LOGINประมานกลางยามจื่อ เลี่ยงเฟิ่งรินสุราจอกแล้วจอกเล่าให้คุณชายสกุลเมิ่ง ราตรีนี้เขาจ่ายเงินหลายตำลึงทอง เพื่อเหมาเพลาให้เลี่ยงเฟิ่งคอยปรนนิบัติพัดวีและอยู่เป็นเพื่อนคุยกับเขาตลอดค่ำคืนนี้อีกเช่นเคย และเมื่อคุณชายเมิ่งเมามายจนผล็อยหลับไปจากฤทธิ์สุรา นางจึงค่อย ๆย่องฝีเท้าแผ่วเบาออกมาจากห้อง
“เลี่ยงเฟิ่ง!” เฮือก! เสียงของเซี่ยซีซวนทำเอานางสะดุ้งหันขวับกลับไปยังต้นเสียงพร้อมกับสีหน้าเลิ่กลั่กเพราะเก็บงำไว้แทบจะไม่อยู่ “นะ นายหญิง” “ข้าน่ะสิ ตกใจอันใดกัน แล้วนั่น เจ้าจะไปที่ใดรึ”เซี่ยซีซวนหรี่ตามองพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น พลางนึกระคนสงสัยเพราะเวลานี้นางควรจะอยู่ในห้องคอยปรนนิบัติคุณชายเมิ่ง “พี่เลี่ยงเฟิ่ง ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ รอนานหรือไม่เจ้าคะ”จื่อลู่ปรี่เข้ามาพร้อมถาดขนมและกาน้ำชาในมือ นางเข้ามาช่วยชีวิตเลี่ยงเฟิ่งได้ทันท่วงทีแบบเส้นยาแดงผ่าแปด “อ้าวท่านแม่ ยังไม่นอนหรือเจ้าคะ พอดีว่าพี่เลี่ยงเฟิ่งไหว้วานให้ข้าไปเอาขนมเซาปิ่ง กับน้ำชามาให้คุณชายเมิ่งเพิ่มน่ะเจ้าค่ะ” “อ้อ! กระนั้นรึ ถ้าอย่างนั้นก็รีบเข้าไปเร็วเข้า ประเดี๋ยวคุณชายจะรอนาน”เซี่ยซีซวนเผยรอยยิ้มพลางสะบัดมือไล่จื่อลู่ให้รีบเข้าไปเร็วรี่ เพราะคุณชายเมิ่งถือเป็นแขกกิติมศักดิ์ของหอเหลียนซานเกรงว่ารอนานจะพลอยทำให้ขุ่นเคืองใจ “เจ้าค่ะ ท่านแม่”จื่อลู่ค้อมศีรษะรับคำ แล้วรีบถือถาดขนมกับน้ำชาเข้าห้องไป “เลี่ยงเฟิ่ง ดูแลคุณชายเมิ่งดี ๆล่ะ ข้าจะเข้านอนแล้ว”เซี่ยซีซวนคลี่ยิ้มกล่าวกำชับนางพอเป็นพิธี “เจ้าค่ะ นายหญิง”เลี่ยงเฟิ่งยอบกายโค้งศีรษะเคารพอย่างอ่อนน้อม เมื่อนางเดินลับไป เลี่ยงเฟิ่งพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นจึงได้ตามจื่อลู่เข้าไปในห้องทันที “โล่งอกไปที ดีที่เจ้ามาช่วยพี่ได้ทัน จื่อลู่”ฝ่ามือบางโฉมสะคราญยกขึ้นมาลูบอกข้างซ้ายที่เต้นกระหน่ำรัวไม่หายราวกลองศึก เมื่อครู่นางตัวเกร็งแข็งค้างเกรงว่าจะถูกจับได้ โชคดีที่จื่อลู่เข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ได้ทันท่วงที “ข้านึกเอะใจ เพราะบังเอิญเห็นท่านแม่เดินผ่านมาทางนี้กลัวว่าจะเกิดอันใดขึ้นเสียก่อน จนเสียเรื่อง เลยแอบตามมาเจ้าค่ะ พี่เลี่ยงเฟิ่งคงต้องรอเวลาอีกสักหน่อยนะเจ้าคะ”เลี่ยงเฟิ่งพยักหน้ารับ นับว่าจื่อลู่ฉลาดนัก นางหูตาว่องไว จับความไม่ชอบมาพากลได้อย่างแม่นยำ ถ้าหากไม่ได้จื่อลู่คอยช่วย เลี่ยงเฟิ่งก็ไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองว่าจะเป็นอย่างไรต่อ “เจ้าจะไม่ไปกับพี่จริง ๆหรือจื่อลู่” “ข้าเข้าวังไปกับพี่ตอนนี้ไม่ได้แน่พี่เลี่ยงเฟิ่ง พี่ก็รู้ ขืนข้าติดสอยห้อยตามพี่ไป ดีไม่ดีอาจถูกคนในวังจับโยนออกมาก็เป็นได้ ข้าอยู่ที่นี่ อย่างน้อยข้ามีข้าวกิน มีที่ให้ข้าซุกหัวนอน แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือไงเล่า พี่ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าดูแลตัวเองได้”ร่างเล็กเอื้อนเอ่ยเจื้อยแจ้วตามประสานาง ฝ่ามือเล็ก ๆเลื่อนมาเกาะกุมฝ่ามือบางของเลี่ยงเฟิ่งพลางตบไปที่หลังมือแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม ยามนี้จื่อลู่เข้มแข็งมากกว่านางเสียอีก กลับเป็นนางที่รู้สึกใจหาย และรู้สึกวูบโหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก “ข้าจะรีบมาไถ่ตัวเจ้า แล้วเราไปอยู่ด้วยกันนะจื่อลู่ ถึงแม้พี่จะทำไม่สำเร็จก็ตาม แต่พี่จะทำทุกวิถีทางเพื่อพาเจ้าออกไปจากที่นี่ให้ได้นะจื่อลู่”เลี่ยงเฟิ่งให้สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะ “ข้าเชื่อพี่! แต่ว่าตอนนี้คงได้เวลาแล้ว พี่รีบไปเปลี่ยนอาภรณ์เถิด”เลี่ยงเฟิ่งพยักหน้ารับคำก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปยังห้องของเลี่ยงเฟิ่ง เพื่อผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นแบบบ่าวชายในเรือนเพื่อไม่ให้เป็นพิรุธพร้อมทั้งย่ามที่ใส่เงินทองของมีค่าติดตัวไว้ใช้ยามจำเป็นอีกเล็กน้อย ก่อนจะวางจดหมายและเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้แก่เซี่ยซีซวนเป็นการไถ่ตัวนางอีกด้วย “ทางนี้เจ้าค่ะ ตรงกำแพงท้ายจวน ข้ารู้ว่ามันมีทางลับที่จะออกไปนอกจวนได้ ตามข้ามาเจ้าค่ะ”ทางลับที่ว่าเดิมกำแพงมีช่องโหว่และนำกระถางต้นไม้วางประดับประดาไว้หลอกตาผู้คน โจวจื่อลู่เคยใช้ช่องทางนี้ในการหลบหนีออกไปท่องเที่ยวยามราตรี แต่ก็ไม่บ่อยครั้งนักเพราะกลัวว่าจะถูกจับได้ เลี่ยงเฟิ่งเดินตามนางออกไป พร้อมกับที่ช่วยกันสอดส่ายสายตาระแวดระวังภัย “ตรงนี้ล่ะเจ้าค่ะ” จื่อลู่ชี้ไปยังกระถางต้นไม้ที่วางเรียงรายติดผนังกำแพงอยู่ ข้าง ๆกันนั้นคนเฝ้ายามที่อยู่ท้ายจวนหลับสนิทด้วยฤทธิ์สุราที่ผสมยานอนหลับ โจวจื่อลู่เป็นผู้วางยาในเหล้ายาปลาปิ้งคนพวกนั้น ทั้งคู่ช่วยกันค่อย ๆ ยกกระถางต้นไม้ออก “อ๊ะ! จื่อลู่ มันไม่มีช่องโหว่ใด ๆ ให้ลอดผ่านไปได้นี่”เลี่ยงเฟิ่งตกใจไม่น้อยที่ผนังกำแพงปิดสนิทไม่มีแม้ช่องโหว่ใด ๆ ที่อากาศจะลอดผ่านไปได้นับประสาอะไรกับคนจวนพระราชทานสกุลจาง“ข้าสงสารป้าลี่ซือนัก นางถูกไท่ฮูหยินหลอกให้กลืนยาพิษ จนเป็นใบ้ มิหนำซ้ำยังถูกสาดน้ำกรดใส่หน้าจนตาบอดข้างหนึ่ง และยังมีใบหน้าอัปลักษณ์ครึ่งซีก ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความชิงชัง อิจฉาริษยาจากไท่ฮูหยินแท้ ๆ แต่ก็นับว่าโชคดีที่นางหนีรอดชีวิตมาได้ แต่ก็นับว่าโชคร้ายอีกนั่นล่ะ ที่ถูกไท่ฮูหยินสวมรอยเป็นมารดาของแม่ทัพจางเสียนี่ เฮ่อ!”นางพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบา “เอ้อ! มีอีกเรื่อง ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดแม่ทัพจางถึงจำป้าลี่ซือที่เป็นแม่ของตนเองไม่ได้” เพ่ยเพ่ยที่มาเยี่ยมเลี่ยงเฟิ่ง จื่อลู่ ที่จวน เอ่ยถามขึ้น พร้อมกับหยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆอย่างไม่ต้องรักษากิริยานัก เพราะยามนี้นางอยู่นอกวัง จึงเป็นตัวของตัวเองได้“ตอนนั้น ท่านพี่ยังเด็กนัก และข้าสันนิษฐานว่าเขาน่าจะได้รับความกระทบกระเทือนที่หัว อาจจะเลอะเลือนไปบ้าง”“หืม! จริงหรือ”เพ่ยเพ่ยตาลุกวาว เลี่ยงเฟิ่งพยักหน้ารับ แล้วก็ต้องส่ายหน้าเบา ๆให้นาง นี่ถ้าฮองเฮาเย่วฉีมาเห็นเพ่ยเพ่ยเพลานี้เข้า คงต้องอกแตกตายแน่ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่พร่ำสอนอบรมไปน่าจะเสียเปล่า“แล้วท่านป้าลี่ซือ จะจัดการเรื่องนี้เช่นใดต่อ”“ข้าบอกท่านพี่แล้ว ไ
“บอกข้ามา”หลงเหว่ยออกคำสั่ง“เมื่อวานช่วงกลางยามโหย่ว ไท่ฮูหยินขอเข้าพบ ป้าเสี่ยวเม่ย นางนำอาหารและเครื่องดื่มมาด้วย ทางทหารไม่ทันได้เอะใจอะไรขอรับ เลยให้นางนำเข้าไป แต่พวกข้าไม่พบหลักฐานพวกนั้นแล้ว คาดว่าไท่ฮูหยินจะนำกลับไปด้วยขอรับ ข้าเพียงแต่สันนิษฐานไม่ได้ปรักปรำผู้ใดนะขอรับ”ทหารเอ่ยจบ หลงเหว่ยพยักหน้าลงเล็กน้อยรับรู้“ขอบใจเจ้ามากที่ส่งข่าว”หลงเหว่ยเดินเข้าไปในห้องนอน เลี่ยงเฟิ่งลุกพรึ่บขึ้นมารวดเร็ว นางข่มตาให้หลับไม่ลง นางมองเขาด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย เขาเดินเข้ามานั่งลงบนตั่งเงียบ ๆ เลี่ยงเฟิ่งสอดแขนเล็ก ๆของนางกอดเขาจากทางด้านหลัง“ท่านพี่ ข้ารู้ว่าท่านเป็นทุกข์ อย่างไรท่านแม่ก็เลี้ยงดูแลท่านมา ข้าเข้าใจท่าน แต่เรื่องนี้ปล่อยให้ทางการจัดการเถอะเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นประชาชนก็ไม่เชื่อว่ามีความยุติธรรมในบ้านเมืองแล้ว”หลงเหว่ยพลิกตัวกลับไปกอดนาง ใบหน้าคมคายแนบอกร่ำไห้อย่างไม่อาย“เช่นนั้นข้าคงเป็นลูกอกตัญญู”เขาสะอื้นไห้ หากไม่ช่วยเขาจะกล้าสู้หน้ากับบรรพชนในปรโลกได้อย่างไร“ท่านพี่ หาใช่ความผิดของท่านเจ้าค่ะ”เลี่ยงเฟิ่งปลอบประโลมเขา ฝ่ามือบางตบลงบนแผ่นหลังของเขาแผ่วเบาไท่ฮูหยิน
“เหว่ยเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใดลูก”ไท่ฮูหยินแตะแขนเขาเบา ๆเรียกสติ เพราะดูเหมือนกับว่าจะเลื่อนลอยออกไปไกล“ท่านแม่ ทางการจับคนร้ายที่ฉุดภรรยาข้าและผู้ที่ตามฆ่าท่านน้าลี่ซือได้แล้วนะขอรับ”หลงเหว่ยเปรยขึ้น นางชะงักงัน หน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เขาจึงพูดต่อ“คนร้ายรับสารภาพและให้การซัดทอดว่าถูกจ้างวานมาจากหญิงสูงวัยผู้หนึ่ง เพียงแต่ไม่ทราบชื่อของนาง” มาถึงตรงนี้ ไท่ฮูหยิน ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ทราบชื่อผู้จ้างวานนับว่าเสี่ยวเม่ยทำงานได้ดี นางกดยิ้มลึกมุมปาก“แต่ทว่าคนร้าย บอกว่าเคยสะกดรอยตามผู้ว่าจ้าง กลับพบว่าเป็นคนของสกุลจาง เมื่อให้บอกลักษณะผู้ว่าจ้างก็ตรงกับบุคคลิกของป้าเสี่ยวเม่ย” ไท่ฮูหยินตาเบิกกว้าง เริ่นลนลาน“นี่เจ้ากำลังสงสัยในตัวแม่หรือ เหตุใดจึงมองแม่แบบนี้”ไท่ฮูหยินสายตาหลุกหลิก ตวาดแหวบุตรชายขึ้นมากลบเกลื่อนพิรุธ“ท่านไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแน่นะขอรับ”หลงเหว่ยกล่าวสำทับเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง“แม่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง”ไท่ฮูหยินยืนกรานโกหกคำโต เพลานี้นางต้องเอาตัวเองให้รอดก่อนเรื่องน่าอัปยศอดสู คนสกุลจางต่างเข่นฆ่ากันเอง หลงเหว่ยรู้สึกเศร้าใจนัก หากตายไป คงไม่มีห
สายลมเหมันตฤดูเคลื่อนคล้อย หอบไอเย็นพัดผ่าน จื่อลู่กำลังก่อไฟที่ช่องเตา ให้ควันไฟไหลเวียนไปตามท่อในกำแพงที่เป็นลักษณะกลวงอยู่ด้านใน เรียกว่ากำแพงไฟ ซึ่งจวนแห่งนี้ถูกออกแบบให้มีกำแพงไฟวนไปวนมาเพื่อให้ควันไฟเคลื่อนที่รอบจวนทำให้กักเก็บความอบอุ่นและกระจายได้ทั่วถึง และสุดท้ายควันก็จะถูกปล่อยออกไปทางปล่องควันนอกบ้าน จึงทำให้ไม่ต้องทนกับความหนาวเย็นมากจนเกินไปจื่อลู่นำเสื้อคลุมมาห่มให้เลี่ยงเฟิ่งเพื่อเพิ่มความอบอุ่นอีกชั้น แล้วดันนางพิงพนักเตียง ส่วนนางนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงแล้วยื่นยาบำรุงครรภ์ส่งให้ ตอนนี้ครรภ์ของนางเข้าสู่เดือนที่หกแล้ว“ขอบใจเจ้ามากจื่อลู่”เลี่ยงเฟิ่งคลี่ยิ้มบาง“พี่เพ่ยเพ่ยโชคดีเหลือเกินนะเจ้าคะ ตอนนี้ได้เป็นพระธิดาเข้าไปอยู่ในวังหลวงเสียแล้ว ว่าไปข้าก็คิดถึงพี่เพ่ยเพ่ยอยู่เหมือนกัน หากเราอยู่ที่นี่ตลอดไปก็ดีนะเจ้าคะ ข้าจะได้เจอนางทุกวัน”จื่อลู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเปรยขึ้นมาด้วยความเสียดาย“คิดว่าโชคดีหรือเจ้าคิดผิดแล้ว เพ่ยเพ่ยหนีวังหลวงเพราะไม่อยากอยู่ในกฎระเบียบของวัง สุดท้ายเป็นเช่นไรละ เกลียดสิ่งไหนย่อมได้ส่งนั้น”เลี่ยงเฟิ่งยกแขนเสื้อปิดปากหัวเราะร่วนขบขั
“ปิ่นนี่ มีค่ามากเกินไป เจ้าจะเอามาให้ข้าได้เช่นใด”เพ่ยเพ่ยหันไปถามนาง ด้วยความแปลกใจ“เอาไปเถอะ ข้าอยากให้เจ้าจริง ๆ หากเจ้าไม่รับ ข้าจะโกรธ”เพ่ยเพ่ยยู่ปากใส่นางแกมหยอกเย้า จากนั้นจึงหันไปหาจื่อลู่ แล้วจูงมือกันเดินออกไปเมื่อเลี่ยงเฟิ่ง เพ่ยเพ่ย และจื่อลู่ ถือได้ว่าเป็นคนของสกุลจาง เพราะฉะนั้นก็มีอภิสิทธิ์เข้าสวนผกาไปได้โดยปริยาย เพ่ยเพ่ยกับจื่อลู่ไปเดินที่สวนผกา แต่เลี่ยงเฟิ่งขอตัวพักผ่อนเพราะนางรู้สึกอ่อนเพลียและง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา นางจึงอยู่รอหลงเหว่ยอยู่ที่จวน รอเขากลับจากเสร็จธุระเรื่องโจรชุดดำที่จับนางไปเมื่อครั้งนั้นเสียก่อนเพ่ยเพ่ยและจื่อลู่นั่งรับลมที่ศาลาริมน้ำ และขณะเดียวกันกับที่ฮองเฮาก็กำลังเสด็จไปยังศาลาริมน้ำโดยบังเอิญเช่นกัน“ฮ่องเฮาเสด็จ!”บ่าวไพร่กู่ร้องเป็นสัญญาณนำขบวน บ่าวรับใช้คนสนิทกระซิบทูลแจ้งฮองเฮาว่าพวกนางคือคนของสกุลจาง ฮองเฮาพยักหน้ารับทราบ แล้วแย้มยิ้มด้วยจิตเมตตา แล้วเดินเข้ามาหาพวกนาง ที่คุกเข่าโขกศีรษะลงคำนับรออยู่“ถวายพระพร ฮองเฮา ขอทรงพระเจริญหมื่นหมื่นปี”เพ่ยเพ่ยรู้สึกตกประหม่าไม่น้อย ครานั้นที่มีเรื่องกับหวงกุ้ยเฟยนางยังจำได้ดี พอครานี้มาเจอ
“ลืมตาได้แล้ว”เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างหูแผ่วเบา แต่ก็ทำเอานางสะดุ้งเล็กน้อยกับไอร้อนผ่าวที่พ่นริมกกหู เปลือกตาสีไข่ค่อย ๆขยับและเปิดออก ปรากฏภาพเบื้องหน้าเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนมีแม่น้ำพาดผ่านตามแนวโค้งของตลิ่ง ฝ่ามือหนาเลื้อยลงไปกอดกระชับรอบเอวกิ่วนางไว้ที่ตอนนี้มีเจ้าก้อนแป้งอยู่ เขาวางปลายคางเกยไว้ที่บ่าลาดเนียน หลงเหว่ยอิงแอบแนบชิดพ่นลมหายใจผ่าวร้อนคลอเคลียกกหูนางไม่ห่าง“เจ้าชอบหรือไม่” “ชอบเจ้าค่ะ”ฝ่ามือหนาลูบคลำหน้าท้องนางแผ่วเบาด้วยความรัก“ลูกรัก พ่อก็หวังว่าเจ้าจะชอบ”ฝ่ามือบางของนางเลื่อนมาเกาะกุมมือเขาไว้เช่นกัน จากนั้นเขาหยิบกล้องส่องทางไกลที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมาแล้วยื่นให้นาง“เจ้าลองมองลอดผ่านเจ้าสิ่งนี้ดูสิ”“มันคืออันใดเจ้าคะ”ร่างบางเลิกคิ้วนึกฉงน เพราะไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลยในชีวิต“มันคือสิ่งที่ทำให้เรามองวัตถุที่อยู่ไกลลิบ อยู่ใกล้แค่เพียงนิดเดียว”เลี่ยงเฟิ่งค่อย ๆจรดดวงตากลมใสแนบกับช่องสำหรับแนบดวงตา ก็ต้องพบกับความอัศจรรย์ใจที่หลงเหว่ยพูดไว้ไม่ผิดเพี้ยนไปเลยสักนิด ภูเขาสลับซับซ้อนที่อยู่ไกลลิบได้เห็นเพียงใกล้สายตา ช่างน่าอัศจรรย์ใจ และการได้ดื่มด่ำก







