ไม่ได้อยากรู้

สายตาคมกวาดมองตัวหนังสือในกระดาษที่ได้รับมาจากเลขา เขาอ่านมันซ้ำไปซ้ำมาเพราะไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น ไอ้พนัสไม่ได้คบกับผู้หญิงคนไหนมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยรวมถึงผู้ชายด้วยเช่นกัน

“นี่คนหรือว่าพระวะเนี่ย” เขาสบถออกมาเบา ๆ

“บ่นอะไรของมึง” คณเดชที่กำลังอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมกอดถามขึ้น

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมกูไม่ได้ยินเสียงมึงเคาะประตู” ธนกรสะดุ้งโหยง ตอนได้ยินคำกล่าวทักทายของเพื่อนสนิท

“น้องหนาว ปิดหูไว้” แทนที่จะตอบคำถามของคนเป็นเพื่อน แต่คิณเลือกพูดกับลูกสาววัยสองขวบกว่าพร้อมกับใช้มือปิดหูลูกสาวเอาไว้

“คูมยุง อุ้ม” เด็กหญิงนริศรายื่นมือออกไปด้านหน้า โดยไม่ได้สนใจพ่อตัวเอง

“คนสวย อยากให้ลุงอุ้มเหรอคะ” ธนกรใช้เสียงสองถามสาวน้อยแล้วรับน้องน้ำหนาวมาอุ้มไว้ ถึงแม้ว่าจะได้รับสายตาพิฆาตจากคณเดชที่กลายเป็นหมาหัวเน่าทุกครั้งที่น้องน้ำหนาวเห็นหน้าเขา

“อื้อ” เด็กน้อยพยักหน้า

“น้องหนาว ป๊าเสียใจมากรู้ไหม ไอ้ปากเสียนี่มีอะไรดีทำไมถึงอยากให้มันอุ้มอยู่เรื่อย”

“ช่วยไม่ได้ก็คนมันหล่อ” เขาแทรกขึ้นมาแล้วหอมแก้มสาวน้อยฟอดใหญ่

“คูมยุงหย่อ”

“สรุปแล้วมึงกำลังอ่านอะไรอยู่”

“ยุ่ง!”

เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคนตรงหน้า เขาจึงถือวิสาสะเดินไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน

“มึงสนใจไอ้พนัสด้วยเหรอ หรือว่าจะเปิดธุรกิจแข่งกับมัน”

“ใครบอกมึง กูไม่ค่อยสนใจธุรกิจอสังหา ตอนนี้ประเทศไทยเข้าสู่สังคมสูงอายุแล้ว อัตราการเกิดก็ต่ำ เสี่ยงเจ๊งอีกต่างหาก”

“แล้วอ่านประวัติมันทำไม”

“ก็แค่มีเรื่องอยากรู้นิดหน่อย”

“มันไม่ได้เป็นเกย์หรอก เห็นตอนม.ปลายเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงอยู่”

“เหรอวะ”

“กูจะโกหกมึงทำไมล่ะ”

“ปะป๊า”

“ว่าไงครับคนสวย”

“ใส่” มือป้อมเอาที่คาดผมของตัวเองยื่นมาให้คนเป็นพ่อ คณเดชเหงื่อแตกพลั่กเพราะไม่อยากถูกธนกรล้อ

“ป๊า”

“ป๊าใส่แล้วครับคนสวย” สุดท้ายเขาก็หยิบที่คาดผมลายผีเสื้อแถมยังสีชมพูแปร๋นมาคาดไว้ที่หัวของตัวเอง เพราะไม่อยากเห็นลูกสาวร้องไห้ ทุกครั้งที่น้องน้ำหนาวร้องไห้มันทำให้เขานึกถึงใบหน้าของน้ำอิงขึ้นมา

การกระทำของคณเดชทำให้ธนกรหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง เขาไม่คิดว่ามันจะมาถึงจุดนี้ได้ หมดกันพ่อหนุ่ม เพลย์บอย ตอนนี้เหลือแต่คุณพ่อสีชมพูที่เอาแต่ตามใจลูกสาว

“อย่าให้ถึงคราวกูบ้างก็แล้วกัน”

“ฝันไปเถอะ!”

หลังจากคุยเรื่องสัพเพเหระราวครึ่งชั่วโมง เขาถึงได้พูดเข้าเรื่องที่ตัวเองอยากรู้ เพราะไอ้กิตบอกเขาว่ามันกำลังจะกลับไปกินของเก่า

“ไอ้กิตบอกกูว่าคุณพราวเป็นเซลล์ที่บริษัทมัน”

“บอกทำไม กูไม่ได้อยากรู้”

“ไม่ค่อยอยากรู้เลยมั้ง ถึงกับให้เลขาไปหาข้อมูลส่วนตัวไอ้นัสมาเนี่ย ไม่ค่อยอยากรู้เล้ย”

“กูก็แค่ไม่อยากให้พราวคบกับมัน”

“ทำไมวะ”

“ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”

“ถ้างั้นก็เรื่องของมึงเถอะ”

“แล้วที่มึงแวะมาหากูเนี่ย มีเรื่องอะไรรึเปล่า”

“น้องหนาวคิดถึงมึง กูขัดได้ซะที่ไหน”

“น้องหนาว มาเป็นลูกสาวลุงไหม ลุงสัญญาเลยว่าถ้าอยากได้อะไรลุงจะยกให้ทั้งหมดเลย” ร่างสูงก้มหน้าลงไปพูดกับหลานสาวตัวน้อยที่กำลังมองเขาตาแป๋ว

“โอกาสมาถึงแล้ว น้องหนาวฟังป๊า บอกลุงกรเซ็นยกสมบัติให้หมดเลยแล้วเราค่อยกลับไปนอนกอดกันที่บ้าน” คณเดชพูดกับลูกสาว

“ไม่ค่อยโลภเท่าไหร่เลยนะมึงเนี่ย” ธนกรส่ายหัวให้กับความคิดของเพื่อน

หนึ่งเดือนเต็มที่ภาวศาได้ทดลองงานในตำแหน่งเซลล์ที่บริษัทของพี่นัสและดูเหมือนว่าอาชีพนี้จะไม่เหมาะกับเธอ พอทบทวนอย่างรอบคอบแล้วร่างบางจึงตัดสินใจที่จะลาออก ด้วยเหตุผลนี้เธอเลยนัดชายหนุ่มที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในห้างดัง

ทันทีที่เห็นร่างสูงของพนัสเธอรีบโบกมือให้เขาแทบทันที

“คิดยังไงถึงชวนพี่มากินอาหารด้วยกัน” ถามขึ้น หลังจากนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“พราวมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกพี่ก่อน”

“เรื่องงานเหรอ” เขาถามอย่างรู้ทัน ใช่ว่าที่ผ่านมาเขาจะไม่ได้สังเกตหญิงสาว หลายครั้งที่เขาเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอหลังจากถูกหัวหน้าเรียกพบ แต่เขาไม่อยากสอดมือเข้าไปยุ่ง ชีวิตการทำงานมันเป็นเรื่องธรรมดาถ้าจะถูกตำหนิบ้าง เพื่อจะได้พัฒนาศักยภาพของตัวเอง

“พราวคิดว่าจะลาออก” ภาวศาพยักหน้าตอบ

“มีปัญหาอะไรรึเปล่า ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงคิดจะลาออก”

“หลังจากคิดมาหลายตลบ อาชีพเซลล์ไม่เหมาะกับพราวจริง ๆ นั่นแหละค่ะ” ภาวศาส่งยิ้มเจื่อนให้เขา

พนัสถอนหายใจออกมาหลังจากได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า ภาวศาเพิ่งเริ่มทำงานได้เพียงเดือนเดียวแต่ถูกลูกค้าคอมเพลนกลับมา ไม่แปลกถ้าเธอจะรู้สึกท้อแท้แบบนี้

“ถ้าลาออกไปเราจะไปทำงานอะไร”

“เรื่องนี้พราวคิดเอาไว้ พี่นัสไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ” เธอเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของเขา แม้ว่าทั้งคู่จะรู้จักกันมานาน ทว่าไม่ได้สนิทสนมจนถึงขั้นสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง

“พี่ขอโทษที่ละลาบละล้วงเราเกินไป” พนัสเอ่ยขึ้นมา หลังจากรู้ตัวว่าละลาบละล้วงเรื่องของเธอมากเกินไป ทั้งที่เขากับเธอไม่ได้สนิทกันถึงขั้นต้องบอกทุกอย่าง

อันที่จริงเขาเพิ่งได้มาพูดคุยกับเธอเมื่อครึ่งปีก่อนนี้เอง หลังจากได้ยินจากกลุ่มเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยว่าเธอกำลังหางานอยู่ เขาเลยเสนองานนี้ให้ ไม่ใช่เพราะทั้งคู่รู้จักกัน แต่เป็นเพราะพนัสแอบชอบภาวศามานาน แต่ที่ไม่กล้าสานสัมพันธ์ต่อเพราะตอนนั้นภาวศาไม่ได้สนใจเรื่องความรัก เธอให้ความสำคัญกับเรื่องเรียนเพียงอย่างเดียว

พอได้กลับเข้ามาในชีวิตของหญิงสาวอีกครั้ง เขาต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าเธอมีลูกแล้ว ทว่าในความโชคร้ายยังมีโชคดีอยู่บ้างที่เธอไม่ได้มีสามี เขาเลยถือโอกาสอยากจีบร่างบางสักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่ค่อยเป็นใจสักเท่าไร เพราะถ้าหากเธอลาออกไปโอกาสที่จะได้พบกันก็ยิ่งน้อยลง