บทที่ 5

น้ำเสียงของฉีมู่เย็นเยียบราวกับลิ่มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้ามา แม่มู่ตกใจจนตัวสั่นเทา รีบฉุดดึงมู่เซิงเกอให้คุกเข่าลงทันที

มู่เซิงเกอก้มกายหมอบลงบนพื้น นางสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้สุดกำลัง ก่อนจะชิงเอ่ยปากขึ้นก่อนก้าวหนึ่ง “พี่หญิงเพคะ”

“เมื่อครู่นี้หม่อมฉันกับท่านแม่กำลังหารือเรื่องงานวิวาห์ของพี่หญิงอยู่เพคะ”

ฉีมู่ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย สายตากวาดมองสองแม่ลูกแวบหนึ่ง ทว่าสุดท้ายก็มิได้ซักไซ้ไล่เลียงสิ่งใดต่อ เขาอุ้มมู่จืออวี่สาวเท้าก้าวใหญ่ตรงเข้าสู่เรือนชั้นในทันที

แม่มู่รีบประคองมู่เซิงเกอกลับมายังเรือนเล็ก ท่ามกลางแสงเทียนสลัว นางค่อยๆ เช็ดล้างทำความสะอาดบาดแผลให้มู่เซิงเกออย่างทะนุถนอมระมัดระวัง น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

“เซิงเกอ เจ้าเคียดแค้นแม่หรือไม่?” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ “ที่บีบคั้นให้เจ้าแต่งงานออกเรือนไปยังสถานที่อันห่างไกลขนาดนั้น…”

มู่เซิงเกอส่ายศีรษะเบาๆ “ไฉนเลยจะเป็นเช่นนั้น? ลูกพึงพอใจและเต็มใจยิ่งเจ้าค่ะ”

“จริงหรือ?” มือที่กำลังทำแผลของนางชะงักกึก “เจ้า...ตัดใจจากชายในดวงใจผู้นั้นได้ลงคอแล้วจริงๆ หรือ?”

มู่เซิงเกอตัวแข็งทื่อไปฉับพลัน

นางหวนนึกไปถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเร่งรัดให้แต่งงาน ในตอนนั้นนางถึงกับใบหน้าแดงซ่านยามเอ่ยปากบอกมารดาว่า ตนเองมีชายในดวงใจอยู่แล้ว และคนผู้นั้นก็รับปากว่าจะมาสู่ขอนาง

แม่มู่ปักใจเชื่อโดยสนิทใจ ด้วยเหตุนี้จึงยอมตามใจปล่อยให้นางผัดผ่อนเรื่อยมา

“ท่านแม่” นางฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก “จะมีชายในดวงใจได้อย่างไรกันเจ้าคะ? เรื่องทั้งหมดนั้นล้วนเป็นลูกที่กุเรื่องขึ้นมาหลอกท่านทั้งสิ้น”

ชามยาในมือของแม่มู่เกือบจะร่วงหลุดมือ “อันใดนะ?”

“ลูกเพียงอยากอยู่ปรนนิบัติท่านต่ออีกสักสองสามปี จึงได้กุเรื่องโกหกเช่นนี้ขึ้นมาเจ้าค่ะ” มู่เซิงเกอหลุบตาลงต่ำ มิกล้าสบสายตากับแม่มู่ “ท่าน อย่าได้เก็บไปใส่ใจเลยนะเจ้าคะ”

แสงเทียนสั่นไหวระริก ส่องสะท้อนให้เห็นคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนอยู่เต็มใบหน้าของแม่มู่ นางยื่นมืออันสั่นเทาขึ้นไปลูบไล้แก้มของบุตรสาวอย่างทะนุถนอม “เจ้าเด็กโง่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องหลอกลวง ทุกสิ่งล้วนผ่านพ้นไปหมดสิ้นแล้ว”

“เจ้าค่ะ ล้วนผ่านพ้นไปหมดแล้ว” มู่เซิงเกอฝืนพยักหน้ารับคำ สุ้มเสียงแผ่วต่ำราวกับเสียงทอดถอนใจ “ก็แค่ความฝันอันเลิศเลอชั่วตื่นหนึ่ง ถึงเวลาที่ต้องตื่นเสียที”

ฮูหยินมู่ดึงตัวบุตรสาวเข้ามาสวมกอดไว้ พลางตบหลังของนางเบาๆ คล้ายกับยามที่นางยังเป็นเด็ก “ไปถึงด่านชายแดนแล้ว ก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขนะลูก ท่านแม่ทัพเสิ่นเป็นคนดีคนหนึ่ง ย่อมต้องปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีแน่นอน”

มู่เซิงเกออิงแอบอยู่ตรงหัวไหล่ของแม่มู่ พลางผงกศีรษะรับคำเบาๆ

มู่เซิงเกอคนเดิม คนที่ในใจและสายตามีแต่ฉีมู่เพียงผู้เดียวผู้นั้น บัดนี้ได้ “ตาย” จากไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

นับแต่นี้เป็นต้นไป นางเป็นเพียงฮูหยินของแม่ทัพเสิ่นแห่งด่านชายแดน กับเมืองหลวง และกับฉีมู่ จะไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป

นับจากนั้นเป็นต้นมา มู่เซิงเกอก็เก็บตัวอยู่แต่ในจวนเพื่อเตรียมตัวออกเรือน

จนกระทั่งถึงวันเทศกาลโคมไฟ มู่เซิงเกอจำเป็นต้องติดตามเหล่าพี่น้องสตรีในจวน ไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกเหมยขององค์หญิงเก้า

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นภายในสวนเหมย ทุกหนแห่งล้วนอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอันครื้นเครง

มู่เซิงเกอเพิ่งจะนั่งลงประจำที่ ก็พลันสายตาเหลือบไปเห็นฉีมู่ที่กำลังจูงมือของมู่จืออวี่เยื้องย่างเข้ามาอย่างแช่มช้า เขาอยู่ในฉลองพระองค์เสื้อคลุมผ้าไหมต่วนสีดำขลับ ขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเฉยชาและสง่างามยิ่งขึ้น ส่วนมู่จืออวี่สวมเสื้อคลุมกันลมสีแดงสด ดูงดงามหยาดเยิ้มราวกับดอกเหมยแดงที่บานสะพรั่งที่สุดในสวน

“องค์รัชทายาททรงเอาอกเอาใจคุณหนูใหญ่เหลือเกิน” บรรดาคุณหนูที่อยู่ด้านข้างเริ่มกระซิบกระซาบกัน “ได้ยินว่ากระทั่งปิ่นปักผม องค์รัชทายาทก็ยังทรงปักให้ด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เองเชียวนะ”

“จะมิใช่ได้อย่างไรกัน ทั้งสองผูกพันเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย ความรักใคร่ผูกพันเช่นนี้ช่างชวนให้ผู้คนรอบข้างอิจฉาตาร้อนเสียจริง”

“หากสามารถครองคู่กันรักเดียวไปจนแก่เฒ่าได้จริง ชื่อเสียงเรื่องความรักมั่นคงขององค์รัชทายาทคงได้จารึกไว้ในประวัติศาสตร์เป็นแน่”

มู่เซิงเกอก้มหน้าจิบชาอึกหนึ่ง น้ำชามีความอุ่นร้อน ทว่ากลับมิอาจทำให้ปลายนิ้วอันเย็นเยือกของนางอบอุ่นขึ้นมาได้เลย

“ตายจริง พวกเจ้าเอาแต่พูดเรื่องพวกนี้อยู่ได้...” มู่จืออวี่พลันส่งเสียงแง่งอนกระเง้ากระงอด ใบหน้าซับสีระเรื่อก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น “ข้าไปชมดอกเหมยดีกว่า!”

ฉีมู่รีบปลดเสื้อคลุมของตนออกหมายจะสวมให้นาง ทว่าในยามที่เขาโน้มตัวลงนั้นเอง ถุงหอมอันวิจิตรประณีตใบหนึ่งกลับลื่นไถลออกจากแขนเสื้อ แล้วร่วงหล่นลงสู่พื้นจนเกิดเสียงดังตุบ

องค์หญิงเก้าสายตาว่องไว รวบคว้าในทีเดียว “นี่เป็นฝีมือปักเย็บของจืออวี่กระมัง?”

นางเอ่ยกระเซ้าปนรอยยิ้ม “เสด็จพี่ถึงขั้นพกติดตัวไว้แนบกาย เห็นทีว่าคงมิอาจให้ห่างตัวได้เลยแม้เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวเป็นแน่”

จอกชาในมือของมู่เซิงเกอหวิดจะร่วงหล่นลงสู่พื้น

นั่นคือถุงหอมที่นางเคยมอบให้ฉีมู่เมื่อสามปีก่อน และด้านในยังใส่ภาพวาดใบหน้าย่อส่วนของนางเอาไว้!

ครานั้นฉีมู่ปฏิเสธสิ่งของทุกชิ้นที่นางส่งมอบให้ มีเพียงถุงหอมใบนี้เท่านั้นที่เขาเลือกเก็บรักษาไว้ และก็เพราะการกระทำในครั้งนั้นเอง ที่ทำให้หลงเข้าใจผิดไปว่าในเศษเสี้ยวหัวใจของเขายังคงมีนางอยู่

“เสด็จพี่ ด้านในนี้ใส่สิ่งใดเอาไว้หรือเพคะ ขอข้าเปิดดูหน่อยเถิด” องค์หญิงเก้ากระตือรือร้นสนใจใคร่รู้หมายจะคลายปมเชือกถุงหอมออก

มู่เซิงเกอพรวดพราดลุกขึ้นยืน น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปก็ยังสั่นเทาอย่างรุนแรง “ไม่ได้นะเพคะ!”

เหล่าแขกเหรื่อทั่วทั้งงานต่างหันมามองนางด้วยความแปลกใจ นางจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเสียมารยาทไปเสียแล้ว พลางรีบเอ่ยขึ้นโดยเร็วว่า “ได้ยินมาว่า ถุงหอมประเภทนี้คนนอกมิอาจเปิดดูได้ตามใจชอบ มิฉะนั้นจะถือเป็นการทำลายวาสนาครองคู่เอาได้เพคะ”

นางจ้องเขม็งไปยังถุงหอมใบนั้นไม่วางตา ราวกับอยากจะใช้สายตาแผดเผามันให้มอดไหม้ไปเสียตรงนั้น ภาพวาดใบหน้าย่อส่วนที่อยู่ด้านในนั้น จะให้ถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัลมิได้เป็นอันขาด...

“เหลวไหลสิ้นดี!” องค์หญิงเก้าเบ้ปากอย่างนึกเหยียด “เสด็จพี่ของข้ากับจืออวี่เป็นคู่สร้างคู่สมที่ฟ้าดินประทานมา ทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมายผูกพันกันอยู่ บุพเพสันนิวาสในครั้งนี้ ต่อให้เทพเซียนบนสวรรค์เสด็จลงมาก็มิอาจสั่นคลอนได้หรอก!”

มู่เซิงเกอเบนสายตาไปทางฉีมู่โดยไม่รู้ตัว ในดวงตาคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยความอ้อนวอน แต่เขากลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงเรื่องของคนนอก

เมื่อเห็นถุงหอมกำลังจะถูกเปิดออกต่อหน้าต่อตา มู่เซิงเกอจึงทำได้เพียงหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง