로그인โหลวหรานยืนอยู่หน้าต่าง สายตามองออกไปยังค่ายทหารดินเหนียวด้านนอกเสียงฝึกใช้อาวุธดังขึ้นเป็นระยะ ทั้งปืนใหญ่และปืนกลไฟ เริ่มถูกใช้งานได้คล่องขึ้นทุกวัน โหลวหรานถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ยถาม"ระบบ ข้าเหลือเวลาอีกกี่วัน"ระบบที่กำลังนั่งอยู่บนก้อนเมฆชะงักก่อนเปิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาติ๊ง ตรวจสอบสถานะหยกเศษตราวิญญาณจักรพรรดิดวงตาของระบบค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง"นายหญิงเจ้าขา...ตอนนี้หยกดื่มเลือดและรวบรวมพลังวิญญาณมากพอแล้ว"โหลวหรานขมวดคิ้ว"หมายความว่าอย่างไร"ระบบมองข้อความตรงหน้า"ตอนนี้เหลือเพียงรอ...ว่าวันไหนหลิวโยวเฉวียนจะตัดสินใจใช้หยก"โหลวหรานนิ่งเงียบ ระบบหันมามองโหลวหราน"แต่ฝ่ายของพวกเราก็เตรียมพร้อมมากขึ้นแล้วเจ้าค่ะ คนของท่านเริ่มใช้อาวุธทั้งสองชนิดได้คล่องแล้ว ปืนใหญ่และปืนกลไฟพร้อมใช้งาน"โหลวหรานมองออกไปยังสนามฝึกอีกครั้งก่อนถอนหายใจยาว"ในที่สุด...สงครามก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะ"พึมพำเบาๆระบบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเบาๆ"เจ้าค่ะอีกไม่นาน… ทุกอย่างที่พวกเราพยายามเตรียมมา คงได้ใช้จริงแล้ว"โหลวหรานกำมือแน่นสายตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหนักแน่น"เช่นนั้นก็คงเลี่ยงไม่ได้ ครั้งนี้…
ภายในห้องพักสุ่ยซือกวานนั่งอยู่ข้างแท่นนอนปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือของลี่เอินเอินอย่างสงบนิ่ง ฮองเฮายืนอยู่ไม่ไกลสีหน้าทรงเต็มไปด้วยความกังวล หลังตรวจชีพจรอยู่พักใหญ่ สุ่ยซือกวานจึงปล่อยมือก่อนเปิดหีบยาหยิบสมุนไพรออกมาหลายชนิด"ร่างกายอ่อนเพลีย"เขากล่าวเรียบๆ"มีรอยฟกช้ำเล็กน้อยจากการเดินทาง ข้าน้อยจะจัดยาสำหรับบรรเทาอาการปวดและฟกช้ำให้"ฮองเฮาขมวดคิ้วทันที"แค่นั้นหรือ"สุ่ยซือกวานเงยหน้าขึ้น"พ่ะย่ะค่ะ"ฮองเฮาทอดสายตาไปทางลี่เอินเอินที่ยังคงนั่งก้มหน้าสะอื้นดวงตาแดงก่ำ"นางเพิ่งสูญเสียบุตรในครรภ์ เหตุใดเจ้าจึงจัดเพียงยารักษาอาการบาดเจ็บเล็กน้อยไม่ควรให้ยาบำรุงเลือดหรือ"สุ่ยซือกวานนิ่งไปครู่หนึ่ง"เรื่องนี้..."เขากำลังจะอธิบายแต่ยังไม่ทันพูดจบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู"แน่นอนเพคะ"ทุกคนหันไปมองโหลวหรานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มนางมองไปทางสุ่ยซือกวาน"หมอสุ่ย เช่นนั้นก็จัดยาบำรุงเลือดให้ว่าที่ไท่จือเฟยเถิด"คำว่าว่าที่ไท่จือเฟยทำให้ลี่เอินเอินชะงักเล็กน้อยส่วนฮองเฮาก็พยักหน้าทันที"ถูกต้อง ต้องใช้ยาที่ดีที่สุด"สุ่ยซือกวานมองโหลวหราน ก่อนมองลี่เอินเอินแล้วจึงพยักหน้าอย่างเชื่องช้า"ได้
บริเวณเชิงเนินเขาเงียบสงัด ลี่เอินเอินเดินนำซ่งเหลียวขึ้นมาตามทางแคบๆ ด้วยความเหนื่อยล้า"คุณหนู..." ซ่งเหลียวหอบเบาๆ"พวกเราพักก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ"ลี่เอินเอินส่ายหน้า"อีกนิดเดียว ข้ารู้สึกว่าไท่จือต้องอยู่แถวนี้"แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเดินต่อ เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลังลี่เอินเอินหันกลับไปก่อนใบหน้าจะซีดลงทันทีทหารของหลิวโยว่เฉวียนจำนวนมากกำลังเดินออกมาจากแนวป่า"คุณหนูลี่"หนึ่งในนั้นยิ้มเย็น"ใต้เท้าหลิวกำลังตามหาท่านอยู่"ซ่งเหลียวรีบขยับมายืนบังลี่เอินเอิน"อย่าเข้ามา"ทหารคนหนึ่งหัวเราะ"เชิญคุณหนูกลับไปกับพวกเราดีๆ เถิด หากไม่เช่นนั้น...อย่าหาว่าข้าน้อยไม่เกรงใจ"ลี่เอินเอินถอยหลังหัวใจเต้นรัว นางเพิ่งหนีออกจากวังมาหากถูกจับกลับไป คงไม่มีโอกาสตามหาหยางหวางอีกแล้ว"ข้าไม่กลับ นายท่านได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ"ชายชุดดำมีสีหน้าเย็นลง"จับตัวไป" คนทั้งหมดก็พุ่งเข้ามาทันทีซ่งเหลียวร้องลั่น"คุณหนู วิ่ง"แต่ยังไม่ทันที่มือของคนเหล่านั้นจะเอื้อมถึงตัวลี่เอินเอินที่หกล้มลงกับพื้น แข้งขาถลอกจนเลือดไหลซิบ กระบี่ในมือของทหารคึนนั้นจี้มาที่คอหอย“จะหนีไปไหน”พื้นดินพลันสั่นสะเทือนทุ
ภายในห้องพักแสงตะเกียงส่องสว่างอย่างอบอุ่นหยางหวางนั่งพิงหมอนอยู่บนแท่นนอน แม้บาดแผลจะได้รับการรักษาแล้ว แต่ใบหน้ายังคงซีดอยู่บ้างโหลวหรานนั่งอยู่ข้างโต๊ะ กำลังจัดยาสมุนไพรใส่ถ้วยอย่างเงียบๆตั้งแต่หยางหวางฟื้นขึ้นมา ทั้งสองพูดคุยกันหลายเรื่องเรื่องกองทัพเรื่องหลิวโยว่เฉวียน เรื่องการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงแต่มีบางเรื่องหนึ่งที่ยังไม่มีใครพูดถึง จนกระทั่งหยางหวางเอ่ยขึ้น"โหลวหราน" มือของโหลวหรานหยุดชะงัก"เพคะ"หยางหวางมองนางนิ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า"มีเรื่องหนึ่ง ที่ข้าอยากบอกเจ้า"โหลวหรานไม่ได้หันกลับมา"เรื่องอะไรเพคะ"ภายในห้องเงียบลงหยางหวางกำมือแน่นเล็กน้อยก่อนเอ่ยออกมา"เรื่องระหว่างข้ากับลี่เอินเอิน"มือของโหลวหรานชะงักแต่เพียงครู่เดียว นางก็กลับมาจัดยาต่อ"เรื่องนั้นหรือเพคะ ช่างเถอะโหลวหรานไม่ได้ใส่ใจเพียงนั้น"หยางหวางขมวดคิ้ว"เจ้าฟังข้าก่อน"โหลวหรานหัวเราะเบาๆ"ไม่จำเป็นหรอกเพคะ"หันมามองเขา รอยยิ้มบนใบหน้าดูเป็นธรรมชาติมากเสียจนหยางหวางรู้สึกว่ามันไม่จริง"เรื่องมันผ่านไปแล้วท่านก็แค่ดีกับนาง ให้มากเพราะนางคือคู่หมั้นของท่าน"โหลวหรานก้มลงจัดถ้วยยา"และลี่เอินเอิ
โหลวหรานหน้าเริ่มร้อน"ข้าก็ไม่คิดจะไปอยู่แล้ว"หยางหวางยิ้ม"ดีจังในที่สุดเจ้าก็อยู่ข้างข้า"ผ่านไปไม่นานหยางหวางก็ค่อยๆ หลับไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้มือของเขายังคงจับมือโหลวหรานไว้โหลวหรานนั่งอยู่ข้างเตียงปล่อยให้มือของตนอยู่ในมือของเขาไม่ได้ดึงออกเพียงใช้มืออีกข้าง จัดเส้นผมที่ตกลงมาบนหน้าผากของเขาเบาๆ แสงจันทร์ส่องเข้ามาภายในห้องโหลวหรานมองใบหน้าที่หลับสนิทอยู่ตรงหน้าก่อนพึมพำเสียงเบา"คราวนี้...ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าหายไปอีกแล้ว"ระบบที่อยู่ในหัวเงียบไปนานก่อนกระซิบ"นายหญิงเจ้าขา""อะไร""มือท่านยังจับกันอยู่เลยเจ้าค่ะ"โหลวหรานก้มมอง"ก็เขาจับอยู่ ท่านจะปล่อยหรือเจ้าคะ"โหลวหรานเงียบระบบรอคำตอบผ่านไปครู่หนึ่งโหลวหรานจึงพูดเบาๆ"ไม่ปล่อย"ระบบถึงกับเอาหมอนมากอด"อ๊ายยยย..."โหลวหรานกัดฟัน"เงียบเถอะ"ด้านนอกห้อง ราตรียังคงดำเนินต่อไปแต่ภายในห้องเล็กๆ นั้นมือสองข้างยังคงจับกันอยู่ไม่มีใครยอมปล่อย แม้กระทั่งยามที่ทั้งสอง ค่อยๆ หลับไปท่ามกลางความเงียบด้วยกัน...ภายในห้องเงียบสงบแสงตะเกียงเหลือเพียงแสงสลัวหยางหวางนั่งพิงแท่นนอน สติกลับฟื้นคืนมาชัดเจนแล้ว มือข้างหนึ่งของเขายังคงถูกพันด้วยผ้าสะ
ภายในห้องพักของหยางหวางบรรยากาศเงียบงันกว่าปกติกลิ่นสมุนไพรลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องหยางหวางนอนอยู่บนแท่นนอนอาภรณ์ด้านบนถูกเปลี่ยนออกแล้วผ้าพันแผลพันอยู่บริเวณแขนและบาดแผลหลายแห่งตามร่างกายใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว แม้จะไม่ได้สติเต็มที่แต่ลมหายใจยังสม่ำเสมอสุ่ยซือกวานนั่งอยู่ข้างเตียง หยางเทียนและฮองเฮายืนอยู่ข้างๆ หลิวโยวเยว่ ยืนห่างออกมาท่านรองแม่ทัพเฉินเจิ้งกั๋วยืนเฝ้าระวังอยู่ไม่ห่างหมอสุ่ยซือกวานกำลังตรวจบาดแผลอย่างละเอียด โหลวหรานยืนอยู่ไม่ไกลมือกำชายแขนเสื้อแน่น สายตาไม่ยอมละไปจากร่างของหยางหวางเลยแม้แต่น้อยผ่านไปครู่หนึ่ง สุ่ยซือกวานจึงถอนหายใจ"บาดแผลสาหัสไม่น้อย"หัวใจของโหลวหรานกระตุก"หนักมากหรือ"หยางเทียนฮ่องเต้เอ่ยปากด้วยความเป็นห่วงสุ่ยซือกวานพยักหน้า"บาดแผลหลายแห่งไม่ถึงกับอันตราย แต่เขาเสียเลือดมากเกินไปอาจจะเพราะหว่าจะมาถึงค่ายกล "หมอหนุ่มหันไปหยิบผ้าสะอาดและยา"ข้าจะจัดการบาดแผลให้ จากนั้นต้องให้ยาฟื้นกำลัง"เขาหันไปทางประตู"ชิงอวี้"สาวใช้ดินเหนียวรีบเดินเข้ามา"เจ้าคะ ท่านหมอ""ไปเคี่ยวยานี่"สุ่ยซือกวานส่งห่อยาให้ ชิงอวี้รับไว้ทันที"เจ้าค่ะ"แต่ยังไม่ทันได้เ







