คนขององค์หญิง

คนขององค์หญิง

แสงอรุณสาดส่องเข้ามาในห้องนอนยามเช้า องค์หญิงจิ่นซีที่ตื่นนานแล้วก็เลิกผ้าม่านออก เพื่อที่จะดูพระอาทิตย์ขึ้น ดีที่หน้าต่างห้องหันไปทางทิศตะวันออกจึงทำให้ได้ชมภาพบรรยากาศดี ๆ เช่นนี้ทุกวัน องค์หญิงชอบตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นมาก เพราะมันทำให้นางรู้สึกสดใสมีพลังไปตลอดทั้งวัน

          “สดชื่นยิ่งนัก” องค์หญิงยิ้มให้กับดวงอาทิตย์อย่างมีความสุข

          “ทรงตื่นบรรทมแล้ว อย่างนั้นมาล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะเพคะ”

          เฉิงเซียวเดินเข้าห้องมาพร้อมกับอ่างน้ำใบหนึ่งและผ้าสีขาวสะอาดไว้ให้องค์หญิงได้ล้างหน้าบ้วนปาก จากนั้นค่อยทำการแต่งตัวแต่งหน้าให้กับนางเพียงเล็กน้อย

          เมื่อยังอยู่ในวัยเยาว์จึงไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าให้มากนัก มิเช่นนั้นแล้วจะดูเกินวัยได้ เวลาเพียงชั่วครู่องค์หญิงจิ่นซีก็เตรียมตัวเสร็จ

          “วันนี้เราต้องทำอะไรบ้าง” องค์หญิงเอ่ยถามอย่างปกติทุกวัน

          “วันนี้องค์หญิงต้องไปที่ตำหนักอวิ๋นผิง เพื่อร่วมโต๊ะเสวยมื้อเช้ากับไทเฮาตามปกติ แล้วค่อยเข้าสู่บทเรียน เรื่องที่เรียนวันนี้ก็จะเป็นเรื่องของการปฏิบัติตนและธรรมเนียมปฏิบัติเมื่อมีผู้อื่นมาเข้าพบเพคะ” เฉิงเซียวรายงานกำหนดการขององค์หญิงใหญ่อย่างที่เคยทำทุกวันให้ทราบ

          “อย่างนั้นเรารีบไปเถอะ เดี๋ยวเสด็จย่าจะรอนาน ซึ่งไม่ดีแน่” เอ่ยจบองค์หญิงจิ่นซีก็เดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็วนั่นก็เพราะไม่ต้องการให้ไทเฮาทรงรอนานนั่นเอง

เมื่อไปถึงก็ร่วมโต๊ะเสวยมื้อเช้ากับไทเฮา ก่อนจะเข้าบทเรียนเช่นทุกวัน

“วันนี้เจ้าเรียนรู้และจดจำทุกอย่างได้อย่างแม่นยำมาก ส่วนที่ย่าทดสอบในวันนี้ เจ้าก็สามารถตอบได้อย่างถูกต้องและครบถ้วนด้วย เจ้าเก่งมากจิ่นซีหลานรัก”

ไทเฮาตรัสชมเชยอย่างรู้สึกดีใจและภูมิใจในตัวขององค์หญิงจิ่นซีเป็นอย่างมาก คิดว่าต่อไปในภายภาคหน้าหลานสาวคนนี้คงเอาตัวรอดได้ไม่ลำบากแล้ว

“ขอบพระทัยเพคะเสด็จย่าที่ชมเชยหลาน ทั้งหมดนี้ก็มาจากการสั่งสอนของเสด็จย่าทั้งสิ้นเพคะ” องค์หญิงจิ่นซีตอบกลับไปอย่างนอบน้อมถ่อมตน

          เมื่อเรียนจบองค์หญิงจิ่นซีก็หาจังหวะที่เหมาะสมสนทนากับไทเฮาเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้นางคิดเอาไว้หลายวันแล้ว แต่ที่เพิ่งจะนำมากล่าวในตอนนี้ก็เพราะว่าอยากจะคิดใคร่ครวญให้แน่ใจเสียก่อน

          “เสด็จย่าเพคะ จิ่นซีมีเรื่องที่อยากจะขอจากเสด็จย่าสักเรื่องหนึ่งเพคะ” องค์หญิงจิ่นซีก็เอ่ยขึ้นระหว่างที่ร่วมดื่มน้ำชากับไทเฮา ก่อนที่จะกลับตำหนักของตนเอง

          เรื่องที่จะขอนี้ค่อนข้างสำคัญต่อชีวิตในภายภาคหน้าของนางมาก เพราะไม่รู้ว่าตนจะได้อยู่ในวังหลวงนี้ไปอีกนานเท่าไร ตนไม่ใช่องค์ชายที่จะแก่งแย่งบัลลังก์กัน แต่เป็นเพียงแค่องค์หญิง

ที่วันใดวันหนึ่งก็ต้องออกไปอยู่นอกวังอยู่ดี ดังนั้นการเตรียมการเรื่องนี้ย่อมสำคัญยิ่ง

          ไทเฮาได้ฟังแล้วก็รู้สึกแปลกพระทัยเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เล็กจนโต หลานสาวผู้นี้ไม่เคยเอ่ยปากขอสิ่งใดเลยสักครั้ง แม้แต่ตอนที่ถูกกลั่นแกล้งก็ไม่เอ่ยปากฟ้องเลยสักประโยคเดียว แต่มาวันนี้กลับทำให้พระนางใจชื้นขึ้นมา เพราะในที่สุดหลานสาวก็รู้จักร้องขอในสิ่งที่นางสมควรได้แล้ว

          “เจ้าจะขอเรื่องอันใด” ไทเฮาตรัสถามออกไปอย่างยินดี 

          “หลานอยากจะขอคนข้างกายสักสองสามคนเพคะ เป็นคนที่ไว้ใจได้ แล้วก็มีหูตาที่กว้างไกลสักหน่อย สามารถทำงานได้คล่องแคล่ว และจัดการงานต่าง ๆ ได้ดีเพคะ” องค์หญิงจิ่นซีกล่าวความต้องการของตนออกมา

          “คนที่ไว้ใจได้ มีหูตากว้างไกลและคล่องแคล่วอย่างนั้นรึ”

          ยิ่งฟังคำขอไทเฮายิ่งทรงแปลกพระทัยไปอีก แต่ทว่าพระนางก็ไม่ได้ตรัสถามกับองค์หญิงว่าจะเอาคนเหล่านั้นไปทำอะไร พระนางมั่นใจในตัวของหลานสาวคนนี้ว่าจะไม่ไปทำเรื่องที่ไม่ดีอย่างแน่นอน และคิดว่าการที่ให้นางมีคนที่ไว้ใจได้อยู่ข้างกายเป็นสหายคู่คิดบ้างนั้น คงดีเช่นกัน อย่างนั้นหากมีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้น คนเหล่านี้ยังคงคอยช่วยเหลือนางได้

          “ได้ ย่าจะหาให้ตามที่หลานร้องขอมา ถ้าอย่างนั้นก็เอาเสี่ยวหลัวไปเป็นนางกำนัลข้างกายด้วยอีกคนเถิด เสี่ยวหลัวเคยเป็นนางกำนัลข้างกายของอดีตฮองเฮามารดาของเจ้า ได้รับการถ่ายทอดความรู้จากอดีตฮองเฮามาก็เยอะ อยู่ข้างกายเจ้าน่าจะช่วยเจ้าได้มาก” ไทเฮาตรัสออกมา พระนางหันไปมองเสี่ยวหลัวที่ยืนอยู่ด้านหลังหนึ่งทีแล้วตรัสถามขึ้น “เจ้าอยากไปอยู่รับใช้ข้างกายองค์หญิงใหญ่จิ่นซีหรือไม่เสี่ยวหลัว”

          เสี่ยวหลัวได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก นางรอคอยเวลาที่จะได้รับใช้ใกล้ชิดธิดาของอดีตฮองเฮามานานแล้ว ครั้งนี้ได้ดูแลองค์หญิงสักที

          “ขอบพระทัยไทเฮา หม่อมฉันจะดูแลองค์หญิงให้ดีที่สุด จะมิให้ผู้ใดมารังแกได้เป็นอันขาดเพคะ” เสี่ยวหลัวก้มลงหมอบกับพื้นน้อมรับคำสั่งด้วยความยินดี

          “ขอบพระทัยเสด็จย่าเพคะ” องค์หญิงจิ่นซีเองก็ยินดีเช่นกันที่ได้อดีตคนใกล้ชิดของมารดามาอยู่ข้างกาย

          ไทเฮาทรงยิ้มอย่างพอพระทัย ก่อนจะสั่งให้เสี่ยวหลัวลุกขึ้นแล้วไปยืนที่ด้านหลังขององค์หญิงแทน

          “ส่วนอีกสองคนย่าขอเวลาสักสองสามวัน คงต้องใช้เวลาเฟ้นหาสักหน่อย เพราะคุณสมบัติที่เจ้าเรียกร้องมานั้นก็ไม่น้อยเลย ถ้าจะเฟ้นจากนางกำนัล นอกจากเสี่ยวหลัวก็ไม่มีอีกแล้ว”

          ไทเฮาตรัสออกมาอย่างกังวลเล็กน้อย

          “หลานรอได้เพคะ” องค์หญิงจิ่นซีรับคำอย่างใจเย็น

สองสามวันให้หลังไทเฮาก็ส่งบุรุษสองคนมาที่ตำหนักท้ายวัง คนทั้งสองแนะนำตนเองว่าเป็นคนที่ไทเฮาส่งมา

“กระหม่อมซือถูเสี่ยวป้อพ่ะย่ะค่ะ”

“กระหม่อมหนิงเค่อพ่ะย่ะค่ะ”

ผู้หนึ่งเป็นบัณฑิตที่สอบเคอจวี่ได้เป็นอันดับที่หนึ่งเมื่อสามปีที่แล้ว ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของท่านราชครู มีนามว่า ‘ซือถูเสี่ยวป้อ’

ส่วนอีกคนเป็นรองหัวหน้าองครักษ์ที่เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ที่ไทเฮาไว้ใจนามว่า ‘หนิงเค่อ’    

“ซือถูเสี่ยวป้อใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่นอกวัง จะเข้าวังก็ต่อเมื่อท่านราชครูเรียกเข้ามาช่วยงานเท่านั้นเพคะ ดังนั้นเรื่องความรู้รอบตัวเขาจะถนัดมากเป็นพิเศษ อีกทั้งยังมีฝีปากที่กล้าไม่ใช่น้อย ถึงขั้นเคยกล่าววาจาแก้ต่าง เพื่อช่วยเหลือจำเลยที่ถูกปรักปรำให้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองจนชนะคดีมาแล้ว การกระทำของเขาครั้งนั้นเป็นที่โจษขานของชาวเมืองเป็นอย่างมากเพคะ”

เสี่ยวหลัวเอ่ยคุณสมบัติของซือถูเสี่ยวป้อให้องค์หญิงทรงรับทราบ

          “ส่วนรองหัวหน้าองครักษ์หนิงเค่อ เป็นคนที่มีความเฉลียวฉลาดยิ่ง ทั้งยังมีความกล้าหาญไม่แพ้ผู้ใด ในวังเขาเป็นเพียงแค่หัวหน้าองครักษ์ก็จริง แต่นอกวังเขาก็มีอิทธิพลอยู่ไม่น้อย เขาทำกิจการสำนักคุ้มภัย ทว่าอยู่ภายใต้ชื่อของพี่ชาย แต่ผู้คนต่างก็รู้กันเป็นนัย ๆ ว่าผู้อยู่เบื้องหลังสำนักคุ้มภัยนี้เป็นผู้ใด สำนักคุ้มภัยของเขาเป็นที่นิยมมากที่สุดในเมืองหลวงเลยก็ว่าได้เพคะ”

คราวนี้เป็นเฉิงเซียวนางกำนัลคนสนิทที่รายงานคุณสมบัติของหนิงเค่อให้องค์หญิงทรงรับทราบ