เริ่มวางแผนบางอย่าง

เริ่มวางแผนบางอย่าง

องค์หญิงจิ่นซีได้ยินคุณสมบัติคนทั้งสองแล้วก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งได้สนทนากันก็รู้ได้ว่าเสด็จย่านั้นเลือกคนมาให้ไม่ผิด เมื่อได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน องค์หญิงเองก็ได้ความรู้จากสองคนนี้มาไม่น้อย

          “พวกท่านสองคนช่างทำให้เราได้ความรู้เพิ่มเติมมากนัก”

          องค์หญิงจิ่นซีกล่าวขึ้นมาอย่างยินดี แต่คนที่แปลกใจกลับเป็นซือถูเสี่ยวป้อกับหนิงเค่อ

“องค์หญิงทรงกล่าวเกินจริงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ที่ผ่านมาพวกกระหม่อมไม่เคยเห็นเด็กหญิงที่อายุเพียงเจ็ดหนาวจะฉลาดเฉลียวเท่านี้มาก่อน ถึงแม้ว่าพวกกระหม่อมจะได้ยินเรื่องขององค์หญิง

มาบ้าง จากเหล่าขุนนางที่สนทนากันว่า พระองค์เป็นคนเสนอแผนในการแก้ไขปัญหาภัยแล้ง ยามนั้นเมื่อรู้ข่าวกระหม่อมก็รู้สึกชื่นชมแล้ว แต่มาบัดนี้พอได้สนทนากับองค์หญิงจริง ๆ กระหม่อมกลับ

ชื่นชมมากยิ่งขึ้นไปอีก สมแล้วกับที่เป็นธิดาของฮ่องเต้ที่เกิดจากฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

ซือถูเสี่ยวป้อกราบทูลไปอย่างที่ในใจเขาคิด เนื่องจากข่าวลือขององค์หญิงนั้นทำให้เขานั้นชื่นชมมาก่อนแล้ว แต่พอได้สนทนากันไม่คิดว่าองค์หญิงจิ่นซีนั้นจะเฉลียวฉลาดขนาดนี้

“กระหม่อมก็มีความคิดเดียวกันกับซือถูเสี่ยวป้อพ่ะย่ะค่ะ”

หนิงเค่อผู้ที่ไม่ชอบเอ่ยวาจากับใครก็เอ่ยสนับสนุนสหายขึ้นมา

          “พวกท่านชมเราเกินไปแล้ว อย่างนั้นเราขอมอบหมายงานให้พวกท่านทั้งสองคนเลยก็แล้วกัน” องค์หญิงจิ่นซีรับสั่งตอบกลับและสั่งงานทั้งสองคนทันที

          “พวกกระหม่อมทั้งสองน้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน

“งานแรกที่ข้ามอบหมายให้พวกท่านก็คือการออกไปสืบเสาะหาข่าวจากด้านนอกเกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมือง หรือแม้แต่เรื่องการใช้ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านมารายงาน เนื่องจากเราใช้ชีวิตอยู่แต่ในวังหลวง ไปกลับไกลสุดก็แค่ตำหนักอวิ๋นผิง ต่อให้อ่านหนังสือมากมาย ก็ยังรู้สึกว่าโลกทัศน์ยังคับแคบเกินไปอยู่ดี จึงอยากฟังเรื่องจริงจากที่พวกท่านไปสืบมา”

          “เพียงเท่านี้หรือพ่ะย่ะค่ะ หากเพียงเท่านี้กระหม่อมที่อยู่ใกล้ชิดกับชาวบ้านนอกวังมาตลอด สามารถทูลให้ทรงทราบได้ในทันทีพ่ะย่ะค่ะ” ซือถูเสี่ยวป้อรีบกราบทูล เพราะเขาใช้ชีวิตอยู่นอกวังเป็นส่วนใหญ่ จึงไม่ต้องไปสืบข่าวให้เสียเวลา เขาสามารถรายงานได้ทันที

          “อย่างนั้น ซือถูเสี่ยวป้อ ท่านช่วยไปสืบให้เราหน่อยว่าที่ย่านการค้าข้างนอกนั้น พวกเขาขายอะไรกันบ้าง อะไรเป็นที่นิยมมากที่สุด และอะไรทำกำไรได้มากที่สุด แล้วก็สืบมาให้หมดเลยว่าสินค้าพวกนั้นมีแหล่งที่มาจากไหน หาซื้อได้อย่างไร ราคารับซื้อและราคาขายเท่าไร” องค์หญิงจิ่นซีกล่าวกับบัณฑิตหนุ่มอย่างจริงจัง

          “องค์หญิงจะเอารายละเอียดเรื่องพวกนี้ไปทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” ซือถูเสี่ยวป้อถามอย่างงุนงง เพราะคำสั่งที่พระนางให้เขาไปสืบมานั้น เหมือนกับว่าองค์หญิงจะทำการค้าอย่างไรอย่างนั้น

          “ข้าให้ท่านไปสืบมาก่อนก็ไปสืบมา ส่วนข้าจะเอาไปใช้ทำอะไรนั้น ยังไม่สามารถตอบได้ ต้องได้รายละเอียดมาแล้วข้าจึงจะตัดสินใจ และก็สืบมาด้วยนะ ว่าชาวเมืองนิยมอะไรกันบ้าง โดยเฉพาะพวกหญิงสาว พวกนางมักจะฟุ่มเฟือยมากกว่าผู้ชายข้าอยากรู้ว่าพวกนางสนใจในสิ่งใด” องค์หญิงกล่าวต่ออย่างทรงอำนาจ

          “หากเป็นเรื่องสุรานารีแล้ว ผู้ชายก็ย่อมฟุ่มเฟือยเหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ ส่วนผู้หญิงก็จะใช้เงินไปกับการซื้ออาหาร และเครื่องแต่งกาย” ซือถูเสี่ยวป้อเสริมอย่างคนอยู่กับชาวบ้านมานาน

          องค์หญิงได้ฟังความเห็นของซือถูเสี่ยวป้อแล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

          “ถ้าอย่างนั้นก็สืบมาให้หมด สืบทุกอย่างที่ท่านสามารถสืบได้” 

          “พ่ะย่ะค่ะ” ซือถูเสี่ยวป้อรับคำอย่างจริงจัง

          “ส่วนหนิงเค่อ ข้าอยากให้ท่านช่วยสืบเรื่องราวความเป็นไปของบ้านเมืองหน่อย ขุนนางตอนนี้ผู้ใดอยู่ฝ่ายใด ผู้ใดมีอำนาจด้านใดบ้าง และมีผู้ใดที่คิดว่าจะเป็นปัญหาบ้างหรือไม่ หากเป็นไปได้ข้าอยากได้รายละเอียดเกี่ยวกับฝ่ายทหารด้วย ท่านทำได้หรือไม่”

          คราวนี้องค์หญิงจิ่นซีหันไปเอ่ยกับหนิงเค่อ

          “กระหม่อมจะไม่ทำให้องค์หญิงผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ”

          หนิงเค่อรับคำอย่างไม่มีข้อสงสัยเหมือนซือถูเสี่ยวป้อ เพราะเขาเป็นคนที่พร้อมจะทำตามคำสั่งของเจ้านายอยู่แล้ว

          จากนั้นทั้งสองต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

พวกเขาดีใจมากที่ได้รับใช้องค์หญิงที่มีความชาญฉลาดถึงเพียงนี้ เพราะการได้ทำงานกับคนเก่งย่อมส่งเสริมให้ตนเองเก่งตามไปด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งใจทำงานสืบเสาะหาข้อมูลอย่างเต็มที่

ใช้เวลาไม่กี่วันก็ได้ข้อมูลทั้งหมดพร้อมที่จะส่งมอบต่อให้กับองค์หญิงแล้ว ซือถูเสี่ยวป้อถึงขั้นเขียนรายละเอียดที่ตนได้มาลงในสมุดเป็นเล่ม ๆ หนาเท่าตำราเพื่อให้องค์หญิงอ่าน

          “องค์หญิงเพคะ เสี่ยวหลัวสงสัยยิ่งนักว่าองค์หญิงให้ทั้งสองคนไปสืบทั้งหมดเพื่อการใดเพคะ” เสี่ยวหลัวที่ฟังมาตลอดก็อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

          องค์หญิงจิ่นซีได้ฟังคำถามก็อมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับมา

          “ข้ามีความคิดให้คนทั้งสองไปสืบเรื่องพวกนั้น ก็เพราะว่าข้าคิดอยากจะเปิดร้านค้าสักร้านในย่านการค้าของเมืองหลวง เพื่อไว้เป็นทรัพย์สินของตนเอง แต่ทว่าก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเปิดร้านอะไรดี จึงอยากได้คนมาช่วยสำรวจก่อน

          หากเป็นไปได้ข้าก็อยากจะออกไปสำรวจด้วยตนเอง แต่ก็ทำไม่ได้เนื่องจากติดปัญหาอยู่หลายประการ ประการแรกเลยก็คือข้าเป็นองค์หญิง หากว่าจะออกนอกวังจะต้องได้รับการอนุญาตจากฮ่องเต้ หรือไม่ก็คนที่กุมอำนาจของวังหลังเสียก่อน ซึ่งก็คือหวงกุ้ยเฟย ซึ่งเป็นไปได้ยากที่นางจะยอมให้ข้าออกจากวัง หากว่าจะไปขออนุญาตจากเสด็จย่าก็พอจะมีความเป็นไปได้ แต่ทว่าตอนนี้ข้ายังเด็กเกินไปที่จะออกจากวังไปคนเดียวอยู่ดี จะหามารดาให้พาไปก็ไม่มี”

          “องค์หญิง” เสี่ยวหลัวกล่าวออกมาอย่างเข้าใจในยามที่องค์หญิงเอ่ยถึงมารดาที่จากไป แต่องค์หญิงกลับยกมือคล้ายกับว่านางไม่เป็นอะไร ก่อนจะกล่าวต่อ

          “ประการที่สองคือเรื่องที่ข้าจะทำนั้นต้องเก็บไว้เป็นความลับ สามารถบอกได้แค่คนที่ไว้ใจได้เท่านั้น เพราะหากมีผู้ใดแพร่งพรายออกไป จะต้องมีคนไม่พอใจ และไม่เห็นด้วยเป็นแน่ ดังนั้นต้องทำโดยไม่ให้เป็นจุดสนใจ

          ประการที่สาม เรื่องบางเรื่องข้าไม่สามารถสืบด้วยตนเองได้ โดยเฉพาะเรื่องที่มอบหมายให้กับหนิงเค่อไปสืบ เรื่องนี้ต้องใช้คนที่พอจะมีเส้นสายในการล้วงข้อมูลได้ หนิงเค่อเป็นถึงรองหัวหน้าองครักษ์ รู้จักขุนนางในราชสำนัก อีกทั้งยังรู้จักพวกแม่ทัพต่าง ๆ งานนี้เขาจึงเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุด ส่วนเรื่องนอกวังซือถูเสี่ยวป้อย่อมรู้ดีกว่า”

          องค์หญิงจิ่นซีจบประโยคด้วยการยกน้ำชาขึ้นมาจิบแก้กระหาย ก่อนจะกล่าวต่อ

          “และอีกแค่ไม่กี๋ปีข้าก็จะเข้าวัยปักปิ่นแล้ว จึงอยากเตรียมการเรื่องต่าง ๆ ไว้ล่วงหน้า เพราะอีกไม่นานข้าอาจจะต้องแต่งงานออกเรือนอย่างที่เสด็จย่าเคยทรงเตือนไว้ก่อนหน้านี้ ไม่แน่ว่าต่อไปหวงกุ้ยเฟยจะกลั่นแกล้งรังแกข้าอย่างไรอีก ถึงแม้ไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะเลือกคู่ครองดี ๆ ให้ แต่ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะได้คู่ครองที่แย่เสียกว่าการต้องอยู่คนเดียวเสียอีก

ต่อให้ข้าเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ เป็นบุตรของอดีตฮองเฮาแล้วอย่างไร ในใต้หล้านี้มีผู้ใดไม่รู้บ้างว่า สถานะของข้าในวังหลังนั้นกระอักกระอ่วนเพียงใด เพราะฉะนั้นในตอนนี้ที่เสด็จย่ายังมีกำลังกางปีกปกป้องข้าได้อยู่ ข้าก็ควรที่จะดิ้นรนขวนขวายทำอะไรสักอย่าง เพื่อที่จะเป็นแผนสำรองของชีวิตตนเองในภายภาคหน้า คราวนี้เจ้าเข้าใจสิ่งที่ข้ากำลังจะคิดทำหรือยังล่ะ”

          “เข้าใจแล้วเพคะ หม่อมฉันจะช่วยองค์หญิงทำทุกอย่างที่องค์หญิงต้องการเพคะ” เสี่ยวหลัวเอ่ยออกมาอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง และยินดีที่จะช่วยองค์หญิงของนางให้ประสบความสำเร็จอย่างที่ต้องการ