ログインหลังจากที่กลับมาจากโรงเรียน มันถึงเวลาแล้ว ทุกอย่างมันจบแล้ว และเธอก็พร้อมจะทิ้งความเจ็บปวดทุกอย่างไว้ที่นี่ เธอไม่อยากแบกความเจ็บปวดไว้คนเดียวอีกแล้ว ถึงการจากไปในครั้งนี้จะไม่สามารถรถลบความรู้สึกทุกอย่างได้ แต่เธอจะค่อยๆลืมมันให้ได้….ต้องใช้เวลานานแค่ไหนเธอเองก็ตอบไม่ได้ แต่อย่างน้อยเธอจะค่อยๆทิ้งความรู้สึกเจ็บปวดนี้ไปทีละนิดๆ เพราะเธอไม่อยากจดจำมันอีกแล้ว เธอไม่อยากเสียเวลานับจากนี้ที่จะได้ใช้ความสุขในชีวิตที่เหลือ ไปกับความโกรธความเกลียด นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอขอใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อความสุขของตัวเองอย่างแท้จริง การที่เธอมีโอกาสได้ฟื้นขึ้นมาจากความตายแล้วครั้งหนึ่ง เธอควรใช้ชีวิตให้มีความสุขสิ ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ทำความฝันที่ตัวเองตั้งใจให้สำเร็จ เติบโตและมีคุณภาพชีวิตที่ดี ไม่ใช่อยู่กับความทุกข์และความเจ็บปวดอย่างที่ผ่านมา เพราะสิ่งเหล่านั่นมันเหมือนจะดึงตัวเธอให้จมอยู่กับความเจ็บปวด และเธอไม่อยากเป็นคนที่เต็มไปด้วยความทุกข์ เพราะความทุกข์มันไม่เคยทำให้ใครมีความสุขเลย ยิ่งเราทุกข์มากเท่าไรชีวิตของเราก็จะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น เธอไม่อยากเสียเวลากับเรื่อ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นสิ่งที่คิดลูกหมีคิดมันคือเรื่องจริง ครอบครัวของเธอรับรู้มาโดยตลอดเรื่องที่พี่กันต์เข้ามาอยู่คอนโดเดียวกันกับเธอ หลังจากที่ได้คำตอบที่ชัดเจนเธอเองก็ไม่ถามอะไรอีกเลย ทุกคนบอกว่าพี่กันต์อยากมาช่วยดูแลเธอ เขาเป็นห่วงเธอโดยที่ทุกคนไม่เคยถามเลย ว่าสิ่งเหล่านั้นเธอต้องการหรือเปล่า เธอโอเคไหมกับการที่ต้องอยู่ใกล้คนที่เคยทำร้ายหัวใจตัวเองจนเกือบตาย ทุกคนไม่แม้แต่จะถามความคิดเห็นของเธอเลยด้วยซ้ำ ทุกคนเอาแต่คิดเองเออเองกันหมด ไม่เคยเลยจริงๆที่จะสนใจความรู้สึกของเธอ ไม่ว่าจะครั้งนั้นหรือครั้งนี้...... แล้วแบบนี้เธอจะทำอะไรได้ เธอต้องอดทนไปอีกนานแค่ไหนถึงจะหลุดพ้นจากเรื่องแบบนี้ คงไม่มีวันสิน่ะ.... ถ้าเธอยังอยู่ที่ประเทศนี้ ตอนนี้เธอตัดสินใจแล้วเธอจะไปจากที่นี่ทันทีที่เรียนจบ เพราะถ้ายังอยู่ที่นี่ อยู่ใกล้พวกเขาต่อ…เธอคงไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการแน่นอน เพราะทุกครั้งที่เธอค้านเรื่องนี้ พวกเขาจะตอบกลับมาว่าเขาเป็นห่วง ทุกคนหวังดีกับเธอ และทุกคนไม่อยากปล่อยให้เธออยู่คนเดียว หึ…เธอควรดีใจใช่ไหมที่ได้รับความห่วงใยจากทุกคน แต่มันสายไปแล้ว เอาเข้าจริ
Part กันต์ เมื่อเข้ามาในห้องนอนของคนตัวเล็ก ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดน้องหลับไปแล้ว หลับทั้งๆที่ยังไม่เปลี่ยนชุด หลับทั้งน้ำตา ผมพยายามเอามือไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มน้องอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าจะทำให้น้องตื่น.... ตาน้องบวมมาก มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิด กับความวู่วามไร้สติของตัวเอง “พี่ขอโทษ..... พี่ผิดอีกแล้วที่ทำให้ลูกหมีร้องไห้ ต่อไปพี่จะพยายามควบคุมตัวเองให้มากกว่านี้ จะไม่ใส่อารมณ์กับน้องอีกแล้ว อย่าเกลียดพี่ไปมากกว่านี้เลยน่ะ.....แค่นี้พี่ก็เจ็บมากแล้ว” “วันนี้ลูกหมีสวยมากน่ะ...... ที่พี่บอกว่าน่าเกลียดพี่โกหก เพียงเพราะไม่อยากให้ลูกหมีใส่ชุดแบบนี่อีก ลูกหมีดูดีมากต่างหาก เวลาใส่ชุดแบบนี้มันทำให้น้องดูโตขึ้นมากเลยรู้ตัวหรือเปล่า... และพี่ก็หวงมากด้วย ไม่อยากให้ใครได้เห็นหนู ไม่อยากให้ใครสนใจหนูด้วยพี่หึงครับ” “ขอโทษนะ… ที่พูดจาทำร้ายจิตใจ ถ้าพี่ควบคุมตัวเองได้ดีกว่านี้ เราคงไม่ต้องมาทะเลาะกันแบบนี้ พี่มันแย่จริงๆแหล่ะ…แต่พี่หึง หึงจนจะบ้าอยู่แล้ว” ตอนนี้ผมนั่งมองหน้าน้องที่กำลังหลับ และพูดความจริงพร้อมทั้งขอโทษน้องซ้ำๆ ผมรู้ว่าน้องไม่รับรู้อะไรหรอกเพราะน้องหลั
ปัง! ปัง! ปัง! คนตัวสูงยังคงยืนเคาะประตูไม่หยุดไม่หย่อน “ลูกหมีเปิดประตูแล้วออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่อง” ปัง! ปัง! ปัง! “ไหนว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไง.... คนเป็นผู้ใหญ่เขาไม่ทิ้งปัญหาแบบนี้น่ะ ออกมาคุยกับพี่เลย” ไม่ว่าเขาจะเคาะเท่าไรก็ไม่มีทีท่าว่าคนตัวเล็กจะออกมาเปิดประตูให้เลย โธ่เว้ยยย!!! ทำไมดื้อแบบนี้น่ะ ลูกหมี ทางด้านคนตัวเล็กหลังจากที่วิ่งเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เธอก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง เธอต้องเสียน้ำตาเพราะเขาอีกแล้ว ทำไมเธอต้องเสียน้ำตาให้ผู้ชายคนเดิมซ้ำๆ เธอได้ยินทุกอย่างที่เขาพูดออกมา แต่เธอไม่อยากเจอเขาไม่อยากได้ยินเสียงของเขา คำพูดของเขามันใจร้ายกันเกินไป ทำไมเขาต้องพูดแบบนั้นกับเธอด้วย ไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องพูดทำร้ายจิตใจกันแบบนี้เลย ใช่สิเธอทำอะไรก็ผิด ผิดไปหมดทุกอย่าง เธอไม่เคยดีในสายตาเขาเลย ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ เขาก็ยังคงใจร้ายเหมือนเดิม “ฮื่อๆๆ ทำไมพี่ต้องใจร้ายกับหนูขนาดนี้ด้วย” “ทำไม... ทำไมต้องทำให้หนูเสียใจตลอดเลย แค่เพราะหนูเคยรักพี่อย่างนั่นเหรอ พี่ถึงทำกับหนูแบบนี้” ฮื่อๆๆ..... เธอเอาแต่ร้องไห้ด้วยความ
ตอนนี้เวลาล่วงเลยเกือบจะตีสามแล้ว ไอ้คนเมามันพึ่งจะหลับไปเอง สงสัยคงจะเหนื่อยเพราะมันเล่นพูดไม่หยุด พูดแต่คำเดิมๆซ้ำๆจนพวกผมจำคำพูดมันได้หมด เฮ้อออ...พอมาเห็นสภาพมันเป็นแบบนี้ก็สงสารเลย แต่มันก็ฤทธิ์เยอะใช้ได้เลยแหล่ะ กว่ามันจะหลับได้ทำเอาพวกผมสามคนเหนื่อยกันเลย ใครจะไปคิดบทมันจะเศร้าขึ้นมาโคตรดื้อและไม่ฟังใครเลย เอาแต่ใจตัวเองฉิบหาย ตอนนี้สภาพของมันไม่ต่างจากคนอกหักเลยสักนิด หลังจากเหตุการณ์วันนั้น กันต์ยังคงตามตื้อคนตัวเล็กอยู่ตลอด เขาไม่เคยละความพยายาม เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ลูกหมีกลับมา ทั้งยังทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำ นั่นก็คือการไปรอรับลูกหมีที่โรงเรียนแทบทุกวัน จนเพื่อนๆแปลกใจ แต่คนตัวเล็กไม่เคยใจอ่อนเลยสักครั้ง เธอปฏิเสธเขาทุกครั้ง ทำเหมือนเขาเป็นตัวน่ารังเกียจ เป็นเหมือนธาตุอากาศที่เธอมองผ่านและไม่สนใจเหมือนอย่างตอนนี้ “ลูกหมีพี่มารับกลับห้อง” “ไม่จำเป็นค่ะ..... ไม่ได้ขอให้มารับ” “แต่พี่อุตสาห์รอเรามาหลายชั่วโมงเลยน่ะ” “แล้วใครขอค่ะ!!....” ใช่... เธอไม่เคยขอให้เขามารับเลย ไม่เคยต้องการด้วยซ้ำ ตอนเดินออกมานอกโรงเรียนเธอเห็นเขามาแต่ไ
“พวกมึงช่วยบอกกูที กูต้องทำยังไง!! ลูกหมีถึงจะกลับมารักกูเหมือนเดิม ไม่เย็นชาใส่กู ช่วยบอกกูทีเถอะ.... พวกมึงรู้ไหมเวลากูสบตากับน้อง ในดวงตาน้องมันว่างเปล่า มันไม่มีกูอยู่ในนั้นเลยน้องมองกูเหมือนเป็นธาตุอากาศ แววตาที่เคยเปล่งประกายเวลาอยู่กับกูมันไม่มีอีกแล้ว” “(…..)” “ทีเมื่อก่อนอะไรนิดอะไรหน่อยก็พี่กันต์ อยากไปไหนก็ให้พี่กันต์พาไป อยากกินอะไรก็ให้พี่กันต์ซื้อ ทักไลน์มาหากูเช้าเย็น รอกลับบ้านพร้อมกูทุกวัน แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว! น้องไม่ต้องการกูแล้วจริงๆ! กูต้องทำยังไงว่ะ ถึงจะได้ลูกหมีคนเดิมกลับมา กูเจ็บว่ะ พวกมึงได้ยินไหมกูเจ็บ!!!” “(…..)” “เวลาที่กูเห็นน้องยิ้มให้คนอื่น กูไม่ชอบเลย รอยยิ้มนั้นมันเคยเป็นของกู น้องชอบยิ้มให้กูคนเดียว แต่ตอนนี้กลับเป็นกูซะเองที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนั่นอีก แต่คนอื่นกลับได้เห็น..... ทำไมว่ะ!!!” “(……)” “กูผิด! กูยอมรับ! กูยอมทุกอย่างเลย ยอมจนไม่รู้จะยอมยังไงแล้ว ยอมจนไม่เหลือความเป็นตัวเองแล้ว แต่น้องก็ยังไม่ต้องการ กูบอกรักไปน้องก็เฉยๆ น้องไม่เปิดโอกาสให้กูเลย” “ ไอ้เสือมึงต้องช่วยกูน่ะเว้ย!!! ลูกหมีเป็นน้องมึ







