All Chapters of ห้องสมุดส่วนตัวของอัลฟ่า : Chapter 1 - Chapter 10

ฉันลุกพรวดขึ้นยืนอย่างรวดเร็วรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยความเงียบ นิ้วมือสั่นงกๆ เงอะงะอยู่กับเม็ดกระดุม ไม่เสียเวลาสนใจสิ่งใดก็ตามที่หาไม่เจอภายในสิบวินาที แม็กกี้ยืนนิ่งอยู่ที่ประตู สอดสายตามองไปยังเตียงนอนแซดด์ขยับตัวเราสองคนหยุดนิ่งสนิทพร้อมกันเขาระบายลมหายใจยาว วาดแขนเหยียดออกไปบนผ้าปูที่นอน—ข้ามผ่านพื้นที่ที่เคยมีเรือนร่างของฉันนอนอยู่—แล้วค้างไว้อย่างนั้น จังหวะการหายใจของเขากลับมาสม่ำเสมอตามเดิมแม็กกี้คว้าข้อมือฉัน แล้วเราก็เริ่มก้าวเดินลมยามเช้าอันเย็นเยียบปะทะเข้ากับใบหน้าของฉันทันทีที่ก้าวพ้นประตูโรงแรม จนกระทั่งบานประตูรถแท็กซี่ปิดลงด้านหลังนั่นแหละ ฉันถึงเพิ่งได้กลับมาหายใจอีกครั้งประตูรถแท็กซี่ยังปิดไม่ทันสนิทดี ฉันก็หันไปหาแม็กกี้ทันที"ฉันไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง?"เธอมองหน้าฉันอยู่นาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดมากน้อยแค่ไหน ก่อนจะถอนหายใจยาว"คุณไม่ยอมหยุดดื่มเลยค่ะ ให้ตายเหอะ เจ้าแม่เป็นพยานได้เลยว่าฉันพยายามห้ามแล้ว แต่สติคุณล่องลอยไปไกลลิบตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้ามาในสายตาคุณ" เธอหยุดห้วงคำพูดไปนิด "คุณจ้องมองเขาจากอีกฝั่งของห้อง แล้วก็… เดินเข้าไปหาเหมือนมีอะไรบ

มุมมองของเดลิลาห์บานประตูลิฟต์เลื่อนปิดลงอีกครั้ง ขังฉันไว้ในความเงียบสงบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันกระแสไฟฟ้าอันเร่าร้อนเมื่อสามสิบวินาทีก่อนหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง นิ้วมือของฉันสั่นเทายามกำบัตรสีดำใบนั้นไว้ ท่อนขาของฉันชุ่มฉ่ำ กางเกงชั้นในเปียกชื้นจนเสียทรง จุดเร้นกายยังคงตอดรัดเป็นจังหวะตามแรงกระเพื่อมจากสิ่งที่เขาทำกับฉัน ฉันจ้องมองบัตรใบนั้น มันเรียบหรูและทรงคุณค่า พร้อมชื่อของเขาที่สลักด้วยตัวอักษรสีเงิน อัลฟ่าแซดด์ เวลนี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย?ความอับอายแผดเผาอย่างร้อนรุ่มไปทั่วผิวหนัง ทางนิตินัยแล้วฉันยังคงแต่งงานอยู่ จะมีเอกสารหรือไม่ พันธะจะอยู่หรือหายไป ฉันก็เพิ่งจะปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นใช้นิ้วปรนเปรอฉันจนถึงจุดสุดยอดภายในลิฟต์ของอาคารที่สามีฉันทำงานอยู่ ในเวลากลางวันแสกๆ ความอับอายจุกแน่นอยู่ในลำคอ ฉันยังคงรู้สึกได้ถึงนิ้วมือของเขาที่ถ่างขยายตัวฉัน น้ำเสียงทุ้มต่ำและนึกสนุกชิดใบหู พายุลูกน้อยความโกรธตามมาติดๆ มันคือความโกรธตัวเอง แม็กกี้ยืนอยู่ตรงนั้นแท้ๆ ฉันจะเดินหนีออกมาก็ได้ จะใช้บันไดแทนก็ได้ แต่ฉันกลับเลือกที่จะอยู่ต่อ รบเร้า และปล่อยให้เขากระชากฉันจนหลุดลุ่ย เพ

มุมมองของอัลฟ่าแซดด์ฉันมองดูคาริกยืนตกตะลึงอยู่ตรงกรอบประตูเหมือนตัวหนอนน่าสมเพชที่ไร้กระดูกสันหลังอย่างที่เขาเป็นมาโดยตลอด และคลื่นความพึงพอใจอันลึกล้ำในสัญชาตญาณดิบก็พุ่งกระหน่ำไหลผ่านไปทั่วทั้งร่างกายของฉันเดลิลาห์ยังคงขึ้นสีแดงปลั่งอย่างงดงาม หน้าอกของเธอเตื้นผูกผ่องขึ้นลงด้วยลมหายใจที่สั้นและกระสับกระส่าย กลิ่นหอมหวานอันเร่าร้อนจากจุดสุดยอดของเธอเมื่อครู่ยังคงอบอวลหนาแน่นอยู่ในอากาศ ปะปนไปกับกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมดอกมะลิประจำตัวเธอท่อนเนื้อของฉันตอดระบมอย่างเจ็บปวดอยู่ภายใต้ขอบกางเกง แข็งขึงราวกับหินและมีน้ำรักเอ่อซึมออกมา มันกำลังเรียกร้องอยากจะไปฝังตัวอยู่ภายในตัวผู้หญิงที่เพิ่งจะฟินสมอารมณ์หมายบนนิ้วมือของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันไม่อยากได้อะไรมากไปกว่าการจับเธอโค้งตัวลงบนโต๊ะทำงานตัวนี้ในตอนนี้แล้วกระแทกกระทั้นใส่เธอจนกว่าเธอจะลืมชื่อคาริกไปเสีย แต่น้ำเสียงและสีหน้าของฉันยังคงไว้ซึ่งความสงบเยือกเย็นและอยู่ในการควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ แทบจะเรียกว่าดูน่าเบื่อหน่ายด้วยซ้ำไม่มีใคร โดยเฉพาะเจ้าตัวบัดซบที่ไร้ค่าคนนี้ ที่จะได้เห็นว่าเดลิลาห์ มูนเบน มีอิทธิพลต่อฉันลึกซึ้งขนาดไหนคว

มุมมองของอัลฟา เซดภาพที่เดไลลาห์ลูบคลำตัวเองยังคงครอบงำความคิดฉันมาสองวันเต็มๆ แล้วไม่ว่าจะทำอะไร ฉันก็เอาภาพนั้นออกจากหัวไม่ได้ วิธีที่หลังของเธอแอ่นขึ้นจากเตียง ต้นขาที่สั่นเทา เสียงแผ่วเบาและกระหายที่หลุดออกมาขณะที่นิ้วของเธอทำงานกับหีสวยๆ ของเธอ ฉันบังคับตัวเองให้ห่างไกล ถ้าได้เห็นเธอเร็วกว่านี้ ฉันคงสูญเสียการควบคุมทุกอย่างไปแล้ว แล้วจะเย็ดเธออย่างดิบๆ จนเธอเดินไม่ไหว แต่วันนี้ความอดทนของฉันเหลืออยู่แค่เส้นด้ายเดไลลาห์นั่งอยู่บนตักฉันตอนนี้ ก้นสวยสมบูรณ์แบบของเธอกดแน่นเข้ากับควยแข็งปวดของฉัน ฉันสัมผัสความร้อนของเธอผ่านเสื้อผ้าได้ โดยที่เธอไม่ทันสังเกต ฉันกดรีโมตบนโต๊ะ ล็อกประตูออฟฟิศด้วยเสียงคลิกเบาๆ ไม่มีใครจะได้เห็นสิ่งที่เป็นของฉันอีกแล้ว ตลอดกาลฉันรักษาน้ำเสียงให้ต่ำและมั่นคง “ลุกขึ้นสิ พายุน้อย”เธอลุกขึ้นช้าๆ ขาเล็กน้อยไม่มั่นคง ดวงตาเขียวของเธอเบิกกว้าง ยังตกตะลึงกับคำสั่งก่อนหน้าของฉันดี ฉันต้องการให้เธอเสียสมดุลฉันลุกขึ้นเช่นกัน แล้วลากเก้าอี้สำนักงานตัวใหญ่ตัวหนึ่งไปด้วย ไปยังโซฟาหนังยาวด้านข้างห้อง ฉันนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ แยกขาออกกว้าง แล้วยกมือชี้ไปที่โซฟาตรงหน้

มุมมองของอัลฟา เซดฉันเฝ้ามองคาริก มูนเบน มาหลายปีแล้วนานก่อนที่เดไลลาห์จะกลายเป็นของฉัน ฉันฝังลูกน้องที่ไว้ใจที่สุดคนหนึ่งไว้ลึกในวงจรของเขา มันไม่เกี่ยวกับไอ้โง่คนนั้น เขาไม่ได้ทำให้ฉันสนใจ ฉันแค่ต้องทำเพราะผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วย ฉันรู้กิจวัตรของเขา จุดอ่อนของเขา กลไกการรับมือที่น่าสมเพชของเขา ดังนั้นเมื่ออาณาจักรของเขาเริ่มพังทลายภายใต้น้ำหนักของการรั่วไหลข้อมูลและการขาดทุนที่ทบต้น ฉันรู้ดีว่าเขาจะคลานไปที่ไหนเพื่อจมความล้มเหลว — บาร์แสงสลัวย่านตัวเมืองที่ผู้ชายอ่อนแอไปแสร้งทำเป็นว่าพวกเขายังแข็งแกร่งฉันปลูกความคิดนั้นเองผ่านคนของฉัน คำพูดไม่กี่คำที่วางอย่างระมัดระวังเหนือวิสกี้ “ถ้าผู้หญิงทำลายชีวิตนาย นายก็ไปเตือนเธอว่าใครคือคนที่ควบคุมอำนาจจริงๆ นั่นแหละสิ่งที่ผู้ชายจริงๆ ทำ” คาริกเมาและเดือดดาล กลืนมันเข้าไปทั้งคำ นั่นคือวิธีที่ฉันรู้ว่าเขาจะโผล่มาที่ประตูเธอพอดีตอนที่เขาทำ กล้องที่ฉันติดตั้งในบ้านเธอเมื่อหลายปีก่อนเพียงยืนยันมันตอนนี้ ขณะที่แสงเย็นกรองผ่านหน้าต่างบ้านเธอ ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของเธอแล้วลงมือ“ฉันจะอยู่คืนนี้” ฉันพูด น้ำเสียงสงบแต่ไม่เหลือที่ให้โต้แย้ง “พ