เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1
บทล่าสุด
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 9
มุมมองของเซราฟิน่าจูเลี่ยนอยู่ในห้องฉุกเฉินมาแล้วสามชั่วโมงฉันนั่งอยู่บนม้านั่งในโถงทางเดิน มือประสานกันแน่น ภาพตอนที่เขาล้มลงฉายซ้ำอยู่ในหัวไม่หยุดผู้ชายอ่อนโยนคนนั้น ผู้ที่ใช้ร่างของตัวเองปกป้องฉันโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว“การผ่าตัดสำเร็จแล้ว” หมอพูดพลางก้าวออกมาจากห้องฉุกเฉิน “คมมีดเฉียดหัวใจไปไม่ถึงหนึ่งนิ้ว ถือว่าโชคดีมาก เขาจะฟื้นตัวได้เต็มที่ แต่ต้องพักผ่อน”ฉันถอนลมหายใจยาวอย่างสั่นไหว ขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากนะคะหมอ”“เซราฟิน่า”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังฉันหันกลับไปอย่างแข็งทื่อ อลิสแตร์ยืนอยู่ปลายโถงทางเดินเขาดูเหมือนเงาของตัวเอง ซูบผอม ใบหน้าที่เคยสมบูรณ์แบบซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแตกเป็นร่างแห“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”“ผมให้คนตามรถพยาบาลมา” เขาพูด พลางเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง “ผมต้องแน่ใจว่าคุณปลอดภัย”ฉันลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเย็นชา “คุณทำแล้วนี่ จัดการอิซาเบลล่า ภารกิจสำเร็จ”“ไม่ใช่” เสียงของอลิสแตร์สั่น “มันไม่ใช่ภารกิจ ผม...”“คุณอะไร”เขาทรุดตัวลงคุกเข่าเจ้าชายแวมไพร์คุกเข่าต่อหน้ามนุษย์ผู้หญิงพยาบา
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 8
มุมมองของเซราฟิน่า“อิซาเบลล่า ได้โปรดออกไปเถอะ” ฉันพูด น้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้คลื่นอารมณ์แม้แต่น้อยจูเลี่ยนสัมผัสได้ถึงอันตรายในทันที เขาก้าวออกมายืนขวางอยู่ตรงหน้าฉัน“คุณผู้หญิง ผมไม่รู้ว่าคุณสองคนมีเรื่องอะไรกันมาก่อน แต่ผมขอให้คุณอย่าสร้างเรื่องวุ่นวายในแกลเลอรี่ของผม”“เรื่องงั้นเหรอ?” อิซาเบลล่าหัวเราะแหลมเสียดหู “ยัยนี่ทำลายฉันหมดทุกอย่าง! ทั้งสถานะ ชีวิตฉัน ทุกสิ่งทุกอย่าง!”ดวงตาของเธอส่องประกายคลุ้มคลั่งขณะกำเล่มแมกกาซีนในมือแน่น“ดูมันตอนนี้สิ!” อิซาเบลล่ากรีดร้องอย่างเสียสติ “หน้าใหม่ ชื่อใหม่ ใช้ชีวิตหรูหราแบบนี้! ทำไมแกถึงมีสิทธิ์มีความสุข?!”“เพราะฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง” ฉันตอบ น้ำเสียงบาดเฉียบราวกับกระจก “ด้วยสองมือของฉัน ไม่ใช่ด้วยคำโกหกหรือการทรยศ”คำพูดนั้นทำให้เธอพังทลาย“พรสวรรค์งั้นเหรอ?” เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “พรสวรรค์ของแกมันมีค่าอะไร? แม้แต่อลิสแตร์… เขายังไล่ล่าฉันเพราะแก! ยัยสารเลว! แกคิดว่าแกชนะแล้วเหรอ?”“อิซาเบลล่า พอได้แล้ว”“มันยังไม่พอ!” เธอพุ่งเข้ามาหาฉัน “ถ้าฉันต้องสูญเสียทุกอย่าง งั้นแกก็อย่าหวังว่าจะได้จบอย่างมีความสุข!”จูเลี่ยนข
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 7
มุมมองของเซราฟิน่าเช้าวันถัดมา อีกากลางสารตัวหนึ่งบินมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้เป็นคนเรียกมันฉันเปิดหน้าต่าง รับม้วนกระดาษมาอย่างงุนงง[ภาพสุดท้าย ถือซะว่าเป็นมารยาททางวิชาชีพ]ด้านล่างมีภาพถ่ายแนบมาด้วยในภาพนั้น อลิสแตร์ยืนอยู่ลำพังหน้ามหาวิหารสไตล์โกธิกเขาดูรกร้างว่างเปล่า หลังที่เคยตั้งตรงบัดนี้งองุ้มเล็กน้อย ดวงตาคมคู่นั้นไร้แววชีวิตเขาจ้องมองจุดบนแท่นพิธีที่ผงทองคำได้สลายหายไปนานแล้วราวกับกำลังรอปาฏิหาริย์รอให้คนตายกลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งฉันจ้องภาพนั้นอยู่นาน แต่ไม่รู้สึกอะไรเลยความเจ็บปวดของเขา ไม่ใช่ปัญหาของฉันฉันโยนภาพนั้นลงไปในเตาผิง มองมันค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าถ่านจากนั้นฉันหันไปหยิบนามบัตรที่จูเลี่ยนให้ไว้แบล็กวูดแกลเลอรี่บางที… ถึงเวลาที่ฉันจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองแล้ว“มาร์คัส” ฉันพูด พลางเดินลงไปหาชายชราที่กำลังเช็ดกรอบภาพอยู่ “ฉันขอลาหยุดสักสองสามวันนะ”“แน่นอน” เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตามีแววตากังวล “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”“ฉันสบายดี” ฉันยิ้ม “ฉันกำลังจะเริ่มต้นบางอย่างใหม่… สิ่งที่ฉันวางมันทิ้งไว้นานมากแล้ว”สามชั่วโมงต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าแบล็
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 6
มุมมองของเซราฟิน่าสามเดือนต่อมาฉันปรับตัวเข้ากับชีวิตในฐานะ “ฟีบี้” ได้อย่างสมบูรณ์แล้วเปิดร้านตอนเจ็ดโมงเช้า ฟื้นชีวิตใหม่ให้ภาพวาดเก่าแก่ปิดร้านตอนสามทุ่ม แล้วกลับขึ้นไปยังอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ชั้นบน อ่านหนังสือ ดื่มชา และหลับอย่างสงบ“ฟีบี้ ช่วยฉันคิดอะไรหน่อยได้ไหม” มาร์คัสยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ จ้องสมุดบัญชีอย่างหดหู่ “เดือนนี้ยอดขายตกอีกแล้ว”ฉันวางพู่กันลง แล้วเดินเข้าไปหา“มีอะไรเหรอคะ”“มีแกลเลอรี่ใหม่เปิดตรงถนนข้างล่าง ตกแต่งเต็มไปด้วยโครเมียมทั้งหมด กับผ้าใบสมัยใหม่ พวกเขากำลังดูดลูกค้าเราไปหมด” เขาถอนหายใจ “คนสมัยนี้อยากได้อะไรใหม่ ๆ ฉูดฉาด ไม่ใช่ของเก่าที่คลาสสิกตลอดกาล”ฉันมองตัวเลขน่าเศร้าในสมุดบัญชี แล้วรู้สึกสงสารขึ้นมามาร์คัสเป็นชายชราที่ใจดี เขารับฉันเข้าทำงานทั้งที่ฉันไม่มีเอกสารอะไรเลย ให้ทั้งงานและที่พักฉันจะยืนดูร้านของเขาล้มเหลวเฉย ๆ ไม่ได้“บางทีเราอาจลองทำอะไรใหม่ ๆ ดูก็ได้” ฉันพูด พลางหยิบกระดาษสเก็ตช์ที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมา “เช่นแสดงให้เห็นว่ากระบวนการบูรณะซ่อมแซมเองก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง”มือของฉันเคลื่อนไหวไปบนกระดาษอย่างไม่รู้ตัว ขีดเส้นสอ
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 5
มุมมองของเซราฟิน่าเช้าในนครน็อคเทิร์นมักอบอวลไปด้วยความชื้นและความเอื่อยเฉื่อยของอากาศฉันยืนอยู่ที่หน้าต่างของร้านบูรณะภาพวาดโบราณ มือถือถ้วยกาแฟ มองดูเมืองค่อย ๆ ตื่นขึ้นจากการหลับใหล“ฟีบี้ วันนี้เรามีภาพสีน้ำมันศตวรรษที่สิบแปดสามภาพที่ต้องซ่อม” มาร์คัส เจ้าของร้าน ยื่นรายการให้ฉัน “ฝีมือของเธอนี่ชักจะยอดเยี่ยมขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ”ฉันยิ้มก่อนรับรายการนั้นมา“ขอบคุณค่ะ ฉันรักงานนี้”ฟีบี้ชื่อใหม่ของฉัน ชีวิตใหม่ของฉันเมื่อหนึ่งเดือนก่อน “การชำระล้างด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์” นั้น เป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกจัดฉากไว้อย่างพิถีพิถันพลังศักดิ์สิทธิ์ของแท่นพิธีเป็นตัวขยายอาคมให้ทรงพลังยิ่งขึ้นฝุ่นสีทองนั้นคือสารพิเศษที่นักเล่นแร่แปรธาตุผู้มีพรสวรรค์คนหนึ่งที่ฉันรู้จักสร้างขึ้นมากพอจะหลอกแม้แต่ประสาทสัมผัสของเจ้าชายและในจังหวะที่ภาพลวงตาทำงาน ฉันก็ใช้อาคมล่องหนหลบหนีไปชีวิตใหม่ของฉันเงียบสงบ เรียบง่าย และอบอวลไปด้วยกลิ่นผ้าใบเก่ากับสีน้ำมันฉันเดินไปยังโต๊ะทำงาน ก่อนเริ่มตรวจดูภาพวาดสไตล์บาโร้กที่ต้องการการบูรณะซ่อมแซมทันใดนั้น เสียงร้องแผ่วเบาดังมาจากด้านนอกฉันเงยหน้าขึ้น
หัวใจอมตะของเขา…ไม่เคยเลือกฉัน บทที่ 4
“นางบอกว่า… นางกำลังสำนึกบาปใน ‘ความผิด’ ของตัวเอง ที่ไม่อาจรักษาสามีไว้ได้… แล้วแสงศักดิ์สิทธิ์ก็… กลืนกินนางไป! นาง… หายไปแล้ว! ไม่เหลืออะไรเลย นอกจากฝุ่นผง!”อลิสแตร์ชะงักงันไปทั้งร่าง ก่อนจะคว้าคอเสื้อของวิคเตอร์อย่างแรง “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?!”แวมไพร์ชราพูดตะกุกตะกัก น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว“ฝ่าบาท… พระชายา… นาง… นางถูกแสงศักดิ์สิทธิ์กลืนกินบนแท่นพิธีของโบสถ์! ไม่เหลืออะไรเลย… นอกจากฝุ่นสีทอง สาวกมนุษย์คนหนึ่งพบแหวนหมั้นของนางอยู่บนแท่นพิธี… วงที่ฝ่าบาทประทานให้นาง…”“เป็นไปไม่ได้! นางไม่มีวันฆ่าตัวตาย!” อลิสแตร์ตัดบททันที เสียงของเขาแตกพร่าเหมือนถูกฉีกกระชาก“นางอยู่คนเดียวในโบสถ์ แล้วทำไมไม่มีใครรายงานข้า?! คนติดตามของนางอยู่ที่ไหนกัน?!”แวมไพร์ชรากลืนน้ำลายฝืด ๆ ตัวสั่นเทา“ฝ่าบาท พระชายาเป็นคนสั่งให้คนติดตามกลับไป… โทรศัพท์ของท่านก็ปิดอยู่ ข้าพยายามติดต่อส่งสารผ่านคริสตัล แต่สายเชื่อมถูกปิดกั้น…”อลิสแตร์กระชากคริสตัลส่งสารออกจากกระเป๋ามันมืดสนิท ไร้พลังโดยสิ้นเชิงหัวของเขาหันขวับไปทางอิซาเบลล่า สายตาคมเย็นราวคมมีดน้ำแข็ง “เธอตัดสายส่งสารของฉัน?”อิซาเบลล่า
บางทีคุณอาจจะชอบ
