11 | เปิดฉากการลงโทษ NC

"นายน้อยแน่ใจหรือครับว่าจะมาพักช่วงนี้ เพราะฝนตกบ่อย อากาศแปรปรวน ถ้าพายุเข้า บางทีผมก็ออกเรือมาส่งอาหารไม่ได้เลยนะครับ" หลังจากที่พ่อบ้านที่ประจำอยู่บ้านพักตากอากาศพาเจ้านายของตัวเองขึ้นเรือเรียบร้อยแล้ว พ่อบ้านก็ถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

"ก็ฉันให้นายเตรียมเสบียงไว้ที่บ้านพักตากอากาศเยอะแล้วนี่ หรือว่านายยังไม่ได้เตรียม"

"ผมเตรียมทุกอย่างไว้หมดเรียบร้อยแล้วครับ ทั้งเสบียงอาหาร เครื่องดื่มทุกอย่าง ผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

"งั้นนายก็กลับไปเถอะ ถ้าวันที่ฉันจะกลับเข้าฝั่ง ฉันค่อยโทรบอกอีกทีก็แล้วกัน"

"แล้วไม่ให้แม่บ้านมาอยู่ดูแลบ้านด้วย แน่ใจหรือครับนายน้อย"

"ฉันบอกให้นายกลับขึ้นฝั่งไปได้แล้วไง! นี่ฉันเป็นเจ้านายหรือเป็นลูกน้องกันแน่เนี่ย พูดครั้งเดียวก็น่าจะรู้เรื่องแล้วนะ หรือจะให้ฉันหักเงินเดือนนาย"

"แต่นายน้อยน่าเป็นห่วงนะครับ อยู่กันแค่สองคนบนเกาะแล้วใครจะดูแลนายน้อยได้ตลอดล่ะครับ แล้วไหนจะคนที่ต้องคอยดูแลความสะอาดและทำอาหารอีก แถมนายน้อยยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ด้วย"

"ถ้านายถามฉันอีกแค่ครั้งเดียว ฉันไล่นายออกแน่!"

"ครับนายน้อย งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ว่าแต่ผู้หญิงของนายน้อยยังไม่เห็นตามมาที่ฝั่งเลยนะครับ เดี๋ยวผมขอไปดูที่เรือก่อน"

พ่อบ้านรีบไปดูตรงที่เรือยอชต์ส่วนตัวของครอบครัวธามไท สักพักพ่อบ้านก็อุ้มคนตัวเล็กมาที่ฝั่ง ก่อนจะไปหยุดที่นายน้อยของตัวเอง

"นายน้อยครับ เธอน่าจะเมาเรือน่ะครับ ผมเห็นล้มนอนอยู่บนเรือ"

"นายรีบกลับไปเถอะ ส่วนผู้หญิงคนนั้นส่งมานี่"

"นายน้อยครับ แต่ว่านายน้อยอยู่บนรถเข็น" พ่อบ้านตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นนายน้อยของตัวเองที่นั่งอยู่บนรถเข็นลุกขึ้นยืน

"เข้าใจแล้วหรือยัง เห็นแล้วสินะ งั้นนายก็รีบส่งผู้หญิงคนนั้นมา แล้วรีบกลับไปที่ฝั่งซะ! อ้อ...ถ้าฉันไม่เรียกก็ไม่ต้องโผล่มาที่นี่นะ เข้าใจหรือเปล่า"

"ครับนายน้อย งั้นผมก็คงหมดห่วงแล้วครับ ที่นายน้อยไม่ได้เป็นอะไรแบบที่ผมกังวล"

ธามไทรับคนตัวเล็กมาจากพ่อบ้านก่อนจะอุ้มเธอแล้วเดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศสุดหรูที่เป็นเกาะส่วนตัวของครอบครัวเขาเท่านั้น แล้ววางคนตัวเล็กไว้บนโซฟา ก่อนจะกลับไปเอารถเข็นของตัวเองแล้วไปนั่งอีกครั้ง ระหว่างที่รอคนที่มาด้วยกันฟื้น

ธามไทหันมองไปที่หน้าต่างกระจกบ้านใหญ่ที่ใส่กระจกใสสูงถึงสามเมตรตรงบริเวณหน้าบ้านพักตากอากาศ เป็นโถงใหญ่ที่สามารถเห็นบรรยากาศรอบนอกได้อย่างชัดเจน 

พระอาทิตย์แสงสีส้มเริ่มตกดิน ท้องฟ้าพลันมืดครึ้มไม่เห็นดาวแม้แต่ดวงเดียว ต้นไม้บริเวณบ้านพักตากอากาศกำลังเคลื่อนไหวไปตามแรงลม อีกไม่นานนี้จะต้องมีฝนตกลงมาอย่างแน่นอน

เม็ดพลอยหลับไปถึงสองชั่วโมงเพราะเมาเรือ พอรู้สึกตัวก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

"คุณธามคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะที่หลับไปแบบนี้ เม็ดพลอยไม่รู้ตัวจริง ๆ ค่ะว่าหลับไปตั้งแต่ตอนไหน เดี๋ยวจะรีบไปเตรียมอาหารให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

"ฉันยังไม่หิว ก่อนอื่นเธอต้องทำความสะอาดบ้านหลังนี้ทุกซอกทุกมุมก่อน เพราะที่นี่ไม่มีแม่บ้านหรือใครทั้งนั้น ตอนนี้บนเกาะมีแค่ฉันกับเธอสองคน"

"ค่ะ ถ้าคุณธามยังไม่หิว งั้นเม็ดพลอยจะไปทำความสะอาดตอนนี้แหละค่ะ" เม็ดพลอยเงยหน้ามองดูบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ด้วยสายตาละห้อย แบบนี้จะทำเสร็จตอนไหนยังไม่รู้เลย

"ทำให้เสร็จภายในคืนนี้ด้วย เพราะฉันไม่ชอบความสกปรก โดยเฉพาะฝุ่น อย่าให้ฉันเห็นมันล่ะ"

"ได้ค่ะ คุณธามจะขึ้นไปพักข้างบนก่อนไหมคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยพาขึ้นไปค่ะ"

"ไม่ต้อง! ฉันบอกให้เธอไปทำความสะอาดไง"

"ค่ะคุณธาม เข้าใจแล้วค่ะ"

เม็ดพลอยเดินสำรวจนอกบ้านก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่ตอนไหน ก่อนจะเดินสำรวจบริเวณบ้านชั้นล่างแล้วขึ้นไปชั้นสอง

แค่เธอเดินสำรวจบ้านก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว เพราะบ้านพักตากอากาศหลังนี้มีถึงห้าห้องนอน เก้าห้องน้ำ ซึ่งเม็ดพลอยก็ยังคิดหนักว่าคืนนี้จะทำความสะอาดเสร็จทันไหม

หกชั่วโมงผ่านไป

เม็ดพลอยมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ตอนนี้ก็เลยเวลาเที่ยงคืนมาแล้ว กว่าเธอจะทำความสะอาดบ้านหลังนี้เสร็จ มือเล็กปาดเหงื่อบนหน้าผากก่อนจะรีบเดินลงไปชั้นล่างเพื่อไปดูคนที่เป็นสามีของตัวเอง

เม็ดพลอยมองดูคนตัวสูงที่ยังเอนตัวนั่งอยู่บนโซฟายาวอยู่ตามเดิม แต่ดูเหมือนว่าเขาน่าจะหลับไปแล้ว

เม็ดพลอยจึงนั่งลงที่โซฟาอีกฝั่ง เพื่อรอให้ชายหนุ่มตื่น เพราะเธอไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของเขาเหมือนกัน

"เสร็จแล้วสินะ" เม็ดพลอยตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบตอบกลับคนตัวสูงทันที

"ใช่ค่ะ เม็ดพลอยทำเสร็จหมดแล้วค่ะ"

"เวลาเท่าไหร่แล้วตอนนี้"

"ตอนนี้เที่ยงคืนครึ่งค่ะ คุณธามจะขึ้นไปข้างบนเลยไหมคะ เม็ดพลอยเตรียมห้องไว้ให้แล้วค่ะ"

"ถอดเสื้อผ้าออกเดี๋ยวนี้!"

"คะ?" 

"ถอดเสื้อผ้าของเธอออกให้หมด เดี๋ยวนี้!"

"เอ่อ...คุณธามคะ แต่นี่มันห้องรับแขกนะคะ คุณธามจะให้เม็ดพลอยถอดเสื้อผ้าออกทำไม ไปถอดข้างบนได้ไหมคะ"

"นี่เธอคิดจะขัดคำสั่งฉันใช่ไหม! เธอจะอายอะไรนักหนาล่ะ บนเกาะนี้มีแค่ฉันกับเธอแค่สองคน แถมฉันก็ยังตาบอดอีก ต่อให้เธอเปลือยกายล่อนจ้อนเดินไปมาที่บ้านหลังนี้ก็ยังได้เลย ไม่มีใครมาเห็นเธอหรอก ฉันสั่งให้ถอดก็ถอดเดี๋ยวนี้!"

"เอ่อ...ถ้าไม่ทำได้ไหมคะคุณธาม คือว่าเม็ดพลอยไม่กล้าน่ะค่ะ"

"อย่างเธอมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรได้ด้วยหรือไง เธอปฏิเสธฉันได้ก็ต่อเมื่อเธอต้องเดินออกไปจากชีวิตของฉันเท่านั้นแหละ จะเอายังไงล่ะ? ถ้าเธอไม่ทำก็แค่เฉดหัวออกไปจากที่นี่ซะ แล้วอย่ามาเหยียบบ้านฉันที่กรุงเทพฯ อีก ถ้าเธอจะออกไปจากที่นี่ก็บอกฉันตอนนี้เลย ฉันจะได้ส่งคนมารับเธอกลับขึ้นฝั่ง เอาล่ะ เธอจะเอายังไงบอกมา!"

"ขอโทษนะคะ เม็ดพลอยจะรีบทำตามที่คุณธามต้องการเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

"งั้นก็รีบทำเข้าสิ อย่าชักช้า! เสร็จแล้วก็ขึ้นมาคร่อมที่ตัวฉันเดี๋ยวนี้เลย"

"ค่ะ" เม็ดพลอยหยุดเคลื่อนไหวไปแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาแล้วตัดสินใจถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว เพราะวันก่อนเธอเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว ถ้าเธอไม่ทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ เธอคงจะได้โดนเขาไล่ออกไปจากชีวิตเขาแน่ ๆ ถ้าทำให้คนตรงหน้าไม่พอใจ

เม็ดพลอยเดินเข้าไปใกล้คนตัวสูงที่นั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหรู แล้วยืนชั่งใจอยู่ว่าควรจะทำตามที่คนตรงหน้าบอกดีหรือเปล่า แต่ไม่ทันไร ร่างบางเปลือยเปล่าจะถูกมือหนารั้งเอวเล็กเข้าแนบชิด จนเม็ดพลอยที่ไม่ทันตั้งตัวเซถลาล้มลงไปทับคนใต้ร่าง

"ขอโทษ...อึก!" มือหนารั้งศีรษะเล็กเข้าหาตัวแล้วประกบปากจูบอย่างดูดดื่มทันที คนตัวเล็กได้แต่ทำตาโตด้วยความตกใจ เพราะเขามักจะจู่โจมเธอในตอนที่ไม่ทันตั้งตัวทุกครั้ง

เขาบดขยี้ริมฝีปากอย่างรุนแรง รสจูบที่ทั้งจาบจ้วง รุนแรงและแสนเอาแต่ใจ มักจะทำให้เธอเผลอไผลและเคลิบเคลิ้มไปตามอารมณ์ที่เขาชักนำไปทุกครั้ง

เม็ดพลอยสะดุ้งโหยง เมื่อมือหนาเลื่อนไปเคล้นคลึงที่เนินอกอวบของเธอเต็มแรง สลับกับลูบไล้ตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอไปพร้อมกับแลกลิ้นนัวเนียกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน

ห้องโถงใหญ่ที่กว้างขวางและสว่างไปทั่วบริเวณนั้น ได้ยินเพียงเสียงของทั้งสองริมฝีปากที่กำลังจูบกันเสียงดังอย่างดูดดื่ม ทั้งสองคนที่กำลังจูบนัวเนียกันนานหลายนาที ธามไทผละริมฝีปากออก แต่มือหนาก็ยังเคล้นคลึงเนินอกอวบสาวไม่หยุด

เม็ดพลอยได้แต่กัดฟันทนกับคนตัวสูงที่บีบเคล้นเนินอกเธออย่างไม่ปรานี แต่พอริมฝีปากนุ่มเป็นอิสระ เธอก็รีบพูดในสิ่งที่ต้องการจะสื่อกับเขาอย่างรวดเร็ว

"คุณธามคะ เอ่อ…เราขึ้นไปทำข้างบนได้ไหมคะ คุณธามจะทำตรงนี้เลยหรือคะ" พูดออกไปแล้ว ถึงแม้จะกลัวคำตอบแค่ไหน แต่เธอก็ตัดสินใจพูดออกไปแล้ว เพราะเธอไม่อยากมีเซ็กส์ในที่โจ่งแจ้งแบบนี้ สู้บอกให้เขาไปทำที่ห้องนอนยังดีกว่า เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถขัดใจเขาได้อยู่แล้ว

"ทำไม! ตรงนี้มันทำไม! ฉันจะเอาเธอตรงนี้แล้วมีปัญหาอะไร! อ้อ…เธอก็รีบทำตัวให้ชินกับการมีอะไรกับฉันที่ไม่ใช่ห้องนอนได้แล้วนะ  เพราะถ้าฉันมีอารมณ์เมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนของบ้านหลังนี้ เธอก็ต้องพร้อมให้ฉันเอาได้ทุกเมื่อ รู้แล้วก็หุบปากได้ละ รำคาญ!"