Masukมุมมองของอัลฟ่าแซดด์
คาริก มูนเบน ไม่เคยทำให้ผิดหวังเรื่องแสดงความโง่เขลาออกมาเลยสักครั้ง
ฉันนั่่งอยู่ที่หัวโต๊ะยาวหินออบซิเดียน นิ้วมือหมุนปากกาเล่นอย่างเรื่อยเปื่อย คาริก มูนเบน พูดยาวเหยียดพลางทำท่าทำทางประกอบสไลด์ที่ไม่มีความหมายอะไรกับฉันเลยสักนิด น้ำเสียงของเขามีจังหวะจะโคนเหมือนซ้อมมาเป็นอย่างดี มีการเว้นวรรคเพื่อเน้นย้ำและใส่น้ำเสียงที่เขาคงคิดว่าจะทำให้ตัวเองดูฉลาด แต่ฉันรู้ดีว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของรอยพิมพ์นิ้วมือบนเอกสารนำเสนอนี้ เดลิลาห์ ทั้งหมดนี้เป็นของเธอคนเดียว
ช่างน่าเบื่อสิ้นดี
ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้หนัง กวาดสายตามองไปรอบห้องที่มีแต่พวกสวมสูทซึ่งกำลังเสแสร้งทำเป็นว่าตัวเองมีความสำคัญ
พวกเขามันไร้ความหมาย
ไม่มีใครมีความสำคัญเลยสักคน
ฉันสร้างอาณาจักรมามากมายตั้งแต่ตอนที่ผู้ชายอย่างคาริกยังเรียนรู้วิธีผูกเชือกรองเท้าตัวเองอยู่เลย เขาเอารากฐานของเธอ—งานของเธอ—มารวมกันเหมือนเด็กที่เล่นจิ๊กซอว์ของคนอื่น ความสมเพชอันเย็นชาเกาะกุมขึ้นกลางอกฉัน
ฉันมองดูเดลิลาห์ มูนเบน มาหลายปีด้วยความสนใจเป็นพิเศษแบบที่ไม่เคยมอบให้ใครมาก่อน เธอสร้างสิ่งต่างๆ ที่มั่นคงถาวร เธอเปลี่ยนความวุ่นวายให้กลายเป็นระบบที่สร้างอำนาจและบารมี
แต่เจ้าโง่นี่กลับเอางานของเธอมาสวมใส่เหมือนสูทสั่งตัด โดยที่กอดเก็บเธอไว้เป็นแค่เครื่องประดับชิ้นหนึ่ง
ฉันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วตัดสินใจปล่อยให้เขาพูดจบอีกสไลด์หนึ่ง น้ำเสียงของเขาดังขึ้นด้วยความมั่นใจสร้างภาพยามที่เขาทบทวนตัวเลขสรุปสุดท้าย
พอที
ฉันลุกขึ้นยืนช้าๆ ทั้งห้องเงียบกริบลงในทันตา คำพูดของคาริกติดขัดอยู่กลางครรลอง
"คุณเวลครับ—" เขาเริ่มพูด
"น่าเบื่อ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น "จบการประชุมเท่านี้"
ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง พวกเขาไม่เคยกล้าอยู่แล้ว ฉันเดินออกไปโดยไม่เหลียวกลับไปมองอีก ผู้ช่วยของฉันเดินตามมาข้างๆ เหมือนเงาตามตัว
"ยกเลิกตารางงานช่วงบ่ายของฉันทั้งหมด" ฉันบอกเขาตอนอยู่ที่หน้าลิฟต์ "ฉันต้องการอยู่คนเดียว"
เขาน้อมรับและอันตรธานหายไป ดีแล้ว ปกติฉันแทบไม่เคยโหยหาความเงียบสงบ แต่ในวันนี้บรรยากาศกลับรู้สึกแตกต่างออกไป ราวกับมีประจุไฟฟ้าแฝงอยู่ ความทรงจำเกี่ยวกับเสียงครางอันอ่อนหวานและสิ้นหวังยังคงตกค้างอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ พายุลูกน้อยที่แตกสลายอยู่ภายใต้เงื้อมมือของฉัน
ตอนนี้เดลิลาห์เป็นอิสระแล้ว และเธอก็น่ากลัวในแบบที่มีเพียงผู้หญิงฉลาดที่เฉียบแหลมและมีบาดแผลเท่านั้นที่จะเป็นได้ ฉันสงสัยและสนใจในตัวเธอมาโดยตลอด และเมื่อคืนก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกนั้นลดน้อยลงเลย หากแต่ยิ่งทำให้มันเฉียบคมยิ่งขึ้น
เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น บานประตูเลื่อนเปิดออก
และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น
เดลิลาห์ยืนอยู่ตรงกลางลิฟต์ เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเขียวมรกทยับยู่ยี่เล็กน้อย กระโปรงทรงสอบสีดำแนบชิดส่วนโค้งเอวที่ฉันเพิ่งใช้เรียวปากสำรวจเส้นทางไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาสีเขียวของเธอเบิกกว้าง ความตกตะลึงพาดผ่านใบหน้าก่อนที่เธอจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ จากนั้นความร้อนรุ่มก็แล่นตามมา ความร้อนรุ่มอันมืดมน ไม่ยินยอม แต่ชวนลิ้มลอง แก้มของเธอซับสีเลือด และชีพจรตรงฐานคอของเธอกระตุกไหว ฉันดื่มด่ำกับมัน ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวระหว่างเรา เราทั้งคู่ไม่มีใครขยับ
ฉันก้าวเข้าไปข้างใน บานประตูเลื่อนปิดลงด้วยเสียงแผ่วเบา ขังเราไว้ด้านในด้วยกัน
เราอยู่กันตามลำดับสองคน
อากาศหนาแน่นขึ้นมาในทันที อบอวลไปด้วยกลิ่นกายของเธอ—กลิ่นดอกมะลิ กลิ่นวิสกี้ที่ยังตกค้างมาจากเมื่อคืน และภายใต้สิ่งเหล่านั้นทั้งหมด คือกลิ่นอายความกระสันอยากอันเด่นชัดที่กำลังทรยศตัวเธอเอง
พายุลูกน้อยของฉัน
"อรุณสวัสดิ์" ฉันพูดอย่างสบายๆ ราวกับว่าเราบังเอิญเดินชนกันในร้านอาหารเช้า ฉันขยับเข้าไปใกล้ ทาบทับตัวเหนือเรือนร่างของเธอในพื้นที่อันคับแคบ "นอนหลับสบายดีไหม พายุลูกน้อย?"
ลมหายใจของเธอสะดุด เธอแนบแผ่นหลังลงกับผนัง เชิดคางขึ้นอย่างท้าทายแม้ว่ายอดอกจะชูชันดันผ้าไหมของเสื้อเชิ้ตออกมาอย่างเห็นได้ชัด "นี่มันไม่เหมาะสม"
"อย่างนั้นเหรอ?" ฉันพึมพำ ก้าวเข้าไปในพื้นที่ของเธอจนเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้ว ฉันยกมือข้างหนึ่งยันผนังไว้ข้างศีรษะของเธอ โน้มตัวเข้าไปจนริมฝีปากเฉียดผ่านใบหูของเธอ "เธอไม่เห็นจะแคร์ความไม่เหมาะสมเลยนี่เมื่อคืน โดยเฉพาะตอนที่เธอแตกสลายอยู่บนนิ้วมือของฉันที่เบาะหลังรถ สะอื้นไห้เรียกชื่อฉันเหมือนฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ"
อาการสั่นสะท้านฉายชัดผ่านร่างของเธอ ท่อนขาของเธอหนีบเข้าหากัน ฉันยิ้มชิดใบหูของเธอ
"ผู้หญิงที่มีสามีแล้ว" ฉันพูดต่อ น้ำเสียงทุ่มต่ำลงไปอีก "ตื่นขึ้นมาเปลือยกายบนเตียงของอัลฟ่า โดยที่แหวนของผู้ชายคนอื่นยังคงใส่อยู่บนนิ้ว ช่างเป็นการกระทำที่อาจหาญดีแท้ ฉันชอบนะ"
"ฉันไม่ได้—" เธอเริ่มพูด น้ำเสียงติดขัดและขาดห้วง แต่ฉันขัดจังหวะโดยการลากนิ้วมือลงมาตามข้างลำตัวของเธอ แล้ววางประทับลงบนเอวอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เธอช่างพอดีกับตรงนั้นเหลือเกิน ราวกับว่าเธอถูกสร้างมาเพื่อให้มือของฉันสัมผัส
"เธอไม่ได้อะไร?" ฉันถาม ถอยห่างออกมาเล็กน้อยพอให้เห็นใบหน้าของเธอ ดวงตาสีเขียวของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหิวโหย "ไม่ได้เปียกชื้นอยู่ตอนนี้งั้นเหรอ? หรือไม่ได้จำว่าตัวเองฟินแค่ไหนตอนที่ฉันกระแทกกระทั้นใส่เธอจนถึงจุดสุดยอดรอบที่สอง? บอกฉันสิ เดลิลาห์ โกหกฉันสิ ฉันชอบดูเวลาเธอพยายามทำแบบนั้น"
มือของเธอเชิดขึ้น กดลงบนอกของฉัน เธอไม่ได้ผลักฉันออก แต่ก็ไม่ได้ดึงฉันเข้าไปใกล้เช่นกัน พายุลูกน้อยของฉันกำลังทดสอบฉันอยู่ "คุณมันเย่อหยิ่ง"
"มั่นใจต่างหาก" ฉันแก้ไขความเข้าใจ ลื่นไหลมือขึ้นสูง กุมเต้านมส่วนล่างของเธอผ่านผ้าไหม นิ้วหัวแม่มือของฉันปัดผ่านยอดอกช้าๆ มันแข็งชูชันขึ้นมาทันที เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอ "และเธอก็ชอบมัน ร่างกายของเธอไม่เคยโกหก พายุลูกน้อย มันไม่เคยโกหกเลย"
ฉันบดคลึงยอดอกของเธอระหว่างนิ้วมือ มองดูแผงขนตาของเธอสั่นไหว เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามอดกั้นไว้ แต่สะโพกกลับขยับส่ายมาข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ฉันใช้เวลาอย่างใจเย็น เฟ้นเฟ้นหน้าอกของเธอ เรียนรู้น้ำหนักของมันอีกครั้งในแสงสว่างยามกลางวันที่ดึงสติกลับมา ลมหายใจของเธอเปลี่ยนไป มันสั้นและแผ่วเบาลง และเธอเลิกเสแสร้งว่าอยากให้ฉันหยุดแล้ว
"แซดด์—" เธอพึมพำ ครึ่งหนึ่งเป็นการประท้วง อีกครึ่งหนึ่งเป็นการร้องขอ
"ชู่..." ฉันลากนิ้วหัวแม่มือผ่านยอดอกของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยให้มือเคลื่อนลงมาช้าๆ ตามส่วนโค้งของเอว ข้ามผ่านสะโพกอันงอนงาม นิ้วมือลูบไล้ไปตามชายกระโปรงของเธอ ฉันรู้สึกได้ว่าหน้าท้องของเธอเกร็งขึ้นภายใต้สัมผัสของฉัน รู้สึกว่าเธอสู้สูดลมหายใจค้างไว้
"ยังอยากให้ฉันหยุดอยู่อีกไหม?" ฉันพึมพำชิดใบหูของเธอ
เธอไม่พูดอะไร ซึ่งนั่นก็คือคำตอบในตัวเอง
มือของฉันสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรง นิ้วมือไต่ขึ้นไปตามต้นขาด้านในด้วยความอดทนระดับโรคจิต ผิวของเธอนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ เธอสั่นสะท้านเล็กน้อยยามที่ฉันไต่สูงขึ้น ใช้เวลาอย่างค่อยเป็นค่อยไป ให้เธอรู้สึกถึงทุกๆ นิ้วของการเดินทางก่อนที่ฉันจะไปถึงเป้าหมาย
เมื่อฉันไปถึงลูกไม้ของกางเกงชั้นในในที่สุด มันก็เปียกชื้นจนเสียทรงไปหมดแล้ว
เมื่อคืนคือแอลกอฮอล์และความสิ้นหวัง แต่วันนี้ เราทั้งคู่ต่างควบคุมสติได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ฉันปัดผ้าลูกไม้ไปข้างๆ แล้วสอดสองนิ้วผ่านแคมเนื้อของเธออย่างช้าๆ จ้องมองใบหน้าของเธอในขณะที่ทำ Walls ภายในตัวเธอตอดรัดความว่างเปล่าอย่างสิ้นหวัง จากนั้นฉันก็ดันนิ้วเข้าไปข้างใน
ฉันขยับนิ้วเข้าออกลึกขึ้น กดนิ้วหัวแม่มือลงบนยอดเกสรของเธออย่างมั่นคง จ้องมองใบหน้าของเธอตลอดเวลา แก้มขึ้นสีแดงปลั่ง ริมฝีปากเผยอออก ดวงตาฉ่ำปรือไปด้วยความฟินและความอับอาย
"เธอจะเสร็จสมอารมณ์หมายเพราะฉันอีกครั้ง เดลิลาห์ ตรงนี้เลย ในลิฟต์ตัวนี้ ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าใครก็อาจจะกำลังรออยู่หลังบานประตูนั่น"
"ไอ้สารเลวเย่อหยิ่ง" เธอขู่ฟ่อ แต่น้ำเสียงของเธอขาดพร่าเมื่อฉันเพิ่มนิ้วที่สามเข้าไป ขยายขยายตัวเธอ
ฉันหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างมืดมน ดึงเม้มติ่งหูของเธอ "ใช่ แต่ฉันคือไอ้สารเลวที่ทำให้เธอฟินยิ่งกว่าที่มันเคยทำได้ บอกฉันสิว่าฉันพูดผิด"
เธอไม่ได้พูด เธอพูดไม่ได้ ลมหายใจของเธอเปลี่ยนเป็นกระตุกกระสับกระส่าย สะโพกยักย้ายบดเบียดอย่างไร้ความยางอายในตอนนี้ ฉันจัดการเธอด้วยความแม่นยำไร้ความเมตตา นิ้วมือของฉันงอ ลูบไล้ และกดเน้นจนกระทั่งท่อนขาของเธอเริ่มสั่นเกร็ง
"มองฉัน" ฉันออกคำสั่งเสียงเบา
ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของฉัน ดิบเถื่อนและสิ้นหวัง ในวินาทีนั้น ยามที่เธอแตกสลายอยู่บนนิ้วมือของฉัน ฉันมองเห็นตัวตนของเธออย่างทะลุปร่างโปร่ง เธอคือผู้หญิงที่สร้างอาณาจักรขึ้นมา ในขณะที่ผู้ชายที่อ้างว่าเป็นเจ้าของเธอหลับใหลผ่านความปราดเปรื่องของเธอไป
"เธอมันงดงามเหลือเกิน" ฉันพึมพำชิดริมฝีปากของเธอ โดยไม่ได้ตั้งใจจะจู้จี้จูบจริงจัง "สิ่งต่างๆ ที่เธอสามารถทำได้ด้วยอำนาจที่แท้จริง… ฉันมองเห็นเธอ พายุลูกน้อย มองเห็นทั้งหมดของเธอ"
จุดสุดยอดของเธอพุ่งกระหน่ำเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์กะทันหัน เธอส่งเสียงกรีดร้องออกมา ร่างกายแอ่นโค้งเข้าหาฉันอย่างรุนแรง ช่องคลอดตอดรัดนิ้วมือของฉันอย่างคลั่งไคล้ ฉันยังคงลูบไล้เธอผ่านช่วงเวลานั้น ดึงมันให้ยาวนานขึ้น มองดูทุกๆ รอยกระตุกของความฟินและความอับอายที่พาดผ่านใบหน้าของเธอ เธองดงามเหลือเกินยามที่เธอแตกสลาย งดงามอย่างแท้จริง
เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น
ฉันถอนมือออกมาอย่างช้าๆ เลียทำความสะอาดนิ้วมือของตัวเองในขณะที่ยังคงสบตาเธอ เธอมองหน้าฉัน ใบหน้าแดงปลั่ง ย่อยยับ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ความโกรธแค้นและตัณหาอันดิบดิบฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในดวงตาของเธอ ฉันจัดสูทให้เรียบร้อย สงบเยือกเย็นเหมือนเดิมทุกประการ
ฉันหยิบบัตรสีดำใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ
"มาคุยกับฉันสิ พายุลูกน้อย คุยกันแบบมิตรน่ะ"
บานประตูเลื่อนเปิดออก ฉันก้าวเดินออกไปโดยไม่เหลียวกลับไปมอง รสชาติของเธอยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น
เบื้องหลังของฉัน เดลิลาห์ยืนอยู่คนเดียวในลิฟต์ บัตรถูกกำไว้แน่นในนิ้วมือที่สั่นเทา ร่างกายยังคงสั่นสะท้านไปด้วยแรงกระเพื่อมที่หลงเหลืออยู่
เธอจะมาแน่
ฉันไม่มีความสงสัยในเรื่องนั้นเลย
มุมมองของซูซี่ห้องนอนฉันเตียงฉันตู้ลิ้นชักยืนอยู่ตรงที่เคยเป็นเสมอ เงาคุ้นเคยกับผนัง แสงถนนซีดเล็ดลอดผ่านช่องม่านไม่มีโทรทัศน์ไม่มีแสงฟ้าไม่มีแซคหัวใจกระแทกกับซี่โครงแรงจนเจ็บ ฉันเปียกชุ่ม นิ้วยังกดระหว่างขา ลื่นและสั่น จุดสุดยอดที่ยังไม่จบเต้นเป็นคลื่นหงุดหงิดเล็กๆ ที่ปฏิเสธจะขึ้นสูงสุด กางเกงนอนพันรอบข้อเท้าข้างหนึ่ง ผ้าปูถูกเตะออกจากที่นอนครึ่งหนึ่งมันเป็นความฝันฉันกระชากมือออกเหมือนถูกตบแล้วกลิ้งไปด้านข้าง กดใบหน้าเข้าหมอน ลมหายใจมาเป็นจังหวะสั้นสั่น ทุกเส้นประสาทระหว่างขายังทิ่มเต้น ยังเรียกร้องการจบที่ถูกขโมยไปนั่นอะไรวะฉันยังได้ยินเสียงแผ่วของเขาบอกฉันแน่ชัดว่าจะแตะตรงไหน แรงแค่ไหน และเร็วแค่ไหน ฉันยังเห็นการลากช้าของหมัดเขาเหนือควยขณะที่เขาจ้องฉันแยกเปิดบนพื้น คำสั่งชัดเจนขนาดนั้น สกปรกขนาดนั้น ตรงกับสิ่งที่ร่างกายฉันต้องการจริงๆ ขนาดนั้น จนแค่ความทรงจำก็ทำให้ชีพจรอีกครั้งไร้ทางช่วยกระเพื่อมผ่านฉันเขาจะรู้ได้ยังไงในฝันเขารู้ว่าฉันทำให้ตัวเองเสร็จอย่างถูกต้องไม่ได้ เขาพูดราวกับมันชัดเจน ราวกับเขาสนใจ ราวกับเขารู้สึกได้บางอย่างฉันบีบตาแน่นแล้วพยายามบังคับภาพเหล่านั
มุมมองของซูซี่ฉันควรหันหลังวินาทีที่เห็นเขา ฉันควรหมุนส้นเท้า เดินตรงกลับขึ้นไปชั้นบน แล้วล็อกประตู แทนที่เท้าฉันยังปักอยู่ที่ขั้นล่างสุด และตายังจ้องโซฟาแซคยังยืดตัวอยู่เหมือนที่ฉันทิ้งเขาไว้ในความคิด แขนข้างหนึ่งไว้หลังศีรษะ อีกข้างวางต่ำบนท้อง เสื้อยืดสีเข้มถูกดันขึ้น และกางเกงวอร์มดันลงพอดีควยเขาโผล่ฉันขอพูดซ้ำ ควยเขาโผล่!แรงดึงคมสั่นไหวข้างในฉัน และความร้อนใหม่เลื่อนต่ำในท้อง ตกลงระหว่างขาด้วยความเร็วที่น่าอาย ปากแห้ง ฉันดูเหมือนจะมองออกจากจังหวะขึ้นลงช้าๆ เกือบขี้เกียจของควยเขาบนผิวไม่ได้“นอนไม่หลับเหรอ” เสียงเขาสงบและเงียบอย่างน่ากลัว ราวกับเรากำลังคุยเรื่องอากาศฉันอ้าปากจะบอกให้เขาปิดตัวเอง สิ่งที่ออกมาคือความว่างเปล่าสายตาแซคยังมั่นคงบนฉัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มรู้ทัน“ฉันรู้ว่าเธอมีปัญหา” เขาบอกฉัน “การทำให้ตัวเองเสร็จ มันหยุดทำงานพอดีเมื่อเธอต้องการมันที่สุด”ใบหน้าฉันไหม้ “แกจะรู้ได้ยังไง”เขาไม่ตอบคำถาม เขาเพียงจ้องฉันอีกวินาที แล้วพูดอีกครั้ง อ่อนลงคราวนี้ “เธอรู้สึกได้ใช่ไหม”ฉันควรหัวเราะหรือด่าเขาหรือบอกให้เขาสวมเสื้อผ้าแล้วออกจากห้องนั่งเล่นของพ่อแม่ฉันค
มุมมองของซูซี่ฉันจ้องตัวเลขบนหน้าจอ๑๒,๔๖๓ ดอลลาร์นั่นคือทุกอย่างที่ขวางระหว่างฉันกับอิสรภาพฉันนั่งม้วนตัวในเก้าอี้ห้องนั่งเล่น แล็ปท็อปวางบนเข่า สเปรดชีตของกองทุนหนีหนีเรืองแสงที่มุมจอ มันยังไม่พอ แต่ก็มากกว่าที่ฉันมีเมื่อหกเดือนก่อนมาก เมื่อฉันเริ่มแอบโอนเงินจากงานฟรีแลนซ์ทุกบาทเข้าบัญชีธนาคารลับแม่พับเสื้อไหมแล้ววางอย่างเรียบร้อยในกระเป๋าเดินทาง พ่อตรวจกระเป๋าหนังสือเดินทางเป็นครั้งที่สาม“พวกคุณทำจริงๆ เหรอ” ฉันถาม “สองสัปดาห์เต็มๆ แล้วปล่อยคนแปลกหน้าดูแลฉัน”แม่ไม่เงยหน้า “เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า ซูซี่ เอเจนซี่ตรวจสอบเขาอย่างละเอียด เรฟเฟอเรนซ์ดีมาก”“ฉันอายุยี่สิบสาม”“และยังอาศัยอยู่ใต้หลังคาเรา” พ่อตอบอย่างสงบ คำตอบชุดเดียวกับที่ฉันได้ยินมาหลายปี “ขณะที่เราจ่ายค่าจำนอง ค่าสาธารณูปโภค และประกัน เธอต้องทำตามกฎบ้าน เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว”ฉันปิดสเปรดชีตก่อนที่พวกเขาจะเห็นตัวเลขบนจอ“ฉันก็มีส่วนช่วย” ฉันย้ำ “ฉันซื้อของใช้ ฉันจ่ายบิลโทรศัพท์เอง ฉันทำงาน ฉันไม่ใช่เด็ก”แม่ในที่สุดก็มองฉัน รอยยิ้มนุ่มและไม่สะเทือนใดๆ“ไม่มีใครบอกว่าเธอเป็นเด็ก” เธอโต้ “เราบอกว่าเธอยังไม่พร้อม มันต่าง
มุมมองของลอเรไล“ดีกว่าที่เคย” ฉันได้ยินตัวเองพูด พยายามจัดความคิดให้เป็นคำพูดที่เข้าใจได้เขารักษาจังหวะช้าและเปี่ยมรัก ยืดทุกความรู้สึก จุดสุดยอดครั้งแรกของฉันก่อตัวทีละน้อย เหมือนคลื่นขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันในที่สุดกระแทกฉัน ฉันร้องออกมา หีบีบรัดเป็นจังหวะรอบควยหนาขณะความสุขท่วมทุกเส้นประสาทในร่างกาย ความเปียกอุ่นพุ่งรอบเขา ชุ่มควยและผ้าปูไหมใต้ตัว ปลายเท้างอ หลังแอ่น และสายตาพร่าด้วยความเข้มข้นของมันเขากอดฉันผ่านมัน จูบฉันอย่างอ่อนโยน กระซิบคำชมกับผิว“เธอสวยมากเมื่อเสร็จเพื่อฉัน… สมบูรณ์แบบขนาดนี้… เทพีผิวดำผู้สมบูรณ์แบบของฉัน”เขาไม่หยุด เขายังเคลื่อนไหวด้วยจังหวะอดทนลึกเหมือนเดิม ยืดทุกอาการสั่นหลังช็อกจนฉันสั่นในอ้อมแขน แล้วเขาขยับเล็กน้อย เปลี่ยนมุมเพื่อให้กระทบลึกยิ่งขึ้นจุดสุดยอดครั้งที่สองก่อตัวเร็วขึ้นคราวนี้ เข้มข้นกว่า ฉันเกาะเขา ครางชื่อเขาขณะความสุขขดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ข้างใน เมื่อมันแตก ฉันสั่นอย่างรุนแรง ผนังสั่นไหวและเต้นรอบควยขณะคลื่นแห่งความปีติอีกคลื่นฉีกผ่านฉัน น้ำหล่อลื่นพุ่งรอบเขาอีกครั้ง เสียงเปียกอับอายในห้องเงียบทว่าเขายังไม่รีบเขาพลิกฉันนอนคว่ำ ดึงสะ
มุมมองของลอเรไลชายคนนั้นไม่ฟังทันที เขารัดแรงที่ลำคอ ทำให้ฉันหอบหายใจเสียงของนายซินแคลร์เย็นยะเยือกและฆาตกร“ฉันบอกให้หยุด แตะเธออีกครั้งแล้วฉันจะทำลายพวกแกทุกคน การซ้อมจบ พวกแกทั้งหมด — ออกไปเดี๋ยวนี้”ห้องเงียบสนิทยามสองคนปรากฏเกือบทันทีแล้วลากชายผู้กระทำผิดออกจากฉัน ฉันเซถอยหลัง ไอและพยายามหายใจให้ทัน ขณะที่นายซินแคลร์ก้าวเข้าไปในห้องผ่านประตูข้าง ใบหน้าแข็งด้วยความโกรธ ตาฟ้าลุกไหม้ด้วยความหึงหวงที่แทบยับยั้งไม่ได้เขาถึงฉันในไม่กี่วินาที ดึงฉันเข้ากับอกอย่างปกป้อง แขนข้างหนึ่งโอบแน่นรอบเอวขณะค้ำร่างกายที่สั่นของฉัน“พวกแกจบแล้ว” เขาคำรามใส่ผู้ชาย “ทั้งหมด ออกไป”เสียงเขาไม่เหลือที่ว่างสำหรับการโต้แย้ง ผู้ชายรวบรวมของอย่างรวดเร็วแล้วจากไปภายใต้สายตาเฝ้าระวังของยามวินาทีที่เราอยู่คนเดียว นายซินแคลร์หมุนฉันในอ้อมแขน มืออุ้มใบหน้า นิ้วหัวแม่มือลูบแก้มเบาๆ ขณะค้นสายตาด้วยความกังวลดุร้ายและความโกรธที่แทบยับยั้งไม่ได้“เธอสบายดีไหม” เขาถามอย่างเงียบๆ เสียงตึงด้วยความกังวล “เขาทำร้ายเธอหรือเปล่า”ประตูแทบคลิกปิดก่อนที่นายซินแคลร์จะพุ่งใส่ฉันประตูไม้หนักกระแทกเข้ากรอบ เสียงสะท้อนผ่านห
มุมมองของลอเรไลแสงแดดยามเย็นสาดส่องห้องนอนของเพนท์เฮาส์ด้วยแสงสีทองอุ่น ๆฉันยืนอยู่หน้ากระจกเงายาวเต็มตัว หัวใจเต้นแรงในอก นายซินแคลร์ยืนอยู่ด้านหลังฉัน การมีเขาอยู่ใกล้ ๆ ช่วยให้ความกังวลของฉันสงบลงได้บ้าง มือของเขาเคลื่อนไหวด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิดในขณะที่ช่วยฉันเตรียมตัวสำหรับการซ้อมเขาเป็นคนเลือกชุดให้ฉันเอง ชุดเดรสสีดำเรียบหรูที่รัดรูปตามเส้นโค้งทุกส่วนของร่างกาย เขาดึงซิปขึ้นช้า ๆ นิ้วมือลูบผ่านแนวกระดูกสันหลังของฉันก่อนจะคว้าวิกผมสีแดงขิงยาวมาสวมทับผมธรรมชาติของฉัน เขาจัดผมคลื่นนุ่ม ๆ ให้ตกกรอบใบหน้าและไหล่ลงมาอย่างสวยงาม สุดท้ายเขาติดหน้ากากประดับลงบนครึ่งบนของใบหน้าฉัน ปิดบังตัวตนของฉันไว้จนมิดเขาถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อมองฉัน รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าในขณะที่สายตาของเขาไล่ลงมาตามตัวฉัน“เธอสวยมาก” เขากระซิบเบา ๆ “เทพีผิวดำของฉัน เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ แต่ยังงดงามกว่าเดิมเสียอีก”เขาเดินเข้ามาใกล้ กดร่างกายของเขาแนบกับด้านหลังฉัน แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอว มืออีกข้างปัดผมของฉันออกเบา ๆ แล้วจูบที่ด้านข้างลำคอช้า ๆ ยาวนาน ราวกับกำลังพยายามจดจำรสชาติของผิวฉัน“ฉันเกลียดที่ผู







