15

กระนั้นฐิตตาก็ยังหายใจได้ไม่โล่งเท่าไรนัก เธอมองไปรอบๆบ้าน สำรวจอีกครั้งว่ามีของของลูกหลงเหลืออยู่ตรงไหนหรือไม่ พบว่าไม่มีอะไรสะดุดตาค่อยเบาใจ แล้วอยู่รอว่าภวินท์จะกลับออกไปเมื่อไร แต่ดูท่าแล้วไม่เห็นเขาจะจากไปเสียทีก็ชักกระวนกระวายหนักขึ้น

ชายสองวัยคุยกันถูกคออยู่นานจนล่วงเข้าเวลามื้อเย็น ตาโชติถึงได้ออกปากชวน

“อยู่กินข้าวกันก่อนสิคุณหมอ”

ภวินท์ยิ้มพร้อมตอบรับทันที ไม่มีอิดออดแต่ประการใด รอให้เด็กๆยกสำรับมาตั้งโต๊ะ ฐิตตาปลีกตัวจะไปทางสวนสมุนไพรหลังบ้าน ตาโชติรีบเรียกเอาไว้

“กินข้าวด้วยกันสิลูก”

ฐิตตาลอบถอนหายใจ หลบมุมขยิบตาบอกท่าน

“ถิงยังไม่ค่อยหิวค่ะ”

แต่ดูเหมือนตาโชติจะไม่เข้าใจความหมายที่เธอส่งให้ หรือบางทีอาจเข้าใจ แต่แสร้งว่าไม่ แล้วสั่งอย่างที่ไม่เคยทำกับเธอเลยสักครั้ง “มากินด้วยกัน อย่าเสียมารยาทน่า...”

มองสบตากับท่านควบคุมตัวเองไม่ให้ฟึดฟัดต่อหน้าคนอื่นที่จ้องมองเธออยู่ แล้วเลยต้องกลับมานั่งร่วมโต๊ะ

“ไม่รู้ว่าเคยกินไหม กับข้าวบ้านๆทั้งนั้นล่ะค่ะคุณหมอ”

ยายบุญมาว่าขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดบนโต๊ะหลังจากฐิตตานั่งลงเรียบร้อยแล้ว อีกนัยก็คล้ายจะหยั่งเชิงชายตรงหน้าไปในตัว

นายแพทย์ภวินท์ตอบรับด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ไม่ค่อยได้กินแบบนี้ครับ เพราะผักปลอดสารจริงๆที่ไม่ใช้ยาเลยก็ไม่ใช่จะหากินได้ง่ายๆ แบบที่ปลูกตามบ้านเราหรอกครับคุณยาย”

พอเริ่มกินกันไปได้ครู่หนึ่งแล้ว ยายบุญมาก็ว่า

“ผัดถั่วฝักยาว เก็บเอาจากหลังบ้านนี่เองค่ะ ผัดใส่หอม ใส่กะปิมันจะยิ่งชวนกิน ลองดูค่ะคุณหมอว่าอร่อยไหม”

นายแพทย์ภวินท์ตักมาใส่จานตามคำชวนเชิญ กินแล้วพยักหน้าตอบรับ ยิ้มๆ “สดมากเลยครับเลยทำให้มีรสหวาน อร่อยมากครับ”

“แกงเลียงก็ผักตามท้องทุ่งเรานี่เองค่ะ มีอะไรก็เก็บๆมาใส่ ปรุงรสตามใจชอบ ส่วนต้มจืดตำลึง ไปเด็ดจากรั้วบ้าน ไม่ได้ปลูกมันหรอก มันขึ้นเอง ฝนตกทีงี้งามเชียว เด็ดกินกันแทบไม่ทัน”

ฐิตตามองดูยายบุญมาที่พยายามจะโชว์เหนือว่าบ้านนอกดีอย่างไร ว่าขัดขึ้นมาบ้าง “หมูเรายังต้องซื้อจ้ะยายมา เราไม่ได้เลี้ยงเอง อาหารมันเลยไม่ได้ต่างจากที่อื่นนักหรอก”

เขากลืนอาหารลงคอแล้ว อมยิ้มเล็กน้อย ตอบ

“ในความไม่ต่างก็ยังมีความต่างอยู่ดี แต่ยังไงผมก็ชอบอยู่ดีนั่นแหละครับ” บอกจบจ้องที่หลานสาวของตาโชตินิ่งๆ ฐิตตาเห็นแล้ว ได้แต่ทำเฉยเสีย ไม่ว่าอะไรจากนั้น

“มีอีกไหมเด็กๆ ยกมาเติมอีกซิ” ตาโชติสั่งคนในบ้าน ราวกับต้องการเอาใจเขา

“เอ่อ…” ฐิตตาอึกอักเพราะไม่รู้ว่าเด็กๆตักแบ่งไว้ให้สองแสบมากน้อยแค่ไหน อันดากับอันนากินจุอย่างกับอะไรดี แล้วมองหน้าติ๊บที่ยืนรอราวกับจะส่งสัญญาณถาม

ยายบุญมายังมาเร่งถามอีก

“ว่าไงแม่ติ๊บ มีอีกไหม ตักมาเติมซิ”

“หมดแล้วค่ะ” ติ๊บปดในที่สุด

นายแพทย์ภวินท์ลอบสังเกตท่าทีของฐิตตาที่ส่งให้ติ๊บ แล้วนึกเอะใจในสิ่งที่เธอแสดงออก คงไม่คิดทำตัวเสียมารยาทกับเขาด้วยการหวงของกินหรอกละมัง เพราะเขาไม่ได้เดือดร้อนนักกับอาหารการกิน

เป็นคนกินยากก็จริง แต่ไม่ให้เขากินเลยก็ยังได้

แต่ท่าทีของฐิตตาดูกังวล ดูไม่เหมือนกับตอนแรกที่เขาพบเธอ นายแพทย์ภวินท์คิดแล้วอยากหาคำตอบให้ตัวเองว่าที่ฐิตตาเป็นอยู่นั่น สาเหตุมาจากอะไรกันแน่

พลัน ยายบุญมาเรียกตนเสียก่อน “คุณหมอ”

“ครับ”                      

“เสียดายกินข้าวกันแล้ว”

“มีอะไรหรือครับ”

ตาโชติเลยว่า “เห็นบ่นว่าเส้นตึง บุญมาเขาจับเส้นเก่งน่ะคุณหมอ ใช่ว่าใครก็จะได้นวดกับแกง่ายๆนะ หมอนวดคนนี้เล่นตัวอย่างกับอะไร”

ยายบุญมาค้อนควักใส่ตาโชติทันที มากล่าวหากันแบบนี้ได้อย่างไร นายแพทย์หนุ่มเงียบไปครู่ แล้วว่า

“เห็นจะต้องรบกวนคุณยายแล้วล่ะครับ”

“เอาอย่างนี้สิ หมอจะอยู่ที่นี่อีกกี่วัน”

ภวินท์ยังไม่ทันได้ตอบ ยายบุญมาถามนำอีก “พรุ่งนี้ประไร”

คนที่นั่งเงียบอยู่คนเดียวในวงสนทนา ใจร่วงลงไปที่ตาตุ่มในตอนนั้นเอง ยังจะไปชวนให้เขามาบ้านอีกทำไมกัน เธอล่ะอยากไล่ให้เขาไปพ้นๆ ยิ่งได้ยินเสียงทุ้มตอบรับกลับมายิ่งหงุดหงิดไปใหญ่

“ได้ครับ พรุ่งนี้ให้ผมเตรียมตัวยังไงบ้างครับ”

สนทนากันไปกินกันไปจวบจนอาหารตรงหน้าเริ่มบางตาลง ตาโชติให้เด็กยกผลไม้มาล้างปาก แล้วก็ท้องตึงอิ่มหนำรู้สึกได้เลยว่ามื้อนี้เป็นมื้อแรกในรอบสิบปีได้ละมัง ที่ภวินท์อิ่มถึงขนาดนี้

“พักที่ไหนล่ะคุณหมอ” ยายบุญมาถาม ดูท่าแกจะชอบนายแพทย์ภวินท์ขึ้นบ้างแล้ว หลังจากตอนแรกที่เฉยๆเพียงเท่านั้น

“ผมมากะทันหันไปหน่อย เลยยังไม่ได้จองห้องพักครับ”

ภวินท์รอคำชวนจากอีกฝ่ายด้วยท่าทีสงบ แต่แล้วกลับไม่มีใครออกปากชวนให้เขาค้างที่นี่ด้วยเลยแม้แต่คนเดียว อันที่จริงเขาไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้น แต่เพราะมีบางคนอยู่ที่นี่ด้วย เลยทำให้อยากเห็นเจ้าหล่อนนานๆขึ้นอีกหน่อยเท่านั้นเอง

ร่ำลาทุกคนแล้ว นายแพทย์ภวินท์เดินกลับมาที่รถอย่างเชื่องช้า เกิดความรู้สึกไม่อยากขับรถจากที่นี่ไปเลยแม้แต่นิด พลันหูแว่วเสียงคนเดินตามหลังมา พร้อมคำท้วง

“เดี๋ยวค่ะ”

คุณหมอหนุ่มจุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก ก่อนหันหลังกลับไปสบตาเธอ ถามสั้นๆ “ครับ?”

“ของของคุณ”

ฐิตตาส่งโทรศัพท์ที่เขาวางไว้บนโต๊ะ คล้ายจงใจ รับมาถือแล้ว ถึงได้ยินเธอว่าคล้ายเหน็บ

“กลัวจะลืมอีกน่ะค่ะ”

ส่งของให้เขาแล้วหันหลังเข้าบ้านไปในทันที

ภวินท์มองตามจนคล้อยหลังเธอไปแล้วนั่น ถึงได้กลับขึ้นรถ มุ่งสู่โรงแรมที่พักในตัวเมืองที่เขาจับจองเอาไว้แล้ว ตั้งใจว่าลาพักผ่อนครั้งแรกในรอบหกปีคราวนี้จะตักตวงความรู้สึกพองๆในใจให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ค่อยกลับไปลุยงานต่อ ส่วนเรื่องหย่าลืมไปเสียสนิทแล้ววินาทีนั้น

เช้านี้ฐิตตาเห็นเขานั่งอยู่ตรงซุ้มไม้หน้าบ้าน ไม่รู้ว่ามาตอนไหน คนอะไรไม่รู้จักเวล่ำเวลา ดีที่เขานั่งหันหลังให้เธออยู่เลยไม่เห็นกัน ฐิตตาจึงไม่ต้องเข้าไปทักทายเขา แล้วเลยเลี้ยวกลับเข้าไปยังห้องของสองแสบที่ตื่นพอดี จัดแจงให้เด็กแนนพาเดินลัดเลาะไปเล่นในสวนสมุนไพรที่ด้านหลังก่อน  

ที่นั่นมีเรือนพักขนาดย่อมอยู่อีกหลัง ห่างจากบ้านพอสมควร ไม่ลืมกำชับว่าให้หาคนไปคุมอีกสามถึงสี่คน อันดาอาจไม่เท่าไร แต่แม่อันนานี่ฤทธิ์เดชจะเยอะหน่อย กลัวพี่เลี้ยงจะเอาไม่ไหวเสียก่อน

ไม่ลืมเก็บของเล่นชิ้นหนึ่งที่หลงวางทิ้งไว้ตรงลานบ้านเข้าห้องไปด้วย

คุณหมอหนุ่มยังไม่รับมื้อเช้าเมื่อยายบุญมาออกตัวว่าจะจับเส้นให้เขาก่อนตามที่ชักชวนแต่วานนี้ ท่าทางคุยกันสนุกครึกครื้นดีจนน่าหมั่นไส้อยู่ไม่น้อย แว่วเสียงหญิงสูงวัยคุยไปหัวเราะไปดังออกมาจากซุ้มเล็กๆนั่น ไม่นานตาโชติเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วย เสียงหัวเราะดังครืนกว่าเก่าเสียอีก

ฐิตตาจึงปลีกตัวไปดูสองแสบที่เรือนด้านหลังในสวนสมุนไพร