บทที่ 6

ทว่ายามที่นางลืมตาขึ้นมาอีกครา กลับพบว่าสิ่งที่องค์หญิงเก้าหยิบออกมาจากถุงหอมนั้น กลับกลายเป็นภาพวาดใบหน้าย่อส่วนของมู่จืออวี่เสียได้!

“เสด็จพี่ถึงขั้นพกภาพวาดใบหน้าย่อส่วนของจืออวี่ไว้แนบกายเชียวหรือเพคะ?” องค์หญิงเก้าเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “เห็นทีว่าคงจะรักและปักใจอย่างยิ่งยวดเป็นแน่”

ฉีมู่เผยรอยยิ้มละไม “ย่อมเป็นเช่นนั้น ยามมิได้พบหน้า อย่างน้อยก็ยังใช้สิ่งนี้ช่วยคลายความคะนึงหาได้บ้าง”

เหล่าแขกเหรื่อในงานต่างพากันส่งเสียงร้องแสดงความอิจฉาตาร้อนขึ้นมาอีกระลอก

ยามนั้นเอง คุณหนูท่านหนึ่งพลันเอ่ยทักขึ้นมา “ทว่าฝีเข็มของถุงหอมใบนี้...ดูไปแล้วมิคล้ายกับเป็นฝีมือของคุณหนูใหญ่เลยนะเจ้าคะ?”

ฉีมู่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “เราไม่ใจดำพอที่จะปล่อยให้จืออวี่ต้องเหน็ดเหนื่อย ทั้งยังนึกห่วงกลัวว่าเข็มจะทิ่มแทงจนมือของนางต้องบาดเจ็บ จึงได้สั่งให้ช่างปักผ้าทำขึ้นมาสักชิ้น”

มู่เซิงเกอรู้สึกราวกับว่ากำลังร่วงหล่นลงสู่ธารน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ

ที่แท้การที่เขายอมรับถุงหอมของนางไว้ในครานั้น มิใช่เพราะมีใจปฏิพัทธ์ต่อนางเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะเห็นนางเป็นเพียงช่างปักผ้าผู้หนึ่งเท่านั้นหรือ?

ด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงได้โยนภาพวาดใบหน้าย่อส่วนของนางทิ้งไป แล้วทดแทนด้วยภาพของมู่จืออวี่!

องค์หญิงเก้าแย้มพระสรวล ก่อนจะตวัดสายตาอันเต็มไปด้วยความรำคาญใจมาทางมู่เซิงเกอ “เสด็จพี่กับพี่สะใภ้ของข้าต่างรักใคร่ผูกพัน บุพเพสันนิวาสนี้สวรรค์ประทาน มิใช่ว่าคนธรรมดาทั่วไปคิดจะมาตัดรอนได้ง่ายๆ คุณหนูรองมู่ ครานี้เจ้าเชื่อสนิทใจแล้วหรือยัง?”

มู่เซิงเกอหลุบสายตาลง พร้อมเอ่ยเน้นย้ำทีละถ้อยคำ “เพคะ องค์รัชทายาทกับพี่หญิงรักมั่นต่อกันดั่งทองคำแท้ ย่อมสมควรที่จะได้ครองคู่เคียงข้างกันไปชั่วชีวิต”

ฉีมู่ขมวดคิ้วมุ่น พลางปรายสายตามองนางด้วยแววตาซ่อนความหมายลึกซึ้ง ทว่ากลับมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา พลางเก็บถุงหอมชิ้นนั้นกลับไป ก่อนจะกุมมือมู่จืออวี่พากันหันหลังเดินจากไป

หลังจากมู่เซิงเกอกลับมาถึงจวน นางไม่รอช้ารีบเรียกช่างฝีมือที่เป็นคนสนิทมาพบในคืนนั้นทันที เพื่อจัดการปิดตายอุโมงค์ลับสายนั้นให้สิ้นซาก

ก้อนอิฐและก้อนหินถูกวางทับซ้อนขึ้นทีละก้อนๆ ฝังกลบความโง่เขลาเบาปัญญาตลอดสามปีที่ผ่านมาให้เลือนหายไปพร้อมกัน

“คุณหนู จัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ” ช่างฝีมือกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

มู่เซิงเกอพยักหน้ารับเบาๆ พลางเหม่อมองพื้นผิวกำแพงที่กลับคืนสู่สภาพเดิมเหมือนเก่าก่อน ในใจพลันคิดไปว่าฉีมู่คงกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องงานวิวาห์ คงไม่มีเวลามาใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้หรอก

ทว่าในค่ำคืนถัดมานั่นเอง ยามที่นางเพิ่งเตรียมตัวจะเอนกายพักผ่อน บานประตูห้องพลันถูกคนผลักเปิดเข้ามาอย่างกะทันหัน

ฉีมู่ในชุดพรางตัวสีดำสนิทยืนอยู่ตรงหน้าประตู แววตาเปี่ยมไปด้วยโทสะที่ฉายชัดอย่างปิดไม่มิด

“เหตุใดจึงปิดตายทางลับ?” เขาคาดคั้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

มู่เซิงเกอใจกระตุกวูบ พยายามบังคับตนเองให้สงบนิ่งก่อนเอ่ยตอบว่า “อุโมงค์ลับเกือบถูกคนในเรือนล่วงรู้เข้าแล้วเพคะ หม่อมฉันทราบดีว่าองค์รัชทายาททรงเป็นห่วงพี่หญิง และเกรงว่าเรื่องราวจะแดงขึ้นมา จึงได้ชิงปิดตายเสียก่อน”

สีหน้าของฉีมู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ครานี้เจ้าทำได้ถูกต้องแล้ว เราจะหาซื้อเรือนหลังใหม่ไว้อีกแห่ง และจะหาทางรับเจ้าออกไปอยู่ที่นั่น เจ้าจงอดทนรอไปก่อนเถิด”

มู่เซิงเกอได้ยินคำพูดนั้น ในอกพลันเอ่อล้นไปด้วยความขมขื่นระลอกหนึ่ง

นางไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเหตุใดเขาถึงยอมสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจอย่างมาก แต่กลับไม่ยอมปล่อยนางไปเสียที

“องค์รัชทายาท” ในที่สุดนางก็อดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถามออกไป “ในเมื่ออีกประเดี๋ยวท่านก็ต้องเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับพี่หญิงแล้ว เหตุใดจึงยังไม่ยอมปล่อยหม่อมฉันไป เพื่อให้หม่อมฉันได้ไปเสาะหาบุรุษที่ดีคนอื่นเล่าเพคะ?”

ฉีมู่คาดไม่ถึงว่านางจะถามเช่นนี้ เขาเงียบงันไปชั่วครู่ถึงค่อยกล่าวออกมา “ในเมื่อเจ้าสูญเสียชื่อเสียงความบริสุทธิ์ของสตรีไปแล้ว เราย่อมต้องรับผิดชอบ”

“รับผิดชอบอย่างนั้นหรือ?” มู่เซิงเกอเหยียดยิ้มออกมาอย่างน่าเวทนา “การปล่อยให้หม่อมฉันต้องอยู่อย่างไร้ชื่อไร้ตำแหน่ง ปิดบังตัวตนไปชั่วชีวิต กระทั่งบุตรสักคนก็ไม่คู่ควรที่จะมีน่ะหรือเพคะ?”

ฉีมู่จ้องมองนางโดยไม่ละสายตา รู้ดีว่านางคงสืบทราบเรื่องน้ำแกงเลี่ยงบุตรเข้าให้แล้ว “การที่ยอมเก็บเจ้าไว้ข้างกาย ก็นับว่าเป็นการยอมถอยให้ครั้งใหญ่ที่สุดของเราแล้ว เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก บุตรของเราเกี่ยวพันถึงสายโลหิตของราชวงศ์ ย่อมต้องกำเนิดจากครรภ์ของจืออวี่ผู้เดียวเท่านั้น เจ้าสามารถเสวยสุขในกองเงินกองทองไปชั่วชีวิต ยังไม่รู้จักพออีกหรือ?”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบลง “เจ้าจงเชื่อฟังแต่โดยดี อย่าได้ก่อเรื่องอีก และเราก็จะไม่มีวันยินยอมให้เจ้าแต่งงานออกเรือน”

ทุกถ้อยคำราวกับมีดคม ที่กรีดเฉือนหัวใจของมู่เซิงเกอจนเลือดไหลนองชโลมกาย

นางกำลังคิดจะบอกเขาไปตรงๆ ว่าตนเองไม่ปรารถนาจะพัวพันกับเขาอีกต่อไปแล้ว ทว่านอกเรือนพลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วเข้ามาเสียก่อน

“องค์รัชทายาท! คุณหนูใหญ่หมดสติไปแล้ว!”

สีหน้าของฉีมู่แปรเปลี่ยนไปในทันใด ไม่เอ่ยคำวาจาใดๆ แม้แต่คำเดียวก็พุ่งตัวออกไปข้างนอกแล้ว

มู่เซิงเกอยืนนิ่งงันอยู่ ณ ที่เดิมเนิ่นนาน กว่าจะหลุดเสียงหัวเราะเยาะหยันตนเองออกมาคำหนึ่ง

ภายในจวนตระกูลมู่ เหล่าหมอหลวงต่างพากันคุกเข่าหมอบราบเต็มพื้นไปหมด

ฉีมู่เฝ้าอยู่ข้างเตียงของมู่จืออวี่ด้วยตนเอง ยามทอดสายตามองใบหน้าที่ซีดขาวไร้สีเลือดของสตรีอันเป็นที่รัก ในดวงตาก็เปี่ยมล้นไปด้วยความร้อนใจ

“คุณหนูใหญ่มีโรคประจำตัวที่ติดมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา อีกทั้งยามนี้ไอเย็นยังแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย” หมอหลวงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “จำเป็นต้องใช้เลือดจากขั้วหัวใจของญาติสนิทสายตรงนำมาเข้าเครื่องยา และจะให้ดีที่สุด...”

เขาลังเลอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง “ดีที่สุดควรเป็นสตรีที่มีวัยใกล้เคียงกัน และมีร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีมู่เงยหน้าขึ้นในทันควัน “ใครก็ได้! ไปพาตัวคุณหนูรองมู่มาที่นี่เสีย!”

เพียงชั่วครู่ มู่เซิงเกอก็ถูกองครักษ์ควบคุมตัวให้เดินเข้ามา

นางเดินซวนเซจนเกือบจะล้ม แต่ก็ยังฝืนทรงตัวให้ยืนหยัดมั่น ยามมองเห็นมู่จืออวี่หมดสติอยู่บนเตียง และหันไปสบเข้ากับดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระวนกระวายคู่นั้นของฉีมู่ ก็รู้สึกเจ็บปวดเหมือนโดนเข็มแทงกลางอกระลอกหนึ่ง

“กรีดเอาเลือดจากขั้วหัวใจของนางออกมา” ฉีมู่สั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา

มู่เซิงเกอรู้สึกหนาวสะท้านและชาวาบไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย

หลายปีมานี้ มู่จืออวี่อาศัยสถานะบุตรีภรรยาเอกข่มเหงรังแก ทำให้นางต้องอัปยศอดสูต่อหน้าผู้คนมากมายตั้งกี่ครั้งกี่หนกัน? คำพูดอันร้ายกาจและสายตาดูแคลนเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ตรงหน้าจนถึงตอนนี้ ทว่ายามนี้กลับคิดจะให้นางยอมควักหัวใจหลั่งโลหิตเพื่อยื่นมือเข้าช่วยชีวิตอย่างนั้นหรือ?

“องค์รัชทายาท” นางขบกรามแน่น “หม่อมฉันไม่ยินยอมเพคะ”

แววตาของฉีมู่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาทันควัน “เรื่องนี้หาได้ขึ้นอยู่กับเจ้าไม่!”

“หากเจ้าไม่ยินยอม วันพรุ่งนี้มารดาของเจ้าจะถูกขับไล่ออกจากจวนตระกูลมู่ ต้องเร่ร่อนไปตามท้องถนน”

มู่เซิงเกอสีหน้าซีดเผือดลงในชั่วพริบตา ร่างซวนเซเล็กน้อย คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะนำเอามารดามาข่มขู่นาง!

ท่านแม่ร่างกายอ่อนแอและมีโรคภัยรุมเร้ามาแต่ไหนแต่ไร หากว่าถูกขับไล่ออกจากจวน...

“ได้” ในที่สุดนางก็ยอมเปิดปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หม่อมฉันยอมหลั่งโลหิตให้ได้ แต่หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป องค์รัชทายาทต้องรับปากข้อเรียกร้องของหม่อมฉันประการหนึ่ง!”