ตอนที่ 17 เผลอใจ

ตอนที่ 17 เผลอใจ

เผยกู้หยางก้าวเข้าไปด้านในอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหยุดตรงม้านั่งเล็กที่เผยซ่งเหยาเคยนั่ง เขาขยับกายลงนั่งแทนที่โดยไม่รอให้ไป๋เล่อเชื้อเชิญ

ไป๋เล่อเหลือบมองเขาเล็กน้อย ความสงสัยแฝงอยู่ในแววตา ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ “คุณชาย…จะรับชาสักถ้วยหรือไม่เจ้าคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้า สายตายังไม่ละไปจากท่าทางของนาง

ไป๋เล่อจึงหยิบกาชาและอุปกรณ์เรียบง่ายขึ้นมาจัดวาง นางเคลื่อนไหวอย่างคุ้นชิน ละเมียดละไมทุกขั้นตอน ตั้งแต่การล้างถ้วยด้วยน้ำร้อน การตักใบชา และการรินน้ำแรกทิ้ง ก่อนจะชงอย่างใจเย็น

เผยกู้หยางเผลอลอบมอง ใบหน้าคมสันแฝงแววประหลาดใจ

ไม่นาน กลิ่นชาหอมกรุ่นอบอวลไปทั่ว ไป๋เล่อวางถ้วยชาลงตรงหน้าเขาด้วยมือเรียวบาง ก้มศีรษะเล็กน้อย

“เชิญคุณชายเจ้าค่ะ”

เผยกู้หยางยื่นมือรับถ้วยชา ยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก รสชาติแรกสัมผัสลิ้นก็นิ่งไปชั่วขณะ กลิ่นหอมละมุนของใบชาไม่เข้มจัด หากแฝงความอ่อนโยนลึกซึ้ง ค่อย ๆ คลี่คลายไปทั่วทั้งคอหอยและอกในทันที

ชายหนุ่มยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง คราวนี้ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มบางแทบไม่รู้ตัว รสชาอบอุ่นทำให้เสียงทุ้มที่เปล่งออกมาเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากปกติที