Home / รักโบราณ / หาญท้าชะตาเน่าๆ / ตอนที่271ตั้งครรภ์

Share

ตอนที่271ตั้งครรภ์

last update publish date: 2026-09-27 12:52:28

ค่ำคืนค่อยๆ ปกคลุมผืนป่า แสงจันทร์ส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นริ้วบางๆ บนพื้นดิน เสียงแมลงยามค่ำคืนดัง
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่274สิ่งดีดี

    ช่วงสายของวันนั้นตำหนักบูรพาเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ตั้งแต่เช้า เพราะหยางหวางเพิ่งสั่งให้คนจัดเตรียมห้องของโหลวหรานใหม่ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเบาะนั่งนุ่มๆ โต๊ะสำหรับวางของว่าง ไปจนถึงเตาอุ่นที่ถูกตั้งไว้ตามจุดต่างๆ จนแทบไม่มีพื้นที่เหลือโหลวหรานนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองเหล่านางกำนัลเดินเข้าออกด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ"ไท่จือเพคะ...มันวุ่นวายเกินไปแล้วเดิมโหลวหรานก็คิดว่ามันดีที่สุดแล้วนะเพคะ"หยางหวางที่กำลังตรวจดูรายชื่อของใช้สำหรับเด็กเงยหน้าขึ้น"หืม แน่นอนมันต้องดีกว่าคำว่าดีที่สุดเพื่อเจ้ากับลูก"เขาตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนก้มมองรายชื่อในมืออีกครั้ง "เสื้อผ้ายังขาดอีกหลายชุด"โหลวหรานถึงกับพูดไม่ออก"แต่ลูกยังไม่คลอดเลยนะเพคะ""ก็เพราะยังไม่คลอด จึงต้องเตรียมไว้ก่อนหากช้าไปอาจไม่ทันการณ์"เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังเสียจนโหลวหรานอดหัวเราะไม่ได้ทันใดนั้น เสียงขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้น"ฮ่องเต้ ฮองเฮาเสด็จ"โหลวหรานรีบลุกขึ้น แต่หยางหวางกลับเดินเข้ามาประคองนางไว้ทันที"ช้าๆ""หม่อมฉันยังเดินได้อยู่เลยเพคะ""ข้ารู้แต่ตอนนี้เจ้ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้อง"เขาตอบพลางประคองนางไปด้วย โหลวหรานกลอกต

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่273สมควรได้รับ

    "ไปจัดเตรียมอาภรณ์สำหรับเด็กเล็กมาให้ข้า" อวิ๋นเซ่อชะงักไปเล็กน้อย "อาภรณ์เด็กหรือพ่ะย่ะค่ะ""ใช่"หยางหวางพยักหน้า ก่อนกล่าวต่ออย่างเป็นธรรมชาติ "เตรียมไว้ให้มากหน่อย"อวิ๋นเซ่อกะพริบตา "มากแค่ไหนพ่ะย่ะค่ะ"หยางหวางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง "หลายสิบชุดเพื่อลูกของข้าที่กำลังจะเกิดมา" อวิ๋นเซ่อเงียบไป ก่อนถามอย่างระมัดระวัง"ต้องเตรียมทั้งของเด็กชายและเด็กหญิงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""ทั้งสองอย่าง เอามาให้มากๆ เผื่อไว้เดี๋ยวข้าจะเอาไปให้โหลวหรานดูว่าชอบสีไหน"คำตอบนั้นมาอย่างรวดเร็วราวกับเตรียมไว้แล้ว อวิ๋นเซ่อจึงพยักหน้ารับ "พ่ะย่ะค่ะ"หยางหวางยังไม่ทันปล่อยเขาไปก็เอ่ยขึ้นอีก "เสื้อผ้าต้องทำจากผ้าที่นุ่มที่สุด อย่าให้มีด้ายแข็งหรือของประดับที่อาจขูดผิวเด็กได้ ส่วนขนาดก็เตรียมตั้งแต่แรกเกิดจนถึงวัยที่เริ่มเดิน"อวิ๋นเซ่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายของตนเอง นี่ไท่จื่อไม่เรียนรู้เรื่องแบบนี้มาจากไหนกันเชี่ยวชาญราวกับคนที่จะเปิดร้านขายผ้า แต่ยังไม่หมดเท่านั้น"แล้วก็เตรียมผ้าห่ม หมอนเล็กๆ ผ้าเช็ดหน้า ผ้าอ้อม และของใช้สำหรับเด็กให้ครบ""พ่ะย่ะค่ะ""ของเล่นด้วย" อวิ๋นเซ่อชะงักอ

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่272ตั้งครรภ์2

    ยามบ่ายภายในตำหนักบูรพาเงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา โหลวหรานนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งถือพู่กัน แต่อีกมือกลับวางอยู่บนหน้าท้องของตนเองอย่างเผลอไผล ตั้งแต่รู้ข่าวจากสุ่ยซือกวาน นางก็เอาแต่นั่งยิ้มอยู่หลายครั้ง แต่พอคิดว่าจะบอกหยางหวางอย่างไร ความลังเลก็กลับมาอีกครั้งในอดีต เคยเห็นการชิงดีชิงเด่นในวังหลวง และเคยเห็นความเจ็บปวดจากความผิดหวัง แม้จะรู้ว่าหยางหวางไม่ใช่คนเช่นนั้น แต่ความทรงจำบางอย่างก็ยังคงฝังอยู่ในใจ ก่อนนั้นความเจ็บปวดในครั้งก่อนยังฝังใจระบบที่กำลังนอนอยู่บนก้อนเมฆถอนหายใจ "นายหญิงเจ้าขา ท่านคิดมากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"โหลวหรานเม้มริมฝีปาก "ข้าก็แค่...""กลัวหรือเจ้าคะ" ระบบวางเมล็ดแตงลง ก่อนยิ้มกว้าง "แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะเจ้าคะ หัวใจของไท่จือมีแต่ท่านคนเดียว บอกไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยพนันได้เลยว่าไท่จือต้องดีใจมากแน่ๆ"โหลวหรานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบาๆ "เช่นนั้น...ข้าจะบอกเขา"พอดีกับที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก หยางหวางกลับมาจากท้องพระโรงแล้ว เขาถอดเสื้อคลุมออก ส่งให้อวิ๋นเหยียนที่ยืนรออยู่ ก่อนเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นโหลวหรานนั่งอยู่

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่271ตั้งครรภ์

    ค่ำคืนค่อยๆ ปกคลุมผืนป่า แสงจันทร์ส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นริ้วบางๆ บนพื้นดิน เสียงแมลงยามค่ำคืนดังแว่วอยู่ห่างๆ ขณะที่ลี่เอินเอินนอนขดตัวอยู่ข้างโขดหิน ร่างกายของนางสั่นเทาอย่างรุนแรงจากพิษไข้ที่กำเริบขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด ลมหายใจร้อนผ่าวและถี่กระชั้น ริมฝีปากแห้งแตกขยับไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรงซ่งเหลียวนั่งอยู่ข้างกาย คอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำที่วางอยู่บนหน้าผากของนางครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด ความร้อนในร่างของลี่เอินเอินก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย"คุณหนู..."นางเรียกเสียงเบา พลางประคองร่างที่สั่นเทาของนางให้กระชับเสื้อคลุมมากขึ้น "อดทนอีกหน่อยเถิดเจ้าคะ พอฟ้าสาง ข้าจะพาท่านออกจากป่า แล้วหาหมอให้ท่าน"ลี่เอินเอินไม่ได้ตอบทันที นางเพียงขดตัวแน่นกว่าเดิม หยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลออกจากหางตา ก่อนจะไหลพรากลงมาตามแก้มซีดเซียว"หนาว..."เสียงของนางเบาจนแทบไม่ได้ยินซ่งเหลียวรีบเติมฟืนลงในกองไฟ ก่อนขยับเข้าไปใกล้ "อีกไม่นานก็เช้าแล้วเจ้าคะทนอีกนิดลงเขาไปหาหมอที่ตลาด อาจพอมียามาบรรเทาอาการไข้"แต่ลี่เอินเอินกลับส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง ริมฝีปากยังคงพร่ำเรียกชื่อคนผู้หนึ

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่270บทสรุปของลี่เอินเอิน

    แสงอรุณอ่อนๆ ค่อยๆ ส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องหอ หยางหวางลืมตาขึ้นช้าๆ หลังจากหลับไปเพียงไม่นานนัก ความเคยชินทำให้เขาหันไปมองคนข้างกายทันที ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่โหลวหรานซึ่งยังคงหลับสนิท ร่างบางนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม เส้นผมยาวสยายอยู่บนหมอน ใบหน้าที่ปราศจากเครื่องประดับในยามเช้าดูอ่อนโยนกว่าปกติอย่างมากหยางหวางมองอยู่นานโดยไม่คิดจะปลุกนาง เขายังจำภาพเมื่อคืนได้ดี ทั้งรอยยิ้มของนาง น้ำเสียงที่เรียกชื่อเขา และคำถามที่นางถามซ้ำๆ ราวกับยังไม่อยากเชื่อว่าทุกสิ่งเกิดขึ้นจริง ในที่สุดคนที่เขาเคยเฝ้ารอ เคยคิดถึง และเคยกลัวว่าจะไม่มีวันได้พบอีก ก็กลายมาเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องแล้วมุมปากของหยางหวางยกขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือไปจัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้มของนางออกอย่างเบามือ แต่เพียงปลายนิ้วแตะโดนแก้ม โหลวหรานก็ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือของเขาไปกอดเอาไว้โดยไม่ลืมตา หยางหวางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ"เจ้าจะจับมือข้าไว้แม้แต่ตอนหลับเลยหรือ" เขาพึมพำ แต่คนที่หลับอยู่กลับไม่ตอบอะไร เพียงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วซุกใบหน้าเข้ากับแขนของเขาอย่างสบายใจหยางหวางจึงไม่ขยับอีก เขาปล่อยใ

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่269ฉ่ำ

    เสียงผู้คนยังเซ็งแว่ด้านนอก หมอสุ่ยเมามายจนหลับไปล้วอวิ๋นเหยีนกับอวิ๋นเซ่อและหานอี้ยังชนจอกไม่หยุดหยางหวางก้าวเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา จนมาหยุดยืนตรงขอบเตียงที่ประดับประดาด้วยผ้าคลุมสีแดงฉานทั่วทั้งหลัง ประตูเปิดออกช้าๆ โหลวหรานนั่งก้มหน้าเขินอาย หยางหวางสวมชุดมงคลสีแดงเข้ม ปักลายมังกรสีทองวิจิตรตระการตา ดูสง่างามและทรงพลังอย่างยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติแล้วสุขุมเยือกเย็น วันนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน เขาค่อยๆ ก้มกายนั่งลงข้างกายโหลวหราน มือใหญ่ที่กำยำแต่นุ่มนวลหยิบยกคันชั่งมงคลขึ้นมา ปลายคันชั่งประดับทองคำค่อยๆ ยกผ้าคลุมหน้าสีแดงขึ้นทีละนิด อย่างช้าๆ ราวกับกำลังเปิดเผยสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกใบหน้างดงามของโหลวหรานค่อยๆ ปรากฏขึ้น ท่ามกลางแสงเทียนที่กระทบลงบนผิวเนียนละเอียดจนดูเปล่งประกายยิ่งกว่าทุกครั้ง หยางหวางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เมื่อได้เฝ้ามองใบหน้าสวยงามในห้องหอเพียงสองคนอย่างนี้ หัวใจก็ยังเต้นแรงรัวราวกับจะหลุดออกมา มืออุ่นลูบไล้แก้มเนียนอย่างทะนุถนอม นิ้วมือเกลี้ยงเกลาไล่เลี่ยตามเส้นขนตาที่งดงามโหลวหรานกะพริบตาคู่สวยด้วยความเขินอาย "เหตุใดจึงมองโหลวหรานเช่นนั้นเพคะ..."หย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status