่บ้าง พี่จะได้เหนื่อยน้อยลง”

“ดีจัง มีหัวด้านนี้เหมือนกันเหรอเรา”

“ก็พอทำได้น่ะ นี่มีคนมาจ้างให้ทำสามคนแล้ว หนูคิดแค่ใบละสามร้อย วันนี้ได้ตั้งเก้าร้อยแน่ะ”