ตอนที่ 10 ไม่เหมาะสมคู่ควร

“องค์หญิงเพคะ องค์หญิง” เจินจูเรียกอันหนิงเมื่อเห็นว่านางนิ่งเงียบไป

“อ่ะ เจ้าว่าอะไรนะจูจู” อันหนิงได้สติหันกลับไปถามคนสนิท

“เปล่าเพคะ เพียงแค่หม่อมฉันเข้าใจแล้วว่าเหตุใดองค์หญิงจึงคิดตัดใจจากหัวหน้าองครักษ์เมิ่งได้”

“ทรงตัดใจเสียได้ก็ดีเพคะ องค์หญิงของหม่อมงดงามสูงค่า เป็นที่รักใคร่เอ็นดูของผู้คนมากมาย”

“นอกจากลู่เฟยพระมารดาแล้วยังมีฝ่าบาท ฮองเฮา ไท่จื่อ องค์หญิงใหญ่ หม่อมฉันและเหล่าบรรดาข้าหลวงมากมายที่รู้จักองค์หญิงดี ทุกคนล้วนแล้วแต่รักใคร่เชิดชูองค์หญิงทั้งสิ้น”

“ส่วนพวกมีตาแต่ไร้หัวคิดก็ปล่อยไปเถอะเพคะ” เจินจูเอ่ยยืดยาวราวเก็บกดอัดอั้นมานาน ทำให้อันหนิงถึงกับหัวเราะออกมาเลย

“ฮ่าฮ่าฮ่า นี่เจ้าคงเก็บคำพูดเหล่านี้เอาไว้กับตัวมานานแล้วสินะ” อันหนิงเอ่ยอย่างรู้ใจคนสนิทที่เติบโตมาพร้อมกับนาง

“ความจริงแล้วก็เป็นเช่นนั้นแหละเพคะ”

“หัวหน้าองครักษ์เมิ่งนั่นหาได้มีดีอะไรไม่ หากเทียบกับองค์หญิงของหม่อมฉันแล้วไม่คู่ควรเลยสักนิด” เจินจูเอ่ยอย่างเจ็บใจในตัวมู่เฉินที่ทำให้องค์หญิงของนางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ

“ใช่..จูจูของข้าพูดถูกต้องแล้วล่ะ”

“รูปร่างหน้าตา ฐานะและชาติตระกูลดีแล้วอย่างไรกัน รับตำแหน่งหน้าที่ในวังหลวงมานานนับปีแต่กลับรู้ไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมในวังเลยสักนิด”

“ถูกแล้วเพคะ ผู้คนที่หลงเชื่อการแสดงงิ้วขององค์หญิงรองก็เช่นกัน ช่างหูตามืดบอดโดยแท้” เจินจูเสริม จากนั้นสองนายบ่าวก็ยิ้มหัวเราะให้กันอย่างมีความสุขที่ได้ระบายความในใจออกมา

“หนิงเอ๋อ..ข้ายุ่งวุ่นวายอยู่กับงานเลี้ยงต้อนรับราชทูตแคว้นหนานได้ไม่เท่าไหร่ เจ้าก็โดนซูฉีนั่นหาเรื่องอีกแล้วหรือ”

“พี่หญิงใหญ่” อันหนิงเอ่ยเรียกผู้เข้ามาใหม่ซึ่งก็คือโจวอ้ายเหม่ย องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเซี่ย พี่สาวคนโตของนางฝาแฝดของไห่เฉิงไท่จื่อนั่นเอง

“ดีใจจริงที่พี่หญิงใหญ่มาหาหม่อมฉันได้ หม่อมฉันคิดถึงพี่หญิงเหลือเกินเพคะ” อันหนิงเดินเข้าไปกอดองค์หญิงใหญ่ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทันที

“เจ้านี่นะผ่านพ้นวัยปักปิ่นมาแล้วแต่ยังช่างออดอ้อนเหมือนเด็กๆมีผิด” อ้ายเหม่ยเอ่ยกับน้องสาวด้วยความเอ็นดู

“ข้าก็ออดอ้อนได้เพียงไม่กี่คนเท่านั้นแหละเพคะ”

“ไม่กี่คนนะใช่ แต่..ธรรมดาที่ไหนกัน”

“ทั้งเสด็จแม่ของเจ้าที่มีตำแหน่งเป็นถึงลู่เฟยพระสนมคนโปรดของฮ่องเต้”

“ไหนจะเสด็จพ่อผู้เป็นใหญ่สุดในแคว้นเซี่ย ยังมีฮองเฮาเสด็จแม่ของเราแล้วก็ไท่จื่อองค์รัชทายาทกับองค์หญิงใหญ่อย่างข้าด้วย เพียงเท่านี้ยังไม่มากพออีกงั้นหรือ”

“หม่อมฉันเพียงนับที่ปริมาณเพคะหาใช่อำนาจบารมีไม่ เพราะหากเป็นเช่นนั้นคงนำมาเอ่ยอ้างให้ฟังดูน่าเห็นใจไม่ได้แน่”

อันหนิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มซุกซนจึงโดนอ้ายเหม่ยหยิกแก้มนวลเบาๆด้วยความมันเขี้ยวไปทีหนึ่ง

“เอาล่ะ เจ้าลองเล่ามาซิว่าเรื่องมันเป็นเช่นไร เหตุใดจึงโดนซูฉีรังแกเอาได้เล่า” อ้ายเหม่ยถามด้วยความอยากรู้ อันหนิงจึงเล่าความจริงทั้งหมดให้นางฟัง

“ซูฉีนี่ช่างร้ายกาจไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ” อ้ายเหม่ยได้ยินเรื่องราวจากปากน้องสาวแล้วก็อดโมโหไม่ได้

“นั่นสิเพคะองค์หญิงใหญ่ ที่สำคัญคือยังมีคนหลงเชื่อความจอมปลอมของนางด้วย” เจินจูเอ่ยเสริมขึ้นทันที

“คงไม่พ้นหัวหน้าองครักษ์เมิ่งสินะ” อ้ายเหม่ยนึกรู้ได้ ทุกคนมองสบตาอย่างเข้าใจตรงกัน

“หนิงเอ๋อ เจ้าเลิกชอบบุรุษโง่งมนั่นเสียเถอะ เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์ปกป้องวังหลวง แต่กลับรู้ไม่เท่าทันเล่ห์กลเล็กน้อยในวัง เช่นนี้แล้วเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าจะอยู่ได้อย่างสงบสุขปลอดภัย”

อ้ายเหม่ยอดบ่นมู่เฉินไม่ได้ เดิมทีนางก็ไม่พอใจที่มู่เฉินหลงเชื่อคำคนผิดกล่าวหาน้องสาวสุดที่รักของนางมานานแล้ว แต่เห็นว่าอันหนิงชอบพอเขาอย่างจริงใจจึงไม่ได้ห้ามปรามอะไร

ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งคนอย่างมู่เฉินจะเห็นได้เองว่าผู้ใดเป็นหยกงามล้ำค่าและผู้ใดคือก้อนกรวดไร้ราคา

แม้นซูฉีจะเป็นน้องสาวของนางเช่นกัน แต่ด้วยนิสัยใจคอที่ร้ายกาจเสแสร้งแกล้งทำเก่งไม่แพ้เสิ่นกุ้ยเฟยมารดานาง ทำให้อ้ายเหม่ยรักเอ็นดูไม่ลงจริงๆ