หน้าหลัก / รักโบราณ / หาญท้าชะตาเน่าๆ / ตอนที่31ใกล้แค่ไหนก็ไกล

แชร์

ตอนที่31ใกล้แค่ไหนก็ไกล

ผู้เขียน: จันทร์ส่องแสง
last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-02 21:54:27

“ข้ามาในฐานะฮองเฮา ซ่งอวี้เหนียงกระทำผิดเพียงหุนหันพลันแล่น เรื่องไม่ถึงขั้นร้ายแรง ข้าสั่งให้เจ้าป
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่260เพิ่มพลังให้หยก

    หลังจากเดินทางต่อมาอีกพักใหญ่ หยางหวางก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ขบวนทั้งหมดหยุด ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า "พักทัพตรงนี้" เหล่าทหารรีบหยุดม้าตามคำสั่งและกระจายกำลังออกจัดพื้นที่พักทันที หยางหวางกวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง ภูเขาสองข้างยังคงทอดยาว ป่าทึบปกคลุมพื้นที่โดยรอบจนไม่อาจรู้ได้ว่ามีศัตรูซ่อนอยู่ที่ใด ก่อนจะกำชับว่า "อย่าประมาท แม้เราจะถอยออกจากสนามรบมาแล้ว แต่ข้ายังไม่เชื่อว่าศัตรูจะยอมปล่อยพวกเราไปง่ายๆ ทุกหน่วยจัดเวรยามเพิ่มขึ้นสองเท่า ตรวจสอบแนวป่าและเส้นทางด้านหลังให้ละเอียด หากพบสิ่งผิดปกติให้รายงานทันที" เหล่าทหารรับคำพร้อมกัน ก่อนที่อวิ๋นเซ่อจะนำคนของตนออกตั้งแนวป้องกันรอบค่ายพัก ส่วนอวิ๋นเหยียนจัดทหารออกตรวจตราตามแนวป่า ขณะที่เฉินเจิ้งกั๋วรีบจัดกำลังพลที่เหลือให้ดูแลผู้บาดเจ็บ ภายในเวลาไม่นานบริเวณที่พักก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นค่ายชั่วคราวที่มีการป้องกันรัดกุมหยางหวางจึงหันกลับไปยังกลุ่มทหารที่กำลังคุมตัวนักโทษ ตรงกลางกลุ่มนั้นคือหลิวโยว่เฉวียน เงยหน้ามองหยางหวาง ก่อนยกยิ้มบางๆ “ท่านแม่ทัพข้าหยางวางจำเป็นต้องขอให้นำตัวหลิวโยว่เฉวียนขังไว้ในกรง” หลิวโยวเยว่พยักหน้า

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่259สูสี

    ภายในบ้านไม้ไผ่โหลวหรานกำลังนั่งเด็ดใบสมุนไพรอยู่หน้าบ้าน ข้างกายมีบริวารดินกำลังช่วยกันคัดแยกผักที่เพิ่งเก็บเกี่ยว จู่ๆ เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงจิต"นายหญิงเจ้าขา"โหลวหรานเงยหน้าขึ้น "อะไรอีก"ระบบเด้งออกมาจากอากาศพร้อมรอยยิ้มกว้าง "วันนี้ข้าน้อยภูมิใจนำเสนอ พวกเรามาตรวจดูความคืบหน้าของทัพไท่จื่อกันเถอะเจ้าค่ะ" โหลวหรานทำหน้าประหลาดใจ "ได้ด้วยหรือ"ระบบพยักหน้ารัวๆ "ได้สิเจ้าคะ ตอนนี้นายหญิงอยู่ในด่านสุดท้ายแล้ว ระบบสามารถตรวจสอบสถานการณ์สำคัญของโลกนิยายได้บางส่วน"ฟุ่บ หน้าต่างสีทองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าโหลวหราน ภาพสนามรบค่อยๆ ชัดขึ้น เผยให้เห็นกองทัพของหยางหวางกำลังตั้งแนวอยู่กลางทุ่งกว้าง ส่วนอีกฟากหนึ่ง กองทัพขนาดใหญ่ของลี่เหวินหานกำลังตั้งรับอยู่หลังแนวเขาระบบชี้ไปยังภาพอย่างภาคภูมิใจ "ดูสิคะ ตอนนี้ไท่จื่อยังไม่ถือว่าได้เปรียบและก็ไม่ได้เสียเปรียบเจ้าค่ะ กองทัพทั้งสองฝ่ายมีกำลังใกล้เคียงกัน เพียงแต่เมื่อครู่กองทัพของไท่จื่อใช้ปืนใหญ่โจมตี ทำให้สามารถกดดันและบีบให้กองทัพของลี่เหวินหานถอยออกไปได้"โหลวหรานมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขมวดคิ้ว"เดี๋ยวนะ..."นางหันกลับม

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่258ปืนใหญ่

    หลังจากได้รับข่าวจากหน่วยลาดตระเวนว่ากองทัพของลี่เหวินหานกำลังเคลื่อนออกจากเมืองหลวง หยางหวางจึงตัดสินใจนำกำลังออกจากค่ายทันที เพราะหากปล่อยให้กองทัพฝ่ายนั้นเคลื่อนลงใต้ต่อไป เมืองสำคัญที่เป็นเส้นทางลำเลียงเสบียงจะตกอยู่ในมือของศัตรู และเมื่อถึงเวลานั้นกองทัพของพวกเขาจะถูกตัดขาดจากเสบียงโดยสิ้นเชิง ดังนั้นหยางหวางจึงเลือกเส้นทางลัดผ่านหุบเขา มุ่งหน้าไปยังทุ่งราบแห่งหนึ่งซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างเส้นทางหลักกับเส้นทางลำเลียง ก่อนตั้งใจใช้พื้นที่นั้นสกัดกองทัพของลี่เหวินหานเอาไว้แต่ในเวลาเดียวกัน ข่าวการเคลื่อนทัพของหยางหวางก็ถูกส่งไปถึงลี่เหวินหานเช่นกัน ลี่เหวินหานจึงเปลี่ยนเส้นทางจากเดิมและเร่งกำลังมาทางทิศตะวันออก เพราะรู้ว่าหากปล่อยให้หยางหวางยึดทุ่งราบแห่งนั้นได้ เขาจะไม่สามารถส่งกำลังเสริมและเสบียงเข้าสู่แนวหน้าได้อีกต่อไป ทั้งสองกองทัพจึงต่างมุ่งหน้าสู่จุดเดียวกันโดยไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามก็กำลังเดินทางมาเช่นกันจนกระทั่งยามสายของวันนั้น เสียงกลองศึกก็ดังขึ้นจากอีกฟากของทุ่งกว้างตึง ตึง ตึงทหารลาดตระเวนของหยางหวางรีบควบม้ากลับมา ก่อนกระโดดลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่ารายงาน "ไท่จื่อพ่ะย่

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่257ปล่อยให้เขารบกัน

    ยามค่ำคืนกองทัพของหยางหวางกำลังเคลื่อนผ่านเส้นทางภูเขาอย่างเงียบเชียบ คบเพลิงถูกลดแสงลงจนเหลือเพียงประกายสลัว ทหารแต่ละนายเดินอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีผู้ใดส่งเสียงดังเกินความจำเป็นบนเนินเขาด้านข้าง มู่เยว่เฉินกำลังควบม้าสำรวจเส้นทางร่วมกับเหลียนซู แต่เมื่อสายตากวาดลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง เขากลับเห็นธงประจำกองทัพของหยางหวางกำลังเคลื่อนเข้ามามู่เยว่เฉินชะงักทันที ก่อนรีบดึงบังเหียนพาม้าหลบเข้าไปหลังแนวต้นไม้ "หยุดก่อน" เขากระซิบเสียงต่ำ เหลียนซูเองก็รีบตามเข้าไปหลบด้านหลัง ก่อนชะโงกหน้ามองกองทัพที่กำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างระมัดระวัง"นั่นมิใช่กองทัพของไท่จื่อหรือ"มู่เยว่เฉินไม่ตอบในทันที สายตายังคงจับจ้องขบวนทหารเบื้องล่างอย่างละเอียด จนกระทั่งมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งถูกคุมตัวอยู่ท่ามกลางทหารองครักษ์ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปหลิวโยว่เฉวียนเขากำสายบังเหียนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหลียนซูเองก็เห็นเช่นกัน ดวงตาเบิกกว้าง "นั่น...หลิวโยว่เฉวียนมิใช่หรือ""ใช่"เสียงของมู่เยว่เฉินเย็นลงทันที"เหตุใดเขาจึงอยู่ในขบวนของไท่จื่อ"ทั้งสองมองหน้ากัน ไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้ แต่สีหน้าของมู่เยว่เฉินกลับเ

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่256ตามแผน

    หลิวโยว่เฉวียนถูกทหารคุมตัวเดินผ่านแนวทัพไปได้ไม่กี่ก้าว หลิวโยว่เยว่กลับควบม้าตามเข้ามาขวาง ก่อนมองน้องชายฝาแฝดด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าหมายความว่าอย่างไร โยว่เฉวียน เหตุใดจึงเป็นลี่เหวินหาน"หลิวโยว่เฉวียนหยุดเดินแล้วหันกลับมา รอยยิ้มบางๆ แตะอยู่บนริมฝีปาก "พี่ใหญ่ยังคิดว่าข้าแพ้อยู่หรือ""หากไม่ให้คิดเช่นนั้น แล้วเจ้ากำลังทำอะไรก่อนนั้นชิงบัลลังก์ บัดนี้เช่นไรจึงมาเร่ร่อนอยู่ที่นี่"หลิวโยว่เฉวียนไม่ได้ตอบ เพียงเหลือบมองไปทางหยางหวางที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นจึงหันกลับมามองพี่ชาย "บางครั้งการวางดาบลง ไม่ได้หมายความว่าคนผู้นั้นหมดหนทางต่อสู้"หลิวโยว่เยว่ขมวดคิ้ว "พูดให้รู้เรื่อง""ข้าก็พูดอยู่เพียงแต่พี่ใหญ่อาจยังไม่เข้าใจ"เขาหัวเราะเบาๆ "ไม่เข้าใจเรื่องใด"หลิวโยว่เฉวียนมองไปทางเมืองหลวงอีกครั้ง แสงสีแดงจางๆ ยังคงสะท้อนอยู่เหนือเส้นขอบฟ้า "ตอนนี้คนที่พี่ใหญ่ควรระวัง ไม่ใช่ข้า"หลิวโยว่เยว่ชะงัก "ใคร""ลี่เหวินหาน"ชื่อที่หลุดออกมาทำให้สีหน้าของหลิวโยว่เยว่เคร่งลงทันทีหลิวโยว่เฉวียนเอ่ยต่ออย่างไม่รีบร้อน "เขาได้หยกไปแล้วใช่หรือไม่"หลิวโยว่เยว่ไม่ตอบ อีกฝ่ายกลับหัวเราะเบาๆ "ไม่ตอบก็

  • หาญท้าชะตาเน่าๆ   ตอนที่255ระหว่างทาง

    ภายในห้องลับใต้พระราชวังเงียบสนิท มีเพียงแสงสีแดงจากหยกที่กำลังเต้นเป็นจังหวะอยู่กลางแท่นหิน ลี่เหวินหานยืนอยู่เบื้องหน้ามัน สีหน้าซีดเซียวกว่าหลายวันก่อนมาก ในมือกำมีดสั้นเล่มหนึ่งแน่น เขามองคมมีดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันแล้วกรีดลงบนฝ่ามือตัวเอง ฉึก เลือดสีแดงสดไหลออกมาตามร่องนิ้ว หยดลงบนหยกทีละหยดทันทีที่เลือดสัมผัสพื้นผิวของหยก แสงสีแดงก็พลันสว่างวาบ เส้นพลังบางอย่างพุ่งย้อนขึ้นมาตามแขนของลี่เหวินหานราวกับมีบางสิ่งกำลังดูดเลือดจากร่างกายโดยตรง เขากัดฟันแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน ก่อนรีบกำหมัดอีกข้างเพื่อฝืนยืนต่อ “ด้วยโลหิตของข้าเจ้าต้องเชื่อฟังข้า" ความเจ็บปวดแล่นจากฝ่ามือขึ้นไปถึงหัวไหล่ ราวกับเส้นเลือดทุกเส้นกำลังถูกเผาไหม้จากภายใน แต่ลี่เหวินหานกลับไม่ยอมปล่อยหยก เขารู้แล้วว่านี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้มันเชื่อฟังภาพหนึ่งพลันย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำครั้งหนึ่งเขาเคยยืนมองหลิวโยว่เฉวียนอยู่ตรงหน้า ชายผู้นั้นเคยกรีดเลือดของตัวเองลงบนหยกเช่นเดียวกัน ทุกครั้งที่หยกต้องการพลัง หลิวโยว่เฉวียนก็จะใช้เลือดของตัวเองเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ตอนนั้นลี่เหวินหานเคยคิดว่ามันเป็นเพียงวิธีควบคุมของว

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status