Beranda / โรแมนติก / หัวใจไร้เงารัก Loveless / 10 | ความกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้

Share

10 | ความกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้

last update Tanggal publikasi: 2025-12-31 11:49:06

"นี่ไง ผู้หญิงที่จ้องจะจับคุณธามไทน่ะ"

"คนนี้จริงหรือเปล่า ทำไมถึงดูไร้รสนิยมจัง ใช่หรือเปล่า จำผิดหรือเปล่า ถึงคุณธามไทจะตาบอด แต่คุณธามไทก็หน้าตาดีมากเลยนะ ใช่แน่หรือ?"

"ใช่สิ คนนี้แหละ ตอนเห็นที่ห้องครัวเมื่อวานก็ตกใจเหมือนกัน นึกว่าจะสวยและดูดีกว่านี้เสียอีก ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณธามไทจะนอนร่วมเตียงได้ลงน่ะ"

"ก็คุณธามไทตาบอดนี่นา แต่ก็น่าตกใจจริงแหละ แล้วดูการแต่งตัวเข้าสิ แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นลูกคุณนะ"

"คุณหนูอะไรกันล่ะ คุณหนูตกอับล่ะสิ"

"ยัยนั่นจะรู้หรือเปล่าว่าคุณธามไทน่ะมีแฟนอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยังอยู่ต่างประเทศ"

"ถึงจะรู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงสักวันก็ต้องโดนเฉดหัวออกไปจากที่นี่อยู่แล้ว"

เม็ดพลอยที่กำลังปัดฝุ่นอยู่ตรงชั้นหนังสือของบ้านก็แอบได้ยินการสนทนาทุกประโยคของแม่บ้านสาวทั้งสองคน แต่จะบอกว่าแอบได้ยินก็คงจะไม่ใช่ เพราะดูเหมือนทั้งสองคนจะจงใจพูดให้เธอได้ยินมากกว่า

ก็ไม่แปลกสำหรับเขาที่จะมีแฟน แต่การที่เขาต้องแยกจากกับแฟนแบบนี้ สาเหตุก็คงเป็นเพราะการแต่งงานครั้งนี้แน่ ๆ

เม็ดพลอยทำหน้าเศร้า เธอเพิ่งรู้ความจริงจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เรื่องที่ความจริงแล้วแม่เลี้ยงของเธอเป็นคนยัดเยียดการแต่งงานนี้ขึ้น เธอไม่คิดเลยว่าแม่เลี้ยงจะต้องการเงินถึงขนาดต้องบังคับให้เธอแต่งงานแบบนี้ แถมยังสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นต้องมารับผิดชอบในเรื่องที่ไม่สมควรได้รับอีก

"ค่ะคุณแม่" เม็ดพลอยรีบรับสายทันทีที่แม่เลี้ยงโทรเข้ามา ถึงแม้จะแปลกใจว่าโทรมาทำไม แต่เธอก็สังหรณ์ใจว่าจะต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

"จดทะเบียนสมรสหรือยัง"

"คุณแม่คะ เพิ่งผ่านไปวันเดียวเองนะคะ ไม่คิดจะให้เวลาเม็ดพลอยบ้างหรือไง"

"ให้เวลาอะไร! เธอก็เข้าไปอยู่ในบ้านเขาแล้วก็ต้องทำทุกอย่างให้มันเรียบร้อยสิ! งานแต่งงานก็ไม่ได้จัด จะไปจับเสือมือเปล่าได้ยังไง โง่จริง ๆ"

"แต่คุณแม่เป็นคนขอให้ฝ่ายเจ้าบ่าวมาแต่งงานเองไม่ใช่หรือคะ แค่นี้เราก็ทำมากเกินไปแล้วค่ะคุณแม่ เม็ดพลอยเกรงใจเขาค่ะ"

"นี่เธอรู้ได้ยังไง ฉันไม่ได้บอกใครเลยนะ"

"คุณแม่ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะว่าเม็ดพลอยไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง แต่แค่นี้คนอื่นก็มองเราเสียหายมากพอแล้วนะคะ เม็ดพลอยไม่อยากรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้แล้วค่ะ"

"นี่เธอกล้าเถียงฉันหรือยัยเม็ดพลอย ฉันให้เวลาเธอหนึ่งสัปดาห์นะ รีบจับไอ้เจ้าบ่าวตาบอดนั่นเซ็นใบทะเบียนสมรสซะ ถ้าเธอยังอยากได้ผลประโยชน์และเป็นเมียของมันตามกฎหมายก็ทำตามที่ฉันบอก"

"เม็ดพลอยไม่ได้อยากได้ผลประโยชน์อะไรทั้งนั้นค่ะ คุณแม่มากกว่าใช่ไหมล่ะคะที่อยากได้ผลประโยชน์น่ะ เม็ดพลอยไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยนะคะ"

"ถ้าเธอได้จดทะเบียนกับไอ้ตาบอดคนนั้น เวลามันเป็นอะไรไปสมบัติทุกอย่างก็จะเป็นของเธอด้วย นี่โง่หรือไง แค่นี้ยังไม่เข้าใจที่ฉันพูดอีก"

"คุณแม่อยากให้เม็ดพลอยได้สมบัติเพราะว่าคุณแม่กับน้องอยากได้มันมากกว่าไม่ใช่หรือคะ เม็ดพลอยไม่ได้อยากได้สมบัติของคุณธามและไม่อยากทำแบบนั้นแล้วค่ะ แค่คุณแม่เป็นฝ่ายขอให้ทางนั้นแต่งงานเองก็ขายหน้ามากพอแล้ว เม็ดพลอยไม่อยากทำอะไรให้ฝ่ายนั้นลำบากใจไปมากกว่านี้แล้วค่ะ โดยเฉพาะกับคุณธาม อย่าหากินบนความลำบากของคนอื่นเลยนะคะ"

"นี่เธอกล้าสั่งสอนฉันหรือยัยเม็ดพลอย ฉันยื่นคำขาดก็แล้วกัน ฉันให้เวลาเธอแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ถ้าภายในหนึ่งเดือนผัวตาบอดของเธอไม่จดทะเบียนสมรสด้วยแล้วล่ะก็ ฉันจะขายบ้านหลังนี้ซะ"

"อีกแล้วหรือคะคุณแม่ ทำไมเวลาไม่ได้ดั่งใจก็เอาบ้านมาขู่ตลอด ที่เม็ดพลอยมาแต่งงานก็เพราะเรื่องบ้านนะคะ คุณแม่ตกลงแล้วนี่คะว่าจะไม่ขายถ้าเม็ดพลอยแต่งงาน เม็ดพลอยก็แต่งงานตามที่คุณแม่ร้องขอแล้ว แล้วนี่ยังจะมาอ้างอะไรอีกล่ะคะ ทำไมคุณแม่เป็นคนแบบนี้ จะไม่ให้เม็ดพลอยมีทางเลือกบ้างเลยหรือไง"

"ถ้าเธอคิดว่าฉันเอาเรื่องบ้านมาอ้างแล้วล่ะก็ ก็รอลองดูแล้วกัน เดี๋ยวเดือนหน้าฉันจะโทรมาใหม่ ถ้ายังไม่จดทะเบียนกับไอ้ตาบอดคนนั้นอีก เธอก็เตรียมตัวเสียบ้านสุดที่รักไปได้เลย"

"คุณแม่คะ คุณแม่!"

เม็ดพลอยกุมขมับด้วยความลำบากใจ แค่ทุกวันนี้เธอก็ลำบากใจจนไม่กล้ากระดิกตัวไปไหนอยู่แล้ว แล้วจะให้สามีของเธอเซ็นใบทะเบียนสมรสอีกแล้ว เธอจะต้องเจออะไรอีกบ้างก็ไม่รู้เลย

"ไปต่างจังหวัดหรือคะ?"

"ใช่ค่ะ เป็นบ้านพักตากอากาศกลางเกาะที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี เห็นนายน้อยบอกว่าอยากไปสูดอากาศที่นั่น เพราะช่วงฤดูฝนอากาศจะเย็นสบายมากค่ะ นายน้อยเพิ่งบอกป้าเมื่อสักพักนี่เองค่ะ"

"แล้วตอนนี้คุณธามให้เม็ดพลอยเข้าห้องได้หรือยังคะ พอดีคุณธามบอกว่าวันนี้ทั้งวันจะไม่ให้เม็ดพลอยเข้าไปยุ่งในห้องนั้นค่ะ จนกว่าจะได้รับอนุญาต ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วแต่เม็ดพลอยก็ยังไม่กล้าเข้าไปเพราะกลัวว่าคุณธามอาจจะยังไม่อนุญาตให้เข้าน่ะค่ะ"

"พอดีนายน้อยเพิ่งกลับมาจากข้างนอกน่ะค่ะ ตอนนี้ก็อยู่ในห้องแล้ว"

"คุณธามออกไปข้างนอกหรือคะ"

"ค่ะ ถึงนายน้อยจะตาบอด แต่ก็ออกไปข้างนอกเพื่อพักผ่อนและผ่อนคลายค่ะ ส่วนหนูก็เตรียมเสื้อผ้าด้วยนะคะ เพราะการไปที่บ้านพักตากอากาศครั้งนี้ นายน้อยบอกว่าไปฮันนีมูนค่ะ"

"ฮันนีมูน!" เธอต้องฟังผิดไปแน่ ๆ จะเป็นไปได้ยังไง 

"ค่ะ นายน้อยบอกจะไปฮันนีมูนที่เกาะสองสัปดาห์เลยนะคะ"

"อ๋อค่ะ ขอบคุณมากนะคะป้าภาที่บอกเม็ดพลอย ว่าแต่คุณธามจะไปเมื่อไหร่หรือคะ"

"พรุ่งนี้เช้าค่ะ"

"พะ…พรุ่งนี้เลยหรือคะ"

"ใช่ค่ะ งั้นหนูรีบไปเตรียมเก็บของเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้ว"

"ขอบคุณป้าภามากนะคะ" เม็ดพลอยยกมือไหว้ผู้สูงวัยก่อนจะรีบกดลิฟต์ขึ้นไปยังห้องของเธอ

เม็ดพลอยเคาะประตูสองครั้งก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป 

"ขออนุญาตนะคะคุณธาม" เม็ดพลอยเดินเข้าไปในห้องที่มีแสงไฟสลัวของโคมไฟข้างเตียง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เพื่อเก็บเสื้อผ้าเตรียมไว้ในวันพรุ่งนี้

"เดี๋ยวเม็ดพลอยเตรียมเสื้อผ้าสำหรับไปที่บ้านพักตากอากาศไว้รอเลยนะคะ"

"ป้าภาบอกเธอแล้วสินะเรื่องที่จะไปเกาะพรุ่งนี้ แต่ไม่จำเป็นต้องเก็บเสื้อผ้าอะไรหรอก เพราะที่โน่นมีเตรียมไว้ให้หมดแล้ว"

"อ๋อ…เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเก็บในส่วนของเม็ดพลอยก็พอนะคะ"

"ไม่ต้อง! ฉันบอกว่าเตรียมไว้หมดแล้วไม่เข้าใจหรือไง" 

"เข้าใจแล้วค่ะคุณธาม เอ่อ...คุณธามคะ"

"มีอะไร!"

"คือเรื่องทะเบียนสมรสน่ะค่ะ คือว่า...คุณธามสะดวกเซ็นเอกสารตอนไหนหรือคะ"

"อยู่กันแค่สองวันจะถามให้ฉันจดใบทะเบียนแล้วอย่างนั้นหรือ? มันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง"

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ พอดีว่าเม็ดพลอยแค่ถามไว้ก่อนน่ะค่ะ ไม่คิดจะเร่งรัดอะไรคุณธามเลยนะคะ"

"จะให้ฉันรีบเซ็นไปไหนล่ะ กลัวจะไม่ได้สมบัติจากฉันหรือไง ฉันจะบอกให้นะถึงแม้ว่าฉันจะจดทะเบียนสมรสกับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้อะไรจากฉันแม้แต่บาทเดียวหรอกนะ เธอคิดว่าฉันจะโง่ยอมยกสมบัติให้เธอหรือไง คิดตื้นไปหน่อยมั้ง"

"ไม่ใช่นะคะคุณธาม เม็ดพลอยไม่ได้ต้องการสมบัติของคุณธามหรอกค่ะ แต่เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว คุณแม่แค่อยากให้จดทะเบียนให้เรียบร้อยแค่นั้นเองค่ะ"

"ถ้าอยากได้ลายเซ็นจากฉันนัก ก็อยู่รอดให้ถึงสองสัปดาห์ด้วยล่ะ ถ้าเธอไม่ขอร้องอ้อนวอนขอเลิกกับฉันก่อนที่จะกลับมาจากเกาะล่ะก็ ฉันอาจจะคิดเรื่องเซ็นใบสมรสนั้นอีกทีก็ได้"

"ค่ะ เม็ดพลอยจะดูแลคุณธามให้ดีที่สุดระหว่างที่เราไปที่บ้านพักตากอากาศที่เกาะนะคะ"

เม็ดพลอยรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเธอสามารถทำให้สามีของเธอจดทะเบียนสมรสได้ บ้านของเธอก็จะไม่ถูกขายแน่ ๆ

'สองสัปดาห์ที่อยู่บนเกาะ ฉันจะทำให้เธอได้เห็นนรกที่แท้จริงเอง จะทำให้กราบเท้าอ้อนวอนให้ฉันปล่อยเธอออกไปจากที่นั่น คอยดูเถอะ' 

ธามไทที่สวมแว่นดำแอบกระตุกยิ้มด้วยความพอใจ เขาคิดแผนการที่จะสลัดผู้หญิงหน้าเงินออกไปจากชีวิตเขาให้เร็วที่สุด เพราะเขาก็ไม่อยากทนกับการต้องแกล้งเป็นคนตาบอดแบบนี้อีกต่อไปแล้ว แค่ไม่กี่วันที่เขาต้องนั่ง ๆ นอน ๆ มันก็ทำให้เขาโหยหาชีวิตที่อิสระมากขึ้นไปทุกที

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 5 | จุดตกต่ำของแม่เลี้ยงใจร้าย

    "สวัสดีค่ะบอส สวัสดีค่ะคุณเม็ดพลอย" พนักงานในโรงแรมต่างก็พากันทักทายธามไทกับเม็ดพลอยเป็นระยะ ๆ เมื่อเห็นเจ้าของโรงแรมเดินเข้ามาในตัวอาคาร ส่วนเม็ดพลอยก็เกร็งเล็กน้อย เพราะวันนี้ถูกสามีสั่งแกมบังคับให้มาที่โรงแรมด้วย แถมวันนี้เธอก็ไม่มีสอนพิเศษก็เลยขัดเขาไม่ได้พอเข้ามาถึงห้องทำงาน เม็ดพลอยก็ถอนหายใจทันที เพราะเธอยังไม่ชินกับสายตาที่โดนจับจ้องตลอดเวลาแบบนั้น แถมทุกคนยังมองมาที่เธอกับสามีเป็นทางเดียวกัน"นี่ไง พี่ถึงบอกให้มากับพี่บ่อย ๆ หนูจะได้ชินไงครับ มาช่วงที่ทิชาไปเรียนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมาตลอดหรอก""นี่หนูต้องมาอีกกี่รอบคะถึงจะชินน่ะ แล้วเดี๋ยวสัปดาห์หน้าต้องไปงานเลี้ยงกับพี่อีก หนูจะไหวไหมนะพี่ธาม""พี่ไม่อยากฝืนใจนะ แต่พี่บังคับเลยล่ะเพราะพี่ไม่ยอมนะถ้าหนูไม่ไปด้วยเนี่ย มีเมียก็ต้องเอาเมียไปอวดสิครับ ยิ่งมีเมียน่ารัก ๆ แบบนี้ต้องทำให้คนอื่นอิจฉา""พี่ธามล่ะก็ ว่าแต่ช่วงบ่ายพี่ธามมีแพลนจะไปทานข้าวที่ไหนหรือเปล่าคะ""ไม่มีแพลนหรอก ว่าแต่ทำไมหรือครับ หรือว่าหนูอยากทานที่ไหนก็บอกพี่ได้นะ พี่ไปได้หมด""พอดีว่ามีร้านแถว ๆ โรงแรมของเราที่เคยเป็นร้านประจำของหนูกับน้ำตาลน่ะค่ะ หนูไม่ได้

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 4 | Please…marry me baby แต่งงานกับพี่นะครับ

    เป็นครั้งแรกที่เธอได้เดินทางออกนอกประเทศแบบนี้ เนื่องจากสามีของเธอมีแพลนจะพักร้อนกะทันหัน พอหลังจากที่เปิดตัวเธอให้กับทุกคนได้รู้จักว่าเธอคือภรรยาของเขาไปได้ไม่ถึงสองสัปดาห์ เขาก็บอกว่าอยากจะพักร้อนแล้วพาครอบครัวไปเที่ยว ในทริปนี้เหมือนเป็นทริปครอบครัว เพราะมีทั้งบิดามารดาของเขา พี่ชายของเขา น้ำตาลเพื่อนสาวของเธอ ไทก้าและลูกสาวของเธอด้วยวันนี้ก็เข้าสู่วันที่สองของการมาเที่ยวที่ประเทศเวเนซุเอลา โดยได้จองที่พักในรัฐโบลิวาร์ ที่ใกล้กับน้ำตกเอนเจลที่จะไปกัน ทุกคนต่างก็เตรียมตัวเพื่อจะได้ไปชมน้ำตกที่สูงที่สุดในโลกที่มีความสูงเกือบหนึ่งกิโลเมตร"โอ้โห...สูงมากเลยครับแด๊ด น้ำตกมันอยู่สูงจนดูเหมือนเป็นก้อนเมฆเลยนะครับ" ทุกคนนั่งอยู่บนเรือของทางอุทยานที่มีบริการพาพายเรือไปตามแม่น้ำ เพื่อไปชมบริเวณฐานของน้ำตกเอนเจล พอมาถึงฐานน้ำตก พนักงานก็หยุดเรือไว้ตรงนั้นเพื่อให้นักท่องได้ชมความงามของน้ำตกที่นี่"ใช่แล้วไทก้า เพราะน้ำตกที่นี่มันสูงมากยังไงล่ะ สูงเกือบหนึ่งกิโลเมตรเลยนะ ก็ไม่แปลกที่หลานจะเห็นเป็นหมอก เพราะน้ำตกมันอยู่สูงมาก น้ำจากข้างบนที่ไหลลงมาจึงไม่ตกถึงพื้นหรือฐานที่เราอยู่ตรงนี้ เพราะน้

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 3 | เปิดตัวภรรยาสู่สาธารณชน

    งานจัดเลี้ยงพนักงานในโรงแรมทั้งหมดหลายร้อยชีวิต ต่างก็พากันแต่งตัวจัดเต็มเพื่อฉลองส่งท้ายปีล่วงหน้า ธามไทปิดโรงแรมหนึ่งวันแล้วเลี้ยงพนักงานทุกคนอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ของว่าง เครื่องดื่มต่าง ๆ ก็จ้างเหมาจากร้านอาหารบุฟเฟต์ชื่อดังระดับประเทศมาเพื่อเลี้ยงต้อนรับพนักงานทุกคนที่ได้ทำงานกันมาอย่างเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งปีโดยทุ่มทุนไม่อั้น"งานเลี้ยงพนักงานของนายแต่ชวนพวกฉันมาด้วยนี่จะดีจริงหรือวะไอ้ธาม แบบนี้พวกฉันก็เหมือนคนนอกเลยนะ""อะไรกัน พวกนายหน้าบางด้วยหรือไง แล้วเพื่อนชวนจะกล้าปฏิเสธหรือวะ""ถ้าปฏิเสธแล้วฉันจะมายืนอยู่ที่นี่ไหม""แล้วนี่แฟน ๆ ของพวกนายไปไหนกันล่ะ""ก็นายเล่นนัดพวกฉันกะทันหันแบบนี้ แฟนพวกฉันจะว่างได้ยังไงวะ เล่นมาบอกเอาวันสุดท้ายก่อนจัดงานแบบนี้ พวกฉันมาได้ก็บุญแล้วว่ะ""ใช่ แล้วอีกอย่างนะ แกก็รู้ว่าผู้หญิงน่ะเรื่องมากจะตาย อย่างน้อยก็ต้องมีเวลาตัดชุดก่อนสักสามสี่วันน่ะ ให้ไปแบบเร่งรีบแบบนี้ไม่มีใครมากันหรอก""ทำไมไม่เหมือนเมียของฉันเลยวะ กินง่ายอยู่ง่าย เสื้อผ้าอะไรก็ใส่ได้หมด อย่าเหมารวมว่าผู้หญิงทุกคนจะเป็นแบบแฟนพวกแกนะโว้ย เมียของฉันน่ะไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 2 | “เม็ดพลอย” ผู้หญิงที่มีแต่รอยยิ้ม

    "นั่งเหม่ออะไรอยู่คนเดียวล่ะครับเมียพี่" ธามไทเข้าไปสวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง ที่ยืนมองไปยังสวนดอกไม้หน้าบ้านบนชั้นสองด้วยท่าทีเหม่อลอย"หนูคิดถึงทิชาจังเลยค่ะ ไปอยู่ที่บ้านคุณย่าตั้งสัปดาห์หนึ่งแล้ว เมื่อไหร่จะกลับมาก็ไม่รู้นะคะ""คงจะติดไทก้าตามเคยนั่นแหละ เห็นว่าไปวิ่งเล่นที่สนามเทนนิสทุกวันเลยล่ะ""แปลกนะคะที่ทิชาชอบเล่นเทนนิสมาก ชอบมาตั้งแต่จำความได้เลยมั้งคะ พอพาไปเดินร้านของเล่นก็คว้าแต่ลูกเทนนิสมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว จนถึงตอนที่พี่ธามเกิดอุบัติเหตุก็หยุดเล่นไปพักใหญ่ แต่ก็ดีแล้วล่ะค่ะที่กลับมาเล่นอีกครั้ง""พี่ว่าทิชาคงจะอยู่ที่บ้านคุณแม่พี่อีกนานแน่เลยล่ะ เพราะบ้านเราไม่มีสนามเทนนิสเหมือนที่บ้านโน้นด้วย""ก็พี่ธีร์เล่นลงทุนสร้างสนามเทนนิสให้ไทก้าขนาดนี้ ทุกคนดูจะถูกตามใจกันมากเลยนะคะเนี่ย ทั้งพี่ธีร์และก็พี่ธามด้วย คุณพ่อคุณแม่คงไม่มีใครกล้าขัดใจเลยใช่ไหมคะ""เจ้าไทก้าน่ะดูเหมือนจะนิสัยแย่มากนะ เพราะพี่กับพี่ธีร์ถึงจะโดนตามใจแต่ก็ไม่ได้พูดจาขวานผ่าซากแบบนั้น ดีนะที่โดนหนูปราบนิสัยได้จนอยู่หมัดตั้งแต่เด็ก เจ้าไทก้าจึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เดี๋ยวนี้กลายเป็นเด็กพูดเพราะสุภาพเรีย

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 1 | พบครอบครัวสามีครั้งแรก(2)

    "เดี๋ยวนะ...อย่าบอกนะว่าอาหารนี้ลูกก็ลงมือทำเองเลยเหรอ""ใช่ครับคุณแม่""นี่ลูกฝึกทำอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่""ก็ตั้งแต่ที่ผมเริ่มหายจากอุบัติเหตุนั่นแหละครับ ผมแค่อยากจะทำทุกอย่างด้วยตัวเองเพื่อคนที่ผมรัก ผมก็เลยให้แม่บ้านช่วยสอนทำช่วงที่เม็ดพลอยออกไปสอนพิเศษข้างนอก ฝีมือก็ยังไม่เข้าขั้นหรอกนะครับแต่ผมก็ค่อย ๆ ฝึกทำจนเริ่มชำนาญแล้วล่ะครับ""นอกจากทำอาหารจัดโต๊ะอาหารแล้วยังทำอะไรอีกหรือเปล่าเนี่ย แม่ว่ามันหักโหมมากเกินไปไหม""ผมก็ทำแค่นี้แหละครับ" ธามไทโกหกมารดาไปเพราะกลัวว่าท่านจะเป็นห่วง "ส่วนที่เหลือก็เป็นงานของแม่บ้านครับ ผมก็ทำบางอย่างเท่าที่ผมอยากจะทำ แต่ผมก็ไม่ได้ทำทุกวันหรอกเพราะว่าวันไหนที่งานยุ่ง เม็ดพลอยก็เป็นคนทำเองครับ""อันนี้ก็เป็นฝีมือของพี่ธามนะคะ คุณแม่ลองทานดูค่ะ"บนโต๊ะอาหารที่บรรยากาศอึมครึมก่อนหน้านี้กลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความอบอุ่นและความสุข เม็ดพลอยได้กลับมายิ้มอย่างเต็มที่อีกครั้งหลังจากที่เธอเครียดมานานเหลือเกิน กังวลมาตลอดว่าเธอจะสามารถเข้ากับมารดาของสามีได้หรือไม่ ซึ่งตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวลง ใบหน้าใสก็ยิ้มออกมาอย่างเต็มที่ เป็นยิ้มแรกในรอบหลายปีที่เธอไม่

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   Special 1 | พบครอบครัวสามีครั้งแรก(1)

    ...หนึ่งปีก่อน..."พี่ธามคะ ที่พี่ธามบอกว่าคุณแม่จะมาทานอาหารที่บ้านของเรา เอ่อ...พรุ่งนี้แล้วนี่คะ ถึงจะเคยเจอหน้ากันตอนที่พี่ธามอยู่โรงพยาบาลก็เถอะ แต่หนูก็ยังไม่เคยได้คุยกันแบบเป็นทางการสักที แล้วหนูต้องทำยังไงบ้างคะ""ก็ไม่เห็นต้องทำอะไรนี่ครับ ก็ทำตัวตามปกตินั่นแหละ""ตามปกตินี่ยังไงคะ คุณแม่ของพี่เคยเกลียดหนูมากเลยนะ หนูไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงเพื่อทำให้คุณแม่และครอบครัวของพี่พอใจดีค่ะ กลัวเหลือเกินว่าจะทำให้ท่านทั้งสองคนผิดหวัง""ตอนนี้มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วนี่ครับ หนูไม่ต้องกังวลอะไรไปหรอก คุณแม่เข้าใจเรื่องทุกอย่างมาตั้งนานแล้วล่ะ ก็ตั้งแต่ที่พี่บอกความจริงเรื่องที่พี่มีลูกกับหนูตั้งแต่ที่หนูยังไม่ยอมรับในตัวพี่นั่นแหละ ตอนนั้นพวกเราก็ดูทิชาผ่านทางภาพถ่ายและวิดีโอมาตลอด""แต่ว่าหนู...""ไม่ต้องคิดมากนะครับคนดี คุณแม่พี่เข้าใจในตัวหนูทุกอย่างแล้วล่ะ เข้าใจว่าที่ผ่านมาหนูต้องเจอกับอะไรบ้าง ทั้งเรื่องที่แม่เลี้ยงและน้องสาวของหนูทำอะไรกับหนูไว้มากมาย แล้วก็สาเหตุที่ทำให้หนูต้องมาเจอกับครอบครัวพี่ คุณแม่ของพี่อยากจะคุยกับหนูด้วยตัวเองจริง ๆ นะครับ""แน่ใจนะคะว่าคุณแม่ของพี่จะไม่

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   77 | เป็นสัญญาณที่ดี

    ธามไทค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่นอนหลับใหลยาวนานถึงแปดวัน เขาค่อย ๆ ปรับสายตาให้คุ้นชินกับสิ่งรอบตัว แล้วก็พอจะทราบว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนธามไทค่อย ๆ ขยับร่างกายและมือตัวเองเพื่อเคลื่อนไหว ก่อนที่จะรู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังฟุบหน้านอนหลับแล้วจับมือเขาไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อยแบบนี้ใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้มอ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   74 | บ้านที่ได้กลับคืนมา

    "มันพูดยากจัง แต่ว่าเดี๋ยวเดือนหน้าฉันจะต้องย้ายออกจากที่นี่แล้วล่ะ ฉันคงไม่ได้อยู่ที่หอพักนี่อีกแล้ว""ทำไมล่ะ? ถ้าเธอไม่ได้อยู่ที่หอพักนี้แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน ก็เธอต้องทำงานที่โรงแรมนี่ แถมยังได้เป็นหัวหน้าแล้วด้วย ถ้าเธอย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน แล้วจะเดินทางมาทำงานลำบากหรือเปล่า แ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   73 | เปิดใจ

    "น้ำตาล เธอส่งอะไรมาให้อีกแล้วเนี่ย เธอรู้ไหมว่าของเล่นของทิชาเต็มห้องจนไม่มีที่เก็บแล้วนะ รู้นะว่ารักลูกน่ะ แต่ก็เพลา ๆ มือหน่อย ไม่ใช่ว่าลูกอยากได้อะไรก็ซื้อให้หมด""ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เสื้อผ้าจะตามไปอีกหนึ่งลังนะ""เสื้อผ้าอีกแล้ว เยอะขนาดนั้นเลยหรือน้ำตาล แล้วเธอเล่นซื้อแต่ขอ

  • หัวใจไร้เงารัก Loveless   72 | 2 ปีที่รอคอย

    "ขอบใจมากนะลูก เป็นเด็กดีจริง ๆ เลยนะ"มือแกร่งก็เลื่อนไปจับที่ใบหน้าเล็ก ผิวของเด็กน้อยตรงหน้าที่ขาวใสเหมือนมารดาของเธอ ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยจิ้มลิ้มน่ารักเหมือนมารดา แต่สีผมและสีดวงตาเหมือนกับเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกสาวได้สีผมนี้มาจากใคร"คุณพอใจหรือยังคะ เดี๋ยวฉันจะได้พาทิชากลับไปพักค่ะ เพราะว่าไปอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status