10 | ความกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้

"นี่ไง ผู้หญิงที่จ้องจะจับคุณธามไทน่ะ"

"คนนี้จริงหรือเปล่า ทำไมถึงดูไร้รสนิยมจัง ใช่หรือเปล่า จำผิดหรือเปล่า ถึงคุณธามไทจะตาบอด แต่คุณธามไทก็หน้าตาดีมากเลยนะ ใช่แน่หรือ?"

"ใช่สิ คนนี้แหละ ตอนเห็นที่ห้องครัวเมื่อวานก็ตกใจเหมือนกัน นึกว่าจะสวยและดูดีกว่านี้เสียอีก ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณธามไทจะนอนร่วมเตียงได้ลงน่ะ"

"ก็คุณธามไทตาบอดนี่นา แต่ก็น่าตกใจจริงแหละ แล้วดูการแต่งตัวเข้าสิ แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นลูกคุณนะ"

"คุณหนูอะไรกันล่ะ คุณหนูตกอับล่ะสิ"

"ยัยนั่นจะรู้หรือเปล่าว่าคุณธามไทน่ะมีแฟนอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยังอยู่ต่างประเทศ"

"ถึงจะรู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงสักวันก็ต้องโดนเฉดหัวออกไปจากที่นี่อยู่แล้ว"

เม็ดพลอยที่กำลังปัดฝุ่นอยู่ตรงชั้นหนังสือของบ้านก็แอบได้ยินการสนทนาทุกประโยคของแม่บ้านสาวทั้งสองคน แต่จะบอกว่าแอบได้ยินก็คงจะไม่ใช่ เพราะดูเหมือนทั้งสองคนจะจงใจพูดให้เธอได้ยินมากกว่า

ก็ไม่แปลกสำหรับเขาที่จะมีแฟน แต่การที่เขาต้องแยกจากกับแฟนแบบนี้ สาเหตุก็คงเป็นเพราะการแต่งงานครั้งนี้แน่ ๆ

เม็ดพลอยทำหน้าเศร้า เธอเพิ่งรู้ความจริงจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เรื่องที่ความจริงแล้วแม่เลี้ยงของเธอเป็นคนยัดเยียดการแต่งงานนี้ขึ้น เธอไม่คิดเลยว่าแม่เลี้ยงจะต้องการเงินถึงขนาดต้องบังคับให้เธอแต่งงานแบบนี้ แถมยังสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นต้องมารับผิดชอบในเรื่องที่ไม่สมควรได้รับอีก

"ค่ะคุณแม่" เม็ดพลอยรีบรับสายทันทีที่แม่เลี้ยงโทรเข้ามา ถึงแม้จะแปลกใจว่าโทรมาทำไม แต่เธอก็สังหรณ์ใจว่าจะต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

"จดทะเบียนสมรสหรือยัง"

"คุณแม่คะ เพิ่งผ่านไปวันเดียวเองนะคะ ไม่คิดจะให้เวลาเม็ดพลอยบ้างหรือไง"

"ให้เวลาอะไร! เธอก็เข้าไปอยู่ในบ้านเขาแล้วก็ต้องทำทุกอย่างให้มันเรียบร้อยสิ! งานแต่งงานก็ไม่ได้จัด จะไปจับเสือมือเปล่าได้ยังไง โง่จริง ๆ"

"แต่คุณแม่เป็นคนขอให้ฝ่ายเจ้าบ่าวมาแต่งงานเองไม่ใช่หรือคะ แค่นี้เราก็ทำมากเกินไปแล้วค่ะคุณแม่ เม็ดพลอยเกรงใจเขาค่ะ"

"นี่เธอรู้ได้ยังไง ฉันไม่ได้บอกใครเลยนะ"

"คุณแม่ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะว่าเม็ดพลอยไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง แต่แค่นี้คนอื่นก็มองเราเสียหายมากพอแล้วนะคะ เม็ดพลอยไม่อยากรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้แล้วค่ะ"

"นี่เธอกล้าเถียงฉันหรือยัยเม็ดพลอย ฉันให้เวลาเธอหนึ่งสัปดาห์นะ รีบจับไอ้เจ้าบ่าวตาบอดนั่นเซ็นใบทะเบียนสมรสซะ ถ้าเธอยังอยากได้ผลประโยชน์และเป็นเมียของมันตามกฎหมายก็ทำตามที่ฉันบอก"

"เม็ดพลอยไม่ได้อยากได้ผลประโยชน์อะไรทั้งนั้นค่ะ คุณแม่มากกว่าใช่ไหมล่ะคะที่อยากได้ผลประโยชน์น่ะ เม็ดพลอยไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยนะคะ"

"ถ้าเธอได้จดทะเบียนกับไอ้ตาบอดคนนั้น เวลามันเป็นอะไรไปสมบัติทุกอย่างก็จะเป็นของเธอด้วย นี่โง่หรือไง แค่นี้ยังไม่เข้าใจที่ฉันพูดอีก"

"คุณแม่อยากให้เม็ดพลอยได้สมบัติเพราะว่าคุณแม่กับน้องอยากได้มันมากกว่าไม่ใช่หรือคะ เม็ดพลอยไม่ได้อยากได้สมบัติของคุณธามและไม่อยากทำแบบนั้นแล้วค่ะ แค่คุณแม่เป็นฝ่ายขอให้ทางนั้นแต่งงานเองก็ขายหน้ามากพอแล้ว เม็ดพลอยไม่อยากทำอะไรให้ฝ่ายนั้นลำบากใจไปมากกว่านี้แล้วค่ะ โดยเฉพาะกับคุณธาม อย่าหากินบนความลำบากของคนอื่นเลยนะคะ"

"นี่เธอกล้าสั่งสอนฉันหรือยัยเม็ดพลอย ฉันยื่นคำขาดก็แล้วกัน ฉันให้เวลาเธอแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ถ้าภายในหนึ่งเดือนผัวตาบอดของเธอไม่จดทะเบียนสมรสด้วยแล้วล่ะก็ ฉันจะขายบ้านหลังนี้ซะ"

"อีกแล้วหรือคะคุณแม่ ทำไมเวลาไม่ได้ดั่งใจก็เอาบ้านมาขู่ตลอด ที่เม็ดพลอยมาแต่งงานก็เพราะเรื่องบ้านนะคะ คุณแม่ตกลงแล้วนี่คะว่าจะไม่ขายถ้าเม็ดพลอยแต่งงาน เม็ดพลอยก็แต่งงานตามที่คุณแม่ร้องขอแล้ว แล้วนี่ยังจะมาอ้างอะไรอีกล่ะคะ ทำไมคุณแม่เป็นคนแบบนี้ จะไม่ให้เม็ดพลอยมีทางเลือกบ้างเลยหรือไง"

"ถ้าเธอคิดว่าฉันเอาเรื่องบ้านมาอ้างแล้วล่ะก็ ก็รอลองดูแล้วกัน เดี๋ยวเดือนหน้าฉันจะโทรมาใหม่ ถ้ายังไม่จดทะเบียนกับไอ้ตาบอดคนนั้นอีก เธอก็เตรียมตัวเสียบ้านสุดที่รักไปได้เลย"

"คุณแม่คะ คุณแม่!"

เม็ดพลอยกุมขมับด้วยความลำบากใจ แค่ทุกวันนี้เธอก็ลำบากใจจนไม่กล้ากระดิกตัวไปไหนอยู่แล้ว แล้วจะให้สามีของเธอเซ็นใบทะเบียนสมรสอีกแล้ว เธอจะต้องเจออะไรอีกบ้างก็ไม่รู้เลย

"ไปต่างจังหวัดหรือคะ?"

"ใช่ค่ะ เป็นบ้านพักตากอากาศกลางเกาะที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี เห็นนายน้อยบอกว่าอยากไปสูดอากาศที่นั่น เพราะช่วงฤดูฝนอากาศจะเย็นสบายมากค่ะ นายน้อยเพิ่งบอกป้าเมื่อสักพักนี่เองค่ะ"

"แล้วตอนนี้คุณธามให้เม็ดพลอยเข้าห้องได้หรือยังคะ พอดีคุณธามบอกว่าวันนี้ทั้งวันจะไม่ให้เม็ดพลอยเข้าไปยุ่งในห้องนั้นค่ะ จนกว่าจะได้รับอนุญาต ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วแต่เม็ดพลอยก็ยังไม่กล้าเข้าไปเพราะกลัวว่าคุณธามอาจจะยังไม่อนุญาตให้เข้าน่ะค่ะ"

"พอดีนายน้อยเพิ่งกลับมาจากข้างนอกน่ะค่ะ ตอนนี้ก็อยู่ในห้องแล้ว"

"คุณธามออกไปข้างนอกหรือคะ"

"ค่ะ ถึงนายน้อยจะตาบอด แต่ก็ออกไปข้างนอกเพื่อพักผ่อนและผ่อนคลายค่ะ ส่วนหนูก็เตรียมเสื้อผ้าด้วยนะคะ เพราะการไปที่บ้านพักตากอากาศครั้งนี้ นายน้อยบอกว่าไปฮันนีมูนค่ะ"

"ฮันนีมูน!" เธอต้องฟังผิดไปแน่ ๆ จะเป็นไปได้ยังไง 

"ค่ะ นายน้อยบอกจะไปฮันนีมูนที่เกาะสองสัปดาห์เลยนะคะ"

"อ๋อค่ะ ขอบคุณมากนะคะป้าภาที่บอกเม็ดพลอย ว่าแต่คุณธามจะไปเมื่อไหร่หรือคะ"

"พรุ่งนี้เช้าค่ะ"

"พะ…พรุ่งนี้เลยหรือคะ"

"ใช่ค่ะ งั้นหนูรีบไปเตรียมเก็บของเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้ว"

"ขอบคุณป้าภามากนะคะ" เม็ดพลอยยกมือไหว้ผู้สูงวัยก่อนจะรีบกดลิฟต์ขึ้นไปยังห้องของเธอ

เม็ดพลอยเคาะประตูสองครั้งก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป 

"ขออนุญาตนะคะคุณธาม" เม็ดพลอยเดินเข้าไปในห้องที่มีแสงไฟสลัวของโคมไฟข้างเตียง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เพื่อเก็บเสื้อผ้าเตรียมไว้ในวันพรุ่งนี้

"เดี๋ยวเม็ดพลอยเตรียมเสื้อผ้าสำหรับไปที่บ้านพักตากอากาศไว้รอเลยนะคะ"

"ป้าภาบอกเธอแล้วสินะเรื่องที่จะไปเกาะพรุ่งนี้ แต่ไม่จำเป็นต้องเก็บเสื้อผ้าอะไรหรอก เพราะที่โน่นมีเตรียมไว้ให้หมดแล้ว"

"อ๋อ…เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเก็บในส่วนของเม็ดพลอยก็พอนะคะ"

"ไม่ต้อง! ฉันบอกว่าเตรียมไว้หมดแล้วไม่เข้าใจหรือไง" 

"เข้าใจแล้วค่ะคุณธาม เอ่อ...คุณธามคะ"

"มีอะไร!"

"คือเรื่องทะเบียนสมรสน่ะค่ะ คือว่า...คุณธามสะดวกเซ็นเอกสารตอนไหนหรือคะ"

"อยู่กันแค่สองวันจะถามให้ฉันจดใบทะเบียนแล้วอย่างนั้นหรือ? มันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง"

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ พอดีว่าเม็ดพลอยแค่ถามไว้ก่อนน่ะค่ะ ไม่คิดจะเร่งรัดอะไรคุณธามเลยนะคะ"

"จะให้ฉันรีบเซ็นไปไหนล่ะ กลัวจะไม่ได้สมบัติจากฉันหรือไง ฉันจะบอกให้นะถึงแม้ว่าฉันจะจดทะเบียนสมรสกับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้อะไรจากฉันแม้แต่บาทเดียวหรอกนะ เธอคิดว่าฉันจะโง่ยอมยกสมบัติให้เธอหรือไง คิดตื้นไปหน่อยมั้ง"

"ไม่ใช่นะคะคุณธาม เม็ดพลอยไม่ได้ต้องการสมบัติของคุณธามหรอกค่ะ แต่เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว คุณแม่แค่อยากให้จดทะเบียนให้เรียบร้อยแค่นั้นเองค่ะ"

"ถ้าอยากได้ลายเซ็นจากฉันนัก ก็อยู่รอดให้ถึงสองสัปดาห์ด้วยล่ะ ถ้าเธอไม่ขอร้องอ้อนวอนขอเลิกกับฉันก่อนที่จะกลับมาจากเกาะล่ะก็ ฉันอาจจะคิดเรื่องเซ็นใบสมรสนั้นอีกทีก็ได้"

"ค่ะ เม็ดพลอยจะดูแลคุณธามให้ดีที่สุดระหว่างที่เราไปที่บ้านพักตากอากาศที่เกาะนะคะ"

เม็ดพลอยรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเธอสามารถทำให้สามีของเธอจดทะเบียนสมรสได้ บ้านของเธอก็จะไม่ถูกขายแน่ ๆ

'สองสัปดาห์ที่อยู่บนเกาะ ฉันจะทำให้เธอได้เห็นนรกที่แท้จริงเอง จะทำให้กราบเท้าอ้อนวอนให้ฉันปล่อยเธอออกไปจากที่นั่น คอยดูเถอะ' 

ธามไทที่สวมแว่นดำแอบกระตุกยิ้มด้วยความพอใจ เขาคิดแผนการที่จะสลัดผู้หญิงหน้าเงินออกไปจากชีวิตเขาให้เร็วที่สุด เพราะเขาก็ไม่อยากทนกับการต้องแกล้งเป็นคนตาบอดแบบนี้อีกต่อไปแล้ว แค่ไม่กี่วันที่เขาต้องนั่ง ๆ นอน ๆ มันก็ทำให้เขาโหยหาชีวิตที่อิสระมากขึ้นไปทุกที