16

ฐิตตาจึงปลีกตัวไปดูสองแสบที่เรือนด้านหลังในสวนสมุนไพร

พอเห็นหน้าแม่ อันนาวิ่งเข้ามากอดขาเธอแน่น แล้วแหงนหน้าถาม “แม่จ๋า ทำไมต้องให้หนูเล่นแต่ที่บ้านเล็กนี่ด้วยล่ะจ๊ะ”

ไม่เคยโกหกลูกสักครั้ง แต่ครั้งนี้เธอต้องทำ คิดว่าอีกประเดี๋ยวเขาคงไป ขอแค่ตอนนี้สองแสบของแม่ไม่ออกไปเพ่นพ่านข้างนอกให้ภวินท์เห็นเข้าก็น่าจะพอแล้ว

“เพราะว่าเราดื้อน่ะซี้ แม่เลยให้พี่แนน พี่นก พี่เดียร์จับตาดูพวกเราเอาไว้ เป็นช่วงสังเกตความประพฤติ ถ้าเราไม่ซน ไม่ออกไปจากในสวน แม่จะพิจารณาลดโทษให้เราสองคน แล้วถึงออกไปเล่นได้ตามปกติ”

วันก่อนไปนัดโยดา เพื่อนวัยเดียวกันเอาไว้ว่าจะแอบไปเล่นที่ท้ายสวน อย่างนี้ก็ไปไม่ได้แล้วสิ อันนาแม่ตัวดีคิดแล้วนึกหาทางเจรจากับแม่ โอดอ้อนๆ “แม่จ๋า แม่...”

“ไม่มีข้อต่อรองใดใดทั้งนั้นนะอันนา”

แกล้งทำหน้าขึงขังจริงจัง เท่านี้ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของแม่แล้ว คุยด้วยกันอีกครู่ ฐิตตาสำทับ เน้นย้ำกติกากับสองแสบของเธออีกรอบ ไม่ลืมบอกเด็กๆว่าต้องคอยเฝ้าดูให้ดีๆ อย่าให้หลุดไปที่เรือนใหญ่เป็นอันขาด แล้วตั้งใจว่าจะรีบไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมทำอาหารเช้า พร้อมกับตุนขนมมาให้ที่ในสองแสบที่ต้องกักเอาไว้ในเรือนสมุนไพรไปพลางๆก่อน

โชคดีที่ตาโชติทำเรือนเล็กหลังนี้เอาไว้อีกหลัง ไม่อย่างนั้นฐิตตาก็นึกสภาพไม่ออกเลย ว่าจะจัดการอย่างไรที่จะไม่ให้ภวินท์รู้เห็นเรื่องของฝาแฝดคู่นี้

เดิมทีเธอเคยใช้พักเมื่อตอนมาอยู่กับท่านใหม่ๆ จนคลอดก็อยู่ไฟที่นี่ แล้วถึงย้ายขึ้นเรือนใหญ่ไป

ปิดบ้านเรียบร้อย ไม่ลืมกำชับกับพี่เลี้ยงเด็กๆอีกรอบ แล้วเดินจนพ้นเขตของสวน ก็ให้เกือบชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ตรงมุมทางเข้า

“อุ๊!”

ตกใจเล็กน้อย ก่อนปรับท่าทีให้สงบลง แต่กระนั้นภวินท์เห็นแล้วก็จับความรู้สึกของเธอได้ ทำไมขวัญอ่อนนัก นึกเอะใจยิ่งขึ้น อยากดูอาการของคนตรงหน้า เลยแสร้งว่า

“ผมจะเข้าไปดูในสวนสมุนไพรของคุณตา”

บอกจบ ทำท่าจะเดินเข้าไปดูข้างในทันที

“อย่า!” ฐิตตาร้องห้ามเสียงหลง แล้วลืมตัวดึงแขนเขาไว้อีกต่างหาก ภวินท์หยุดในทันทีแล้วเหลือบมองลงมาที่มือของเธอตรงที่จับแขนของเขาเอาไว้ จึงต้องรีบปล่อยทันทีราวแตะโดนของร้อน แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ กระแอมไอบอก “หมายถึงว่าอย่าเพิ่งเข้าไป ตอนนี้เข้าไปไม่ได้ คุณตาท่านค่อนข้างจำกัดคนเข้าออกในสวนสมุนไพรน่ะค่ะ”

“อย่างนั้นหรอกหรือ”

ปากเขาถาม สายตาลอบสำรวจหญิงสาวตรงหน้าไปพลางก่อนทำเป็นไม่สนใจเพื่อให้เธอได้หายใจหายคอออกบ้าง แล้วหันหลังกลับไปยังเรือนใหญ่ที่ด้านหน้าอีกครั้ง

พลันแว่วเสียงเล็กๆคล้ายเสียงเด็กร้องกรี้ดกร้าดดังแว่วออกมาจากในสวนสมุนไพร นายแพทย์หนุ่มหยุดเดิน หันกลับไปมองในสวน อีกครั้ง ถามขึ้น

“ข้างในมีคนอยู่ด้วยหรือ”

          “ก็...มีค่ะ เด็กแถวนี้ ชอบมุดรั้วเข้ามาเล่นในสวน”

บอกเขาด้วยใบหน้าเฉยเมย ฝืนตาสบตอบทั้งที่หัวใจกระหน่ำเต้นแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว แล้วค่อยเดินนำหน้าไปยังเรือนใหญ่ ภวินท์ไม่ได้เดินตามเธอไป เขายังคงสนใจ สายตามองเข้าไปในสวนสมุนไพรนั่นอีกครั้ง ค่อยตามหลังจนทัน

เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

“ไม่รู้ว่าคุณจำถ้อยความของสัญญาที่เราเซ็นในหน้าท้ายๆได้ไหม”

ฐิตตาใจคอไม่อยู่กับเนื้อตัวเท่าไรนัก เพราะกำลังคิดว่าอาจต้องย้ายสองแสบไปไว้ที่ไหนก่อนชั่วคราว ถามเขากลับอย่างมึนงงเล็กน้อย

“อะไรคะ”

“ก็...ถ้าหากคุณให้กำเนิดบุตรที่เป็นของเราทั้งสองคน การหย่าจะต้องเป็นโมฆะทันทีน่ะสิ”

นายแพทย์หนุ่มพูดช้าๆ ตามถ้อยคำในสัญญาแนบท้ายเป๊ะทุกตัวอักษร ชัดเจนทุกถ้อยคำ ราวกับสลักไว้อยู่ในหัวใจของเขาหมดทั้งสัญญา สายตาจับจ้องปฏิกิริยาของหญิงสาวที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย แต่ฐิตตาก็มีฝีมือมากพอที่จะปกปิดอาการตกใจในชั่วขณะนั้น

ทั้งๆที่ใจหล่นลงไปที่ตาตุ่มแล้วตอนนี้ หยุดเดินก่อนหันมาขืนตาจ้องเขา ยิ้มแค่ปากแต่ไปไม่ถึงดวงตา กล่าวตอบอย่างพยายามรักษาอาการ

“อย่างนั้นหรือคะ” แล้วนิ่งไป เพราะเธอไม่รู้เรื่องนี้เลย ว่าออกไปอย่างไม่ให้เป็นฝ่ายถูกเขาต้อนจนมุมมากนัก

“เห็นสิ ฉันเห็นแล้ว”

“อย่าลืมนะว่ายังมีเวลาเหลืออีกตั้งเดือน ระหว่างนี้ ถ้าเราเกิดมี...” ภวินท์ว่า ย่างเท้าเข้าหา จนฐิตตาหน้าซีดตกใจเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ถอยหลังกรูด ยกมือเสมออกราวกับต้องการป้องกันตัวเอง หลุดเสียงแหวสั่งเขาอย่างลืมตัวด้วยอารามตกใจ

“ไม่มีทาง! ออกไปให้ห่างจากฉันเดี๋ยวนี้เลย”

คนถูกไล่แทนที่จะโกรธ กลับยิ้มยั่วใส่ที่เห็นฐิตตาในแบบที่เขาเคยคุ้น ไม่ใช่ฐิตตาที่แข็งเป็นหินอย่างในวันนี้ กล่าวเย้าแหย่

“ทำขรึมอยู่ได้ตั้งนานสองนาน ต้องแบบนี้สิถึงจะเป็นตัวของตัวเอง”

“ฉันไม่ได้...”

ในที่สุดเธอก็หลุดมาดขรึมเข้มต่อหน้าเขาเสียที

ไม่เคยมีใครหรืออะไรจะป่วนหัวใจของเธอได้เท่ากับคนตรงหน้านี้อีกแล้ว ฐิตตาเองก็คงไม่รู้ว่าเช่นกันละมัง สำหรับนายแพทย์ภวินท์แล้วไม่มีใครหรืออะไรที่จะมาป่วนหัวใจเขาได้เท่าเธอเช่นกัน

ฐิตตาจะแก้ต่างให้ตัวเอง แต่แล้วก็คิดว่ามันเปล่าประโยชน์สิ้นดี เลือกพูดกับเขาเท่าที่จำเป็นเท่านั้น

“ถึงยังไงเราก็ต้องหย่ากันอยู่ดี คุณหยุดพูดเรื่องทำนองนี้เถอะ ฟังแล้วสะอิดสะเอียน”

พยายามไม่โกรธเมื่อได้ยินเธอตอกกลับเขาแบบนี้ ถามเสียงขรึม หน้าเข้ม “ท่าทางคุณอยากหย่าจังเลยนะฐิตตา”

“ใช่” ตอบรับสั้นๆเท่านั้น ภวินท์นิ่งแล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผมถามได้ไหม ว่าทำไม”

เธอจ้องหน้าเขาตรงๆนานอึดใจ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งลง “เพราะเราไม่ได้รักกันยังไงล่ะคะ ฉันแต่งงานกับคุณเพราะคุณพ่อบีบบังคับฉัน สมองคุณเสื่อมไปแล้วหรือไง”

แววตาของนายแพทย์หนุ่มไหววูบไปชั่วขณะทันทีที่ได้ยินคำตอบของเธอ ภวินท์เมินไปมองทางอื่นด้วยความรู้สึกดิ่งวูบในใจ ถึงค่อยหันกลับมายิ้มเพียงแค่ปากเท่านั้น ที่ไปไม่ถึงดวงตาของเขาแล้วกล่าวต่อ

“เหลือเวลาอีกตั้งเป็นหลายเดือน อะไรอะไรอาจเปลี่ยนแปลงไปก็ได้ตอนนั้น”

บอกจบเขาผายมือให้เธอเดินนำหน้าก่อน คล้อยหลังหญิงสาวแล้ว ภวินท์อดไม่ได้ที่จะหันไปมองในสวนสมุนไพรอีกครั้ง สวนนี้ค่อนข้างเป็นสัดส่วน มิดชิด ไม่ใช่สถานที่ที่เด็กที่ไหนจะวิ่งเข้ามาเล่นได้ หากไม่ได้ยินยายบุญมาว่าให้ฟังก่อนเดินเข้ามาในนี้ เขาคงเชื่ออย่างที่ฐิตตาพูดมาทั้งหมดนั่น

ไหนว่าสวนสมุนไพรจำกัดคนเข้าออก แล้วทำไมถึงปล่อยให้เด็กแถวนี้มุดเข้ามาเล่นได้เล่า

คิดจะโกหก แต่ไม่เนียนเอาเสียเลย

เมื่อครู่เขาเห็นมีเด็กวิ่งเล่นอยู่ในนั้นหนึ่งคน ไม่สิ เหมือนจะเห็นอีกคนในนั้นด้วย และนั่นจะไม่ดึงความสนใจของเขาเลย หากท่าทีของฐิตตาจะไม่ส่ออาการให้คนอย่างเขาสงสัยได้ขนาดนี้

เหมือนมีอะไรปกปิดเอาไว้

คล้ายกับว่าไม่อยากให้เขาเห็นอะไรข้างในสวน

จะเกี่ยวกับเด็กสองคนในนั้นหรือไม่