ปลดแอกเดลิลาห์ 2

 

ฉันลุกพรวดขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

รีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยความเงียบ นิ้วมือสั่นงกๆ เงอะงะอยู่กับเม็ดกระดุม ไม่เสียเวลาสนใจสิ่งใดก็ตามที่หาไม่เจอภายในสิบวินาที แม็กกี้ยืนนิ่งอยู่ที่ประตู สอดสายตามองไปยังเตียงนอน

แซดด์ขยับตัว

เราสองคนหยุดนิ่งสนิทพร้อมกัน

เขาระบายลมหายใจยาว วาดแขนเหยียดออกไปบนผ้าปูที่นอน—ข้ามผ่านพื้นที่ที่เคยมีเรือนร่างของฉันนอนอยู่—แล้วค้างไว้อย่างนั้น จังหวะการหายใจของเขากลับมาสม่ำเสมอตามเดิม

แม็กกี้คว้าข้อมือฉัน แล้วเราก็เริ่มก้าวเดิน

ลมยามเช้าอันเย็นเยียบปะทะเข้ากับใบหน้าของฉันทันทีที่ก้าวพ้นประตูโรงแรม จนกระทั่งบานประตูรถแท็กซี่ปิดลงด้านหลังนั่นแหละ ฉันถึงเพิ่งได้กลับมาหายใจอีกครั้ง

ประตูรถแท็กซี่ยังปิดไม่ทันสนิทดี ฉันก็หันไปหาแม็กกี้ทันที

"ฉันไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง?"

เธอมองหน้าฉันอยู่นาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดมากน้อยแค่ไหน ก่อนจะถอนหายใจยาว

"คุณไม่ยอมหยุดดื่มเลยค่ะ ให้ตายเหอะ เจ้าแม่เป็นพยานได้เลยว่าฉันพยายามห้ามแล้ว แต่สติคุณล่องลอยไปไกลลิบตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้ามาในสายตาคุณ" เธอหยุดห้วงคำพูดไปนิด "คุณจ้องมองเขาจากอีกฝั่งของห้อง แล้วก็… เดินเข้าไปหาเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดคุณไป ฉันพยายามก้าวไปขวางระหว่างคุณกับเขาตั้งสองครั้ง แต่คุณก็เบี่ยงหลบฉันทั้งสองครั้งเหมือนฉันไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ"

ฉันจ้องมองเธอ ตาโตเบิกกว้าง "ฉันเดินเข้าไปหาเขาเนี่ยนะ?"

"คำว่า ‘เดินเข้าไปหา’นี่ยังเบาไปค่ะ" เธอเม้มริมฝีปากแน่น "คุณเดินตรงเข้าไปหาอัลฟ่าที่ทรงอำนาจที่สุดในห้อง จ้องตาเขาตรงๆ แล้วพูด—อันนี้ฉันอ้างอิงจากคำพูดจริงเลยนะคะ—‘คุณมีสายตาที่เซ็กซี่จังเลยนะ สำหรับคนที่น่ากลัวขนาดนี้’"

ฉันหลับตาลงทันที

"เขาหัวเราะด้วยนะ" แม็กกี้พูดต่อ และฉันได้ยินเสียงเธอพยายามสะกดรอยยิ้มไว้แม้ในตอนนี้ "หัวเราะจริงๆ ด้วยค่ะ แล้วหลังจากนั้นเขาก็… รั้งคุณไว้ข้างกาย คนของเขาพยายามเข้ามาแทรกตั้งสองครั้ง แต่เขาก็โบกมือไล่คนของเขาออกไปทั้งสองครั้ง หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฉันรู้แค่บางช่วงบางตอนเท่านั้นค่ะ เพราะคุณขึ้นรถไปกับเขาแล้วก่อนที่ฉันจะวิ่งตามไปทัน"

ฉันลืมตาขึ้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

เขาโบกมือไล่คนของตัวเองออกไป เขาเลือกที่จะรั้งฉันไว้ใกล้ๆ ทั้งที่เขาสามารถสั่งให้คนมาลากฉันออกไปได้โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ อัลฟ่าระดับแซดด์ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นโดยไม่ตั้งใจแน่

เพราะอะไรกัน?

คำถามนั้นทิ้งตัวลงกลางอกและฝังแน่นอยู่อย่างนั้น

หลังจากนั้น การเดินทางเต็มไปด้วยความเงียบสงบ มีเพียงเสียงกระหึ่มต่ำๆ ของเครื่องยนต์ แม็กกี้จ่ายเงินค่ารถโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเราก็เดินเข้าบ้านไปพร้อมกัน

การนั่งรถกลับบ้านทำให้ฉันมีเวลายี่สิบนาทีในการหลอกตัวเองว่าฉันไม่เป็นไร

แต่บ้านอันว่างเปล่ากลับทำลายความลวงนั้นลงในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

นั่นคือตอนที่ภาพความทรงจำย้อนกลับมา

เสียงของฉันเอง ที่หอบพร่าและไร้ความยางอายในความมืด “ได้โปรด แซดด์ ได้โปรด…” ดวงตาสีฟ้าครามราวกับพายุของเขากำลังจ้องมองฉันเหมือนฉันเป็นสิ่งของมีค่าและคาวโลกีย์ มือของเขากางขาฉันออกในขณะที่แสงไฟของเมืองใหญ่พร่ามัวผ่านกระจกหน้าต่าง เสียงคำรามต่ำข้างหู “อย่างนั้นแหละ พายุลูกน้อย แตกใส่ฉันเลย”

ฉันแนบแผ่นหลังลงกับประตูหน้าบ้านที่ปิดสนิท ยืนค้างอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งความร้อนรุ่มมลายหายไป

ทำไมเขาถึงยินยอมให้มันเกิดขึ้น? คำถามนั้นยังคงปฏิเสธที่จะหายไปจากหัว

ฉันดันตัวเองออกจากบานประตู

ฉันเหลียวมองไปรอบๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันสร้างขึ้นมา และทั้งหมดที่ฉันเห็นกลับมีเพียงเลย์ลาในชุดราตรีสีเงินเสียงขานชื่อคาริกในคำอวยพร วิธีที่พวกเขาร่วมกันสร้างชีวิตอีกชีวิตหนึ่งขึ้นมาลับหลังฉัน ในขณะที่ฉันทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างลงไปในชีวิตคู่ของเรา ฉันแนะนำให้เขารู้จักกับนักลงทุนรายใหญ่กลุ่มแรกผ่านคอนเนกชันของฉันเอง ฉันอยู่ช่วยงานที่ออฟฟิศของเขาจนดึกดื่น เชื่อมั่นในตัวเขาในวันที่ไม่มีใครเชื่อ ฉันโทรหาเลย์ลาหลังจากค่ำคืนอันเย็นชาและเงียบเหงาบนเตียงของเรา ร้องไห้กระซิบกระซาบใส่โทรศัพท์ในขณะที่เธอเอ่ยคำปลอบประโลมฉัน

ทั้งคู่เลย

พร้อมๆ กัน

นานแค่ไหนแล้ว?

ความโศกเศร้าไม่ได้มาพร้อมกับหยดน้ำตา ฉันไม่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว มันมาเหมือนเงามืดอันหนักอึ้งที่กำลังรอคอยแสงสว่างมาปัดเป่า ทุกอย่างที่ฉันคิดว่าฉันสร้างมันขึ้นมา ทั้งชีวิตคู่ มิตรภาพที่สนิทที่สุด กลับเน่าเฟะไปถึงแก่น ฉันเป็นเหมือนบันได และพวกเขาก็ก้าวปีนขึ้นไปพร้อมกัน จากนั้นก็ถีบหัวส่งฉันทิ้ง

สันกรามของฉันเกร็งแน่น ความโศกเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นบางสิ่งที่เย็นชายิ่งกว่า

"ไปเอากุญแจรถมาให้ฉัน ฉันจะไปหาคาริก" ฉันออกคำสั่ง

แม็กกี้จ้องมองฉันอยู่นาน "คุณแน่ใจนะ?"

ฉันประสานสายตากับเธอ "แน่ใจ"

ฉันเกลียดการขับรถ เกลียดการสูญเสียการควบคุม เกลียดความเปราะบางของมัน แต่ในวันนี้ ฉันจำเป็นต้องรู้สึกถึงบางสิ่งที่ฉันเป็นคนเลือกเอง ฉันจึงจับพวงมาลัยด้วยตัวเอง

ข้อหนายนิ้วของฉันซีดขาว ฉันเหยียบคันเร่งขับรถราวกับมีปีศาจร้ายไล่หลังมา แม็กกี้นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร เงียบกริบอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

เลขาของคาริกเด้งตัวลุกขึ้นทันทีที่ฉันเดินแกมพุ่งผ่านโต๊ะของเธอไป "คุณมูนเบน รอเดียวก่อนค่ะ! เขากำลังจะเริ่มประชุมสำคัญนะคะ คุณเข้า—"

ฉันไม่แม้แต่จะชะลอก้าวเดิน ฉันผลักประตูห้องทำงานของเขาออกไป

คาริกเงยหน้าขึ้นจากโน้ตบุ๊ก ความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้าของเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดขัดใจ "เดลิลาห์ นี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนะ"

ฉันก้าวเข้าไปข้างใน แม็กกี้เดินตามเข้ามาและยืนประจำที่ข้างประตูโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"คุณหมั้นกับเลย์ลา" ฉันพูด

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ช้าๆ "คุณพูดเรื่องอะไร?"

ฉันยื่นมือไปหาแม็กกี้โดยไม่หันไปมอง เธอวางโทรศัพท์ลงบนฝ่ามือฉัน ฉันเดินข้ามห้องไป วางมันลงบนโต๊ะทำงานของเขา กดเล่น แล้วก้าวถอยหลังออกมา

คลิปวิดีโอเติมเต็มความเงียบสงบระหว่างเรา เสียงปรบมือและคำอวยพรดังกังวานเหมือนเสียงระฆังที่ฉันไม่มีวันลบออกจากหัวได้อีก

“แด่เลย์ลาและคาริก!”

เขานั่งดูมันโดยไม่สะทกสะท้าน ไม่มีความสะท้านของกล้ามเนื้อบนใบหน้าเลยสักนิด เมื่อคลิปจบลง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเขาราบเรียบและว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งใดก็ตามที่เคยคล้ายคลึงกับคำว่าความรัก

"ชีวิตแต่งงานมันตายไปหลายปีแล้ว เดลิลาห์" น้ำเสียงของเขาแทบจะง่วงเหงาหาวนอน "คุณก็รู้ ฉันก็รู้ ลูกก็ไม่มี ผู้สืบทอดก็ไม่มี คุณคิดว่าเรื่องระหว่างเรามันจะเป็นยังไงต่อไปงั้นเหรอ?"

ทุกๆ คำพูดทิ่มแทงบิดเกร็งบางอย่างภายในอกของฉัน

จากนั้นเขาก็เอื้อมมือลงไปในลิ้นชักโต๊ะทำงาน แล้วหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาวางไว้ตรงหน้า เขาเลื่อนมันข้ามโต๊ะมาทางฉันโดยไม่ลุกขึ้นยืน ไม่แม้แต่จะมีความเกรงใจที่จะสบตาฉันอย่างถูกต้องด้วยซ้ำ

"ฉันให้คนร่างเอกสารพวกนี้ไว้เมื่อเดือนที่แล้ว" เขาพูด "เอกสารหย่า จะเซ็นหรือไม่เซ็น ทนายของฉันก็จัดการมันได้อยู่ดี" เขากล่าวพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "แล้วฉันก็ขอปฏิเสธคุณ รวมถึงมดลูกต้องคำสาปของคุณด้วย มันจบแล้ว เดลิลาห์ มันจบมานานมากแล้ว"

ฉันจ้องมองเอกสารพวกนั้น

บางอย่างภายในตัวฉันแตกสลายออก มันเป็นการแตกหักอย่างช้าๆ แต่เด็ดขาด ของบางสิ่งที่ยึดเหนี่ยวไว้เกินเลยเวลาของมันมานานมากแล้ว หมาป่าในตัวฉันส่งเสียงครางครวญอยู่ในสถานที่อันลึกล้ำและเป็นส่วนตัว จนฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอยังคงรอคอยให้บางสิ่งเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา หลายปีที่ผ่านมาทั้งหมด ค่ำคืนอันเงียบเหงายามเช้าและยามดึกอันว่างเปล่า รวมถึงมื้ออาหารที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับผู้ชายที่จิตวิญญาณได้จากไปนานแล้วแม้ร่างกายจะยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ฉันรู้อยู่เต็มอก ส่วนหนึ่งในใจของฉันรู้อยู่เสมอ แต่ฉันก็ยังคงอยู่ ยังคงสร้าง ยังคงมอบให้ และยังคงคาดหวัง

ฉันเคยรักเขา

นั่นคือส่วนที่เจ็บปวดที่สุด ไม่ใช่การทรยศ ไม่ใช่เลย์ลา หรือแม้แต่เอกสารที่วางอยู่ตรงกลางระหว่างเรา แต่มันคือความจริงที่ว่าฉันเคยรักผู้ชายคนนี้อย่างจริงใจและโง่เงา และเขากลับมองดูความรักนั้นแล้วไม่เห็นสิ่งใดที่มีค่าพอให้รักษาไว้เลย

สามวินาที

ฉันให้เวลาตัวเองสามวินาที

จากนั้นฉันก็ผ่อนลมหายใจออกและก้าวไปข้างหน้า เมื่อเสียงของฉันเอื้อนเอ่ยออกมา มันกลับสุขุมอย่างน่าประหลาด ไม่ได้แตกสลายเหมือนสิ่งที่อยู่ภายในใจของฉัน

"แกกล้าดียังไง" ฉันโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "หลังจากประตูทุกบานที่ฉันเปิดให้แก นักลงทุนทุกคนที่ฉันประเคนให้แกผ่านคอนเนกชันของฉันเอง ในขณะที่แกไม่มีอะไรเลยนอกจากความหิวโหยและไม่มีปัญญาหาเลี้ยงมัน ทุกๆ ดึกดื่นที่ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงานของแก เชื่อมั่นในตัวแกในวันที่โลกทั้งใบตัดทิ้งแกไปแล้ว ฉันเป็นคนสร้างแกขึ้นมา คาริก ฉันเป็นคนวางก้อนอิฐทุกๆ ก้อนที่แกกำลังเหยียบย่ำยืนอยู่นี้" ฉันประสานสายตากับเขา "แล้วแกกลับเลื่อนเอกสารข้ามโต๊ะมาให้ฉัน เหมือนฉันเป็นแค่ความยุ่งยากที่ต้องรีบจัดการให้จบๆ ไปงั้นเหรอ"

บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงทันตา

สันกรามของคาริกเกร็งแน่น สายตาของเขามองข้ามไหล่ฉันไปยังประตู "ออกไปซะ เดลิลาห์"

ฉันหันหลังกลับ

และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น

แซดด์ยืนอยู่ที่กรอบประตู ขนาบข้างด้วยคนของเขา เขาสูงใหญ่ ทรงอำนาจ และแผ่ออร่าดึงดูดใจแบบเดียวกันกับที่เคยแผดเผาฉันจนหลุดลุ่ยเมื่อคืนนี้ ดวงตาสีฟ้าครามราวกับพายุของเขาสบเข้ากับดวงตาของฉัน อากาศระหว่างเราสปาร์กประจุไฟฟ้า ความตกตะลึง ความร้อนรุ่ม ความอับอาย และบางสิ่งที่มืดมนและหิวโหยยิ่งกว่าเติมเต็มเข้ามาในตัวฉันพร้อมๆ กัน เขารู้ดีว่าเราทำอะไรกันลงไป และเขาไม่ได้ประหลาดใจเลยสักนิด

คาริกตะคอกเสียงแข็ง "ฉันบอกให้ออกไปไง"

ฉันเดินออกไป

แม็กกี้และฉันหยุดรอตรงระเบียงทางเดิน ด้านนอกผนังกระจกของห้องประชุม ผ่านแผ่นกระจกนั้น ฉันมองเห็นแซดด์นั่งลงบนเก้าอี้ประธานราวกับพระราชาผู้กำลังทวงคืนราชบังลังก์ คาริกเริ่มนำเสนอสไลด์อันสละสลวยของเขา มันคือตัวตนเวอร์ชันที่ฉันเป็นคนช่วยสร้างขึ้นมาเองกับมือ

แม็กกี้ระบายลมหายใจอยู่ข้างๆ ฉัน "เอาไงต่อดีคะบอส?"

ฉันจ้องมองแซดด์ ความทรงจำฉายชัดกลับเข้ามาอีกครั้ง อย่างแจ่มแจ้งและปราศจากความเมตตา

เสียงทุ้มต่ำของเขาข้างหูฉันในรถอันมืดมิด “ฉันจะทำลายเธอ ให้เธอไปฟินกับคนอื่นไม่ได้อีกเลย พายุลูกน้อย” นิ้วมือของเขาอยู่ภายในตัวฉัน งัดเกร็งเข้าจุดอย่างแม่นยำในขณะที่เรียวลิ้นโลมเลียอยู่บนยอดเกสรของฉัน วิธีที่แผ่นหลังของฉันแอ่นโค้งขึ้นจากเบาะรถ ท่อนขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อจุดสุดยอดซัดกระหน่ำผ่านร่าง มันรุนแรงกว่า ยาวนานกว่า และล้ำลึกกว่าสิ่งใดก็ตามที่คาริกเคยปรนเปรอให้ฉันตลอดหลายปีของชีวิตคู่ วิธีที่ฉันตอดรัดตัวเขาในเวลาต่อมา สะอื้นไห้เรียกชื่อเขาในขณะที่เขากระแทกกระทั้นฉันผ่านคลื่นความฟินลูกแล้วลูกเล่า คำรามเอ่ยคำชมเชยต่ำๆ ชิดลำคอของฉัน

ฉันแตะนิ้วมือลงบนริมฝีปากเบาๆ ครู่หนึ่ง แล้วระบายลมหายใจออกช้าๆ

ร่างกายของฉันยังคงระบม และยังคงโหยหา

ฉันยืดตัวตรง แผนการอันโหดเหี้ยมผุดขึ้นมากลางอก

"แม็กกี้" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและมั่นคง "เรารู้อะไรเกี่ยวกับอัลฟ่าแซดด์บ้าง?"