ANMELDENTeilen
บทที่ 6 พาฉันกลับบ้านทีค่ะ 😉
Veröffentlichungsdatum:
25.07.2026 19:31:16“คุณพูดแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนที่บาร์บนตึกหกสิบเหรอคะ?” เธอพูด
“เปล่าเลย” เขายิ้ม ดวงตาเขาหลุบต่ำมองริมฝีปากเธอ “ผมไม่เคยพูดแบบนี้กับใคร…ที่ไหนเลย” ความเงียบปกคลุมเพียงชั่ววินาที ก่อนสายลมจะพัดอีกครั้ง กลีบดอกไม้แห้งจากแจกันบนบาร์ปลิวลอยผ่านระหว่างเขากับเธอ เขายื่นมือไปเก็บออกจากชายกระโปรงของเธอด้วยความสุภาพ แต่มือของเขาเฉียดขาเรียวที่โผล่จากรอยแหวกของชุดเดรสยาวอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาสบกับเธออีกครั้ง เขายังคงยิ้มบาง ดวงตาคมคู่นั้นไม่วอกแวกแม้เพียงเสี้ยววินาที เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้า…รู้ตัวทุกอย่าง และยิ่งเธอรู้ว่าเขากำลังสนใจ เธอก็ยิ่งเปล่งประกายราวเพชรในเงามืด “คุณมักมาคนเดียวหรือเปล่าครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบ แต่ทุ้มลึกอย่างตั้งใจ น้ำผึ้งยกแก้วเนโกรนี่ขึ้นจิบอีกครั้งทังที่บาร์เทนเดอร์เสิร์ฟแก้วใหม่ให้เธอ เธอไม่ได้ตอบทันที ปลายนิ้วเธอลูบขอบแก้วบางเบา ดวงตากวาดมองไปยังแสงไฟเมืองเบื้องล่างเหมือนเธอไม่ได้ใส่ใจคำถามนั้น “ไม่จำเป็นต้องมีคนไปกับฉันทุกครั้งค่ะ บางที่…ก็อยากมาเงียบ ๆ คนเดียว” เธอเอ่ยช้าๆ แล้วหันกลับมาสบตาเขา “แต่คืนนี้…เหมือนโชคชะตาจะอยากให้มีใครมานั่งข้างๆ ฉัน” คำพูดของเธอทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ ริมฝีปากโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อย “โชคชะตา…หรือคุณอนุญาต?” คำพูดของเขาไม่หวือหวา แต่กระตุกหัวใจเธออย่างไม่น่าเชื่อ น้ำผึ้งเอนหลังพิงพนักบาร์ ไหล่เนียนเปลือยภายใต้เดรสเกาะอกแสงสะท้อนเทียนวับวาว เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เล่นเกมพวกนี้บ่อยนัก…แต่ถ้าเขาเริ่ม เธอก็ไม่คิดจะถอย “ฉันยังไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร…แต่ถ้าคุณคิดจะชนะเกมนี้ คุณต้องเก่งมากพอที่จะทำให้ฉันลืมว่าเคยเจ็บยังไง” น้ำเสียงเธอไม่แสดงความอ่อนแอ มีเพียงความจริง และความมั่นคงในตัวเองที่ไม่ต้องการการปกป้อง เธอเป็นผู้หญิงที่ถูกหักหลัง แต่ไม่เคยแตกสลาย เขาหยิบแก้วของเขาขึ้นมาจิบ ดวงตายังจับจ้องใบหน้าเธออย่างระมัดระวัง ไม่รีบร้อน ไม่เร่งเร้า “ผมไม่คิดจะแข่งอะไรกับใคร…โดยเฉพาะคนที่เคยทำร้ายคุณ แต่ผมก็ไม่กลัวที่จะทำให้คุณเปลี่ยนใจ…จากคนคนนั้น” เขาพูดเช่นนี้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง น้ำผึ้งนิ่งไปชั่วครู่ คำพูดนั้นไม่หวาน ไม่เยิ่นเย้อ แต่เหมือนหยอดยาพิษเล็ก ๆ เข้าในหัวใจที่เธอคิดว่าชาชิน ใจของเธอกลับเต้นดังขึ้น “ถ้าคุณเป็นไฟ…ฉันคงจะยืนใกล้คุณได้ไม่นานนัก” “แล้วถ้าผมเป็นเงา…ที่คอยอยู่ข้างคุณแม้ในวันที่แสงหมดไปล่ะครับ” เธอยกคิ้วเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ “งั้นเรามาดูกันค่ะ ว่าคุณเป็นอะไรกันแน่” เธอดื่มเนโกรนี่ไปแล้วไม่ต่ำกว่าสามแก้ว และต่อด้วยอีกแก้วที่เขาสั่งให้ Old Fashioned ที่มีกลิ่นหอมของออเรนจ์ผสมเบอร์เบิน เธอชอบมันอย่างน่าประหลาด…หรืออาจจะเป็นเพราะเขานั่งอยู่ข้างเธอ เมื่อเธอลุกขึ้นยืน ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง “อืม…” เสียงในลำคอเบา ๆ ขณะเธอเซไปด้านข้าง และในเสี้ยววินาที ร่างสูงของภัทรพลก็ขยับเข้ามาทันที แขนแกร่งของเขารับน้ำหนักของเธอไว้ก่อนที่เธอจะเสียหลักไปจริง ๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมที่เขาใช้ คล้ายกลิ่นไม้ผสมเปลือกส้ม อบอุ่นแต่เย้ายวน เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เห็นใบหน้าเขาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจ “ผมว่า…คุณไม่ควรขับรถคืนนี้นะครับ” เสียงเขาทุ้มนุ่ม ดวงตาคู่นั้นจริงจังแต่ไม่ล้ำเส้น “ฉันมีบ้าน…ไม่ได้พักโรงแรมค่ะ” น้ำผึ้งพึมพำ ยืดตัวกลับขึ้นมาเต็มความสูง พยายามไม่พิงเขา “งั้นผมไปส่งคุณที่บ้านเองครับ” ประโยคนั้นไม่ได้เร่งเร้า ไม่มีคำถามซ้ำซากอย่าง ‘อยู่แถวไหนครับ?’ เป็นคำบอกเล่า…เหมือนเขาตัดสินใจไปแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้เธอกลับเอง เธอมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ แบบคนที่เริ่มเหนื่อย มือเรียวเอื้อมไปคว้ากระเป๋าและวางเงินสดจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะ เคียงข้างแก้วเปล่า ภัทรพลเลิกคิ้วเมื่อเห็นเงินสดปึกนั้น ไม่ใช่แค่พอจ่ายค่าเครื่องดื่ม แต่มากพอสำหรับค่าบาร์ทั้งชั้นคืนนี้ “เยอะไปหรือเปล่าครับ?” เขาถามเธอ “ฉันไม่ชอบความวุ่นวายตอนเช้า…คิดซะว่าเป็นค่าความเงียบที่ฉันซื้อไว้ล่วงหน้า” เธอตอบเสียงเรียบ แล้วหยิบคลัตช์ขึ้นก่อนจะขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้ข้อเท้ากลับอ่อนแรงจนเธอเสียการทรงตัวจริง ๆ “อ๊ะ…” เธออุทานแผ่วเบา “ระวังครับ” เขาพุ่งเข้าประคองก่อนที่เธอจะเซล้ม ร่างเธอแนบกับอกเขาเต็มแรงครู่หนึ่ง หัวใจเธอเต้นแรงจนรู้สึกได้ เขาแนบใบหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมเพียงนิด…แต่ไม่ได้จูบ ไม่ได้แตะต้องเธอเกินความจำเป็น เขาเพียงแค่อยู่ตรงนั้น มั่นคงและอบอุ่นเหมือนกำแพงหินในคืนลมแรง “พาฉันกลับบ้านทีค่ะ” เสียงเธอแผ่วเบา เหมือนหลุดออกมาพร้อมลมหายใจ “ด้วยความยินดีครับ คุณ… “เขาหยุดนิดหนึ่งเพื่อรอชื่อของเธอ เธอมองเขา ยิ้มเล็กน้อย “น้ำผึ้ง” “พลครับ” เขายิ้มตอบ แล้วยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟด้านข้าง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พาเธอเดินผ่านประตูกระจก ออกไปสู่ลิฟต์ลอยฟ้าที่จะพาเธอลงจากสวรรค์ชั้นหกสิบ คืนนี้ยังอีกยาวไกลและการเริ่มต้นระหว่างพวกเขา…เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
Aktuellstes Kapitel
ห้าผัวแซ่บเกินต้าน บทพิเศษ 3
“อื้อ…พี่พล…” น้ำผึ้งกระซิบเสียงสั่น ริมฝีปากยังถูกเขาครอบครองอยู่แทบทั้งหมด พลถอนจูบออกเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาแดงวาวด้วยแรงปรารถนาแรงกล้า“รู้ไหม…ผมเกือบคลั่งตอนเห็นคุณเต้นอยู่ตรงหน้าแบบนี้” เสียงพร่าหนักหอบผสานความหิวกระหาย น้ำผึ้งยิ้มเย้ายวน ปลายนิ้วเรียวลูบไปตามแนวกรามของเขา“ก็ตั้งใจทำให้พี่คลั่ง…แล้วตอนนี้พี่จะทำยังไงต่อดีล่ะคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบากระเส่ายั่วยวน เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดหูเธอ เสียงทุ้มต่ำแทบทำให้เธอขาอ่อน“ผมจะทำให้คุณต้องการผมไปอีกสามวัน” คำพูดนั้นยังไม่ทันจางหาย ปลายลิ้นร้อนของเขาก็กวาดไล้ไปตามซอกคอที่หยดบรั่นดียังหลงเหลือ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นกายหอมหวานของเธอเร้าอารมณ์จนแทบระเบิด มือหนาอีกข้างบีบเอวเธอแน่น ขยับร่างให้แนบสนิทกับความแข็งแกร่งของเขาโดยไม่มีที่ว่างให้หนี” ก็ทำสิ “เธอพูดอย่างท้าทาย สายตาจ้องมองเขาไม่ลดละ เขาไม่รอช้าเหวี่ยงเธอลงบนเตียงอย่างแรง ทำให้เธอรู้สึกจุอยู่บ้าง แต่ทว่าใบหน้าอ่อนหวานที่เขาหลงใหลกลับเลยรอยยิ้มยั่วยวนมากไปด้วยตัณหาแฝงไปด้วยราคะในดวงตากลมโตคู่งามของเขา เธอใช้เรียวหนุนไข่มุกที่อยู่ตรงร่องกลีบอวบอูมไข่มุกมุกทั้งสามเ
ห้าผัวแซ่บเกินต้าน บทพิเศษ 2
เมื่อบานประตูไม้โอ๊กสลักลายถูกผลักเข้ามาเบาๆ น้ำผึ้งก้าวเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ เพียงลำพัง ห้องกว้างโอ่อ่าเกินกว่าห้องพักโรงแรมห้าดาว เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบขาวที่ถูกจัดไว้ตามแจกันคริสตัล เสียงหิมะข้างนอกสั่นสะท้านกระจกบานใหญ่ แต่ภายในกลับอุ่นสบายด้วยเตาผิงหินอ่อนที่เปลวไฟกำลังลุกโชนปกติแล้ว ห้องนี้เป็นที่ที่เธอไม่เคยอยู่คนเดียว เพราะชายหนุ่มทั้งห้าจะอยู่รายรอบเธอเสมอ แต่ค่ำคืนนี้พวกเขาต้องประชุมด่วนกับนักธุรกิจรายใหญ่ที่ชั้นล่าง ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นดังขึ้นทุกขณะบนโต๊ะกลางห้องมีกล่องกำมะหยี่สีเทาเข้มขนาดไม่ใหญ่เกินไปวางเด่นท่ามกลางกลีบกุหลาบโปรยปราย เธอเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่สีครีม แล้วเอื้อมมือไปเปิดกล่องนั้นออกด้วยความสงสัยเพียงครู่เดียว คิ้วเรียวสวยของเธอก็ขมวดเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนคลายเป็นรอยยิ้มที่ทั้งเขินทั้งขำ…เพราะภายในกล่องคือ ชุดซีทรูสุดเซ็กซี่ ที่ตัดเย็บอย่างบรรจง ราวกับออกแบบขึ้นมาเพื่อเธอเพียงคนเดียวมันคือผ้าซีทรูสีขาวบางเบา บางจนเกือบโปร่งแสง เนื้อผ้าละเอียดราวกับหมอกบางเคลือบเรือ
ห้าผัวแซ่บเกินต้าน บทพิเศษ 1
ห้าแซ่บเกินต้าน [ตอนพิเศษ] 3 เดือนต่อมา [หลังจากการแต่งงาน]กลางค่ำคืนของแฟร์แบงค์ส เมืองเล็กกลางผืนดินกว้างใหญ่ของอลาสกา ทุกสิ่งรอบกายถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ต้นสนสูงเรียงรายยืนหยัดนิ่งท่ามกลางความหนาวเย็นราวกับประติมากรรมจากน้ำแข็ง ถนนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟส่องลอดม่านหิมะที่ยังโปรยลงมาไม่ขาดสายบ้านไม้แต่ละหลังตั้งชิดติดกันเล็กน้อย หลังคามุงหนาหนักไปด้วยหิมะสีขาวครีม ควันจากปล่องไฟลอยกรุ่นตัดกับท้องฟ้ามืดสนิท ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังพยายามเปล่งไออุ่นต้านกับความหนาวเหน็บที่กัดกินทุกลมหายใจเหนือเส้นขอบฟ้า แสงเหนือปรากฏราวม่านผ้าไหมขนาดมหึมา พลิ้วไหวเป็นริ้วสีเขียว ม่วง และชมพูทอดตัวครอบคลุมฟากฟ้า ทั้งงดงามและน่าพิศวงจนผู้ที่ได้เห็นรู้สึกเหมือนถูกกลืนเข้าไปอยู่ในโลกเหนือจริงแฟร์แบงค์สไม่ใช่เมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่เป็นเมืองที่กาลเวลาเดินช้ากว่าที่อื่น ผู้คนใช้ชีวิตเรียบง่ายในคาเฟ่เล็ก ๆ ริมถนนที่ยังคงเปิดไฟต้อนรับนักท่องเที่ยว นักเดินทางหนาวสั่นกำลังจิบโกโก้ร้อนพลางเงยหน้ามองท้องฟ้า บ้างก็เดินไปตามเส้นทางหิมะ มุ่งหน้าออกไปยังรีสอร์ทน้ำพุร้อนท่ามกลางหุบเขา เพื่
ห้าผัวแซ่บเกินต้าน บทที่ 39 มันลึกเกินไปแล้วนะ [จบบริบูรณ์]
เธอค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ พวกเขาจับจ้องเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอที่งดงามมีเกล็ดน้ำและฟองสบู่ติดตามเรือนร่าง พวกเขาลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากเย็น นนท์ใช้ลิ้นเลียกลีบร่องไร้ขนดกดำ เธอใช้มือเรียวปิดกลีบร่องเอาไว้ ทำให้นนท์งวยงงกับการกระทำของเธอ “ผึ้งหนาวค่ะ ไปเย็ดที่เตียงกันเถอะนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่ายั่วยวน นัยน์ตาทั้งสองข้างของเธอเป็นประกายราวกับลิลิธกำลังหลอกล่อด้วยสายตาให้จมดิ่งไปกับตัณหาที่นางมอบให้ น้ำผึ้งค่อยๆ เยื้องย้ายก้าวเดินสง่างามก้าวเดินสง่างาม มือเรียวจับดุ้นของกรณ์ที่แข็งเป็นไตตั้งตรงรอเสียบเข้าไปในกลีบร่องของเธอ กรณ์รู้ตัวอีกที… เห็นว่าเธอก้าวเดินเข้าไปในห้องนอน พลทนไม่ได้กับการกระทำยั่วยวนของเธอไม่ไหว คว้าลำคอของเธอมาจูบ เธอตอบรับเขาด้วยการจูบอันเร่าร้อน มือเรียวจับดุ้นของพลที่แข็งเป็นไตรูดขึ้นลงหนัก พลค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก เธอทอดสายตาอย่างเร่าร้อนและยั่วยวนไม่มีท่าทีเขินอายแต่อย่างใด “น้ำผึ้ง คุณกำลังยั่วยวนผมอย่างนั้นเหรอ คุณคิดผิดแล้วล่ะ” พลเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงโทนต่ำขบกราม สายตาดุจหมาป่าล่าเหยื่อทอดสายตามองเธอ มือเรียวจั
ห้าผัวแซ่บเกินต้าน บทที่ 38 เมียของเราที่เรารัก 🥂🫧💗✨
ตกเย็น พวกเขาพาเธอขึ้นมานั่งทานดินเนอร์บนดาดฟ้าเรือ ท้องฟ้าสีส้มทองค่อยๆ ละลายเป็นม่วงเข้มเมื่อดวงอาทิตย์ตกลงทะเล เทียนและไฟระยิบระยับถูกจุดขึ้นรอบโต๊ะ กลิ่นอาหารทะเลสดใหม่ที่เชฟจัดเตรียมไว้หอมอบอวล พวกเขานั่งล้อมรอบเธอราวกับดาวห้าดวงที่โคจรรอบดวงจันทร์ เธอรู้สึกได้ถึงความรักและสายตาที่มีแต่เธอคนเดียว และเมื่อค่ำคืนคลี่คลุม เรือยอร์ชทอดสมออยู่ท่ามกลางทะเลกว้าง ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสะท้อนบนผืนน้ำ เธอนอนหนุนแขนของหนึ่งในพวกเขา พลางได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอย่างมั่นคง เป็นจังหวะที่บอกเธอว่า ไม่ว่าทะเลจะกว้างใหญ่เพียงใด เธอจะไม่มีวันหลงทาง เพราะมีพวกเขาห้าคนคอยโอบอุ้มและปกป้องอยู่เสมอ นี้ยังไม่รวมเซ็กส์อันเร่าร้อนที่เขามอบให้ทุกค่ำคืน ไม่มีคืนไหนที่เธอจะไม่เสร็จไปพร้อมกับพวกเขาเลย นับวันพวกเขาก็หาท่าใหม่ๆ ให้เธอลองทำ เธอไม่เคยปฏิเสธพวกเขาได้เลยว่าเธอไม่ชอบมัน เธอเองกับร่วมมือกับพวกเขาเป็นอย่างดี และพวกเขาจะไม่หยุดถ้าเธอไม่สติหลุด ไม่เคยมีคืนใดเลยที่เธอจะมีสติหลังพวกเขาเสร็จ เซ็กส์ของพวกเขาไม่ได้มีแค่บนเตียง แต่ว่าห้องน้ำ ระเบียง โต๊ะ เก้าอี้ ห้องซาวน่า ห้องออกกำลังกาย หรือสระว่ายน้ำ
ห้าผัวแซ่บเกินต้าน บทที่ 37 หน้าหลังพร้อมกัน…ปากก็ไม่เว้น [4P] + [NC30+] 🔥🔥🔥
“พี่พล…ผึ้งอยากได้…ควย” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าแผ่วเบายั่วยวน สายตาขอเธอเร่าร้อนและหวานฉ่ำเหมือนคนติดสารเสพติด แต่เธอนั่นกำลังเสพติดเซ็กส์จากพวกเขาทั้งห้าคน โดยที่เธอไม่รู้ตัว “ผมชอบจังที่เมียของผมพูดออกมาตรงๆ แบบนี้” พลพูดด้วยน้ำเสียงพร่าแผ่วเบาสายตาที่มองเธอช่างเร่าร้อนเหมือนพระอาทิตย์แรงกล้า ทำให้เธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งเรือนร่าง มารู้ตัวอีกที คือ ริมฝีปากของเขาประกบจูบริมฝีปากบางของเธออย่างดูดดื่ม เธอสัมผัสลิ้นของเขาพันกับลิ้นของเธอ อีกทั้งยังได้กลิ่นไวน์ราคาแพงทำให้เธอรู้สึกงวยงงไปชั่วขณะหนึ่ง มือเรียวของเธอโอบคอเขาไว้กันตก เต้านมเสียดสีกับอกแกร่งที่อุดมไปด้วยซิกแพคหนา มันเสียสีจนร้อนไปหมด ในชั่วขณะเดียวกันเธอรู้สึกว่าน้ำกามอุ่นๆ ไหลทะลักออกมาราวกับเชื้อเชิญให้เขาสอดใส่เขาไป “ผมรักคุณมากนะ ผมไม่อยากห่างคุณแม้แต่ชั่วขณะชีวิตของผม…ผมเป็นของคุณ เป็นของคุณแค่คนเดียว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงพร่ามัว เธอเผยรอยยิ้มทอดสายตามองเขาที่มองมายังเธอ สายตาของเขานั้นมองเธอด้วยความหลงใหลและเทิดทูนราวกับเธอเป็นเทพีสูงส่งและล้ำค่า เธอไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้จากใคร นอกสายตาจากผัวทั้งห้าคนของเธอ “ผ
Das könnte dir auch gefallen
ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.9K Aufrufeบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์330.3K Aufrufeเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.3K Aufrufeวิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์84.9K Aufrufeเด็กดื้อของพี่วิศวะ
เย้ายวน91 Aufrufeร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง3.5K Aufrufeสยบรัก ยัยแฝดพี่จอมแสบ
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl) / ดรุณีร่านรัก175 Aufrufeเผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี)
Molin-T276 Aufrufe
