อนุภรรยาเลื่อนขั้น

แสงจันทรายามรัตติกาลสาดกระทบส่องมายังบานหน้าต่างไม้แปดเหลี่ยม ทอแสงเรืองรำไรเพียงพอให้เหลือบเห็นหลินเลี่ยงเฟิ่ง ที่นั่งกอดเข่าร่ำไห้กับโชคชะตาของนางอยู่ตรงซอกหลืบมุมห้อง

ด้วยว่าจวนสกุลเหรินที่นางพึ่งใบบุญท่านเสนาบดีกรมกลาโหมเหรินตงเล่ย ถูกทหารจากวังหลวงบุกเข้าจับกุมในข้อหากบฏแผ่นดินในช่วงปลายยามซวี ที่เพิ่งผ่านพ้นมาไม่นานนัก

ท่านเสนาบดีเหริน ฮูหยินใหญ่ รวมถึงคุณหนูเหรินหลินอวี่ ถูกคนของทางการคุมตัวเข้าวังหลวงเพื่อพิพากษาคดีว่าด้วยต้องอาญาแผ่นดิน

เนื่องจากข้อหากบฏใหญ่หลวงนัก จึงมีผลให้ถูกทางการสั่งริบจวน สมบัติพัสถานต่างถูกทยอยลำเลียงเข้าสู่ท้องพระคลังหลวง

แม้แต่บ่าวไพร่คนรับใช้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนของสกุลเหรินก็ถูกขายทอดตลาดทั้งแรงงานค้าทาส หรือหากเป็นสาวใช้ที่มีใบหน้างดงามก็จะถูกนำไปขายที่หอโคมเขียวเพื่อรวบรวมเบี้ยอัฐที่ได้สู่ท้องพระคลังสืบไป

“สวรรค์ ฮือ! คนของสกุลเหรินถูกใส่ร้าย สวรรค์โปรดเมตตาให้นายท่านของข้าปลอดภัยด้วยเถิดเจ้าค่ะ”หลินเลี่ยงเฟิ่งพนมมือกลางอกสวดมนต์วิงวอนร้องขอ

นางไม่รู้เลยว่าหลังจากที่ทุกคนถูกควบคุมตัวเข้าวังหลวงเพื่อไต่สวนคดีจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร นางไม่พะวงห่วงตัวนาง จะเป็นห่วงก็แต่เจ้านาย

แต่ทว่ายามนี้นางทำได้แค่เพียงภาวนาอ้อนวอนต่อสวรรค์โปรดช่วยคุ้มครอง ให้ทุกคนอยู่รอดปลอดภัย

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้าเสียงดังแอ๊ด!...กระทบโสตประสาทจนนางสะดุ้ง ปรากฏร่างแน่งน้อยอรชรย่างกรายเข้ามาภายในห้อง นางคือเซี่ยซีซวน เป็นแม่เล้าอยู่ที่หอคณิกาแห่งนี้ ฝีเท้าแผ่วเบาของเซี่ยซีซวนย่างกรายเข้ามาหยุดที่ตรงหน้านาง

ฝ่ามือเรียวตวัดเชยคางหลินเลี่ยงเฟิ่งให้เงยหน้าเชิดต้องกับแสงจันทร์นวล พร้อมกับพินิจพิจารณาด้วยท่าทีอ่อนโยน เซี่ยซีซวนรู้สึกถูกชะตากับนางตั้งแต่แรกพบ ใบหน้าเนียนอ่อนใส แม้จะไร้เครื่องประทินโฉมฉาบบนใบหน้า แต่เลี่ยงเฟิ่งก็งดงามเกินกว่าจะเป็นสาวใช้ธรรมดา

“หยุดร่ำไห้เถิดหนา บัดนี้เจ้าก็ถือว่าเป็นคนของข้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีแน่นอน ข้าใคร่รู้นักว่าเจ้ามีความสามารถอันใดบ้าง รู้หนังสือ บทกวี เล่นดนตรี หรือวาดภาพได้หรือไม่”เซี่ยซีซวนเอ่ยถามด้วยเสียงสดใสกังวานรื่นหู

“เจ้าค่ะ ข้าพอมีความรู้ความสามารถอยู่บ้าง เพราะคุณหนูสอนข้ามาเจ้าค่ะ นายหญิงเจ้าคะ ข้าต้องรับแขกด้วยหรือไม่เจ้าคะ”หลินเลี่ยงเฟิ่งตอบคำถามเซี่ยซีซวนจบ ก็เอ่ยถามกลับด้วยความอยากรู้

สีหน้านางกังวลใจ ฝ่ามือเรียวทั้งสองของนางยื่นไปเกาะกระชับที่ข้อเท้าเล็กของเซี่ยซีซวนด้วยท่าทีอ่อนน้อมพินอบพิเทาเป็นเชิงอ้อนวอน

“ข้าไม่ได้บังคับเจ้า อย่าเป็นกังวลใจนักเลย เพราะตำแหน่งเจ้าในหอคณิกานี้คืออี้จี คอยร้องรำทำเพลง ให้ความเพลิดเพลินแก่บุรุษ ก็เพียงพอ แต่หากเจ้าจะรับแขกด้วย ข้าก็ไม่ว่าอันใด”เซี่ยซีซวนคลี่รอยยิ้มบางมองนางด้วยความเอ็นดู

หลินเลี่ยงเฟิ่งพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบาเหมือนยกภูเขาออกจากอก ปรากฏดวงตาสดใสแวววาวขึ้น นับว่าเซี่ยซีซวนผู้นี้ยังมีเมตตาต่อนางอยู่บ้าง

เซี่ยซีซวนนึกกระหยิ่มในใจ หลินเลี่ยงเฟิ่งมีรูปร่างหน้าตางดงามราวกับหญิงสูงศักดิ์ แม้นางจะอยู่ในอาภรณ์สามัญชนก็ไม่อาจทำให้นางดูหมองหม่นลงไปแม้แต่นิด และนางหมายมาดว่าจะปลุกปั้นให้หลินเลี่ยงเฟิ่งเป็นดาวเด่นแห่งหอคณิกานี้ให้จงได้

วังหลวง...

“ฝ่าบาท แม่ทัพจางหลงเหว่ย ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”ขันทีเจียงลู่เหวินกล่าวทูลแจ้ง ฮ่องเต้ที่เพิ่งทรงกลับจากท้องพระโรงเพื่อพำนักยังพระราชฐานส่วนพระองค์ เพลานี้ถือเป็นยามพักผ่อนพระวรกายของพระองค์

หลังจากประกาศราชโองการอวยยศให้กับแม่ทัพจางหลงเหว่ย ที่มีความดีความชอบหลังจากไปตีหัวเมืองประเทศราชที่กระด้างกระเดื่องและก่อจลาจลได้เป็นผลสำเร็จ ทั้งยังปูนบำเหน็จให้อีกมากโขแล้ว

พระขนงของฮ่องเต้ก็เริ่มกระตุกและขมวดปมชนกันฉับพลัน เมื่อรู้ว่าคนที่มาขอเข้าเฝ้าเป็นผู้ใด พลางผินหน้าไปทาง เฉินมู่โหรว คล้ายกับว่าจะขอความคิดเห็น เฉินมู่โหรวเป็นพระสหายคนสนิททั้งยังรั้งตำแหน่งกุนซือที่ปรึกษาส่วนพระองค์

ในการตัดสินพระทัยในหลายเรื่องเฉินมู่โหรวผู้นี้มีบทบาทสำคัญยิ่ง

และเมื่อเฉินมู่โหรวพยักหน้าลงให้สัญญาณช้า ๆฮ่องเต้จึงได้ตรัสอนุญาตขึ้น เหตุใดเฉินมู่โหรวจะไม่ทราบเล่า ที่แม่ทัพจางขอเข้าเฝ้ายามนี้ ว่ามีเรื่องร้อนใจอันใด

“ให้เข้ามาได้”ฮ่องเต้กล่าวจบ ก็ยกจอกน้ำชาขึ้นมาจิบ เพื่อดับกระหายและความร้อนรุ่มในอก

“ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้เข้าเฝ้า!”สิ้นเสียงขันทีเจียงลู่เหวิน ปรากฏร่างชายกำยำล่ำสันสมชายชาตินักรบ ความสูงราว 8 ฉื่อ เขามีใบหน้าหล่อเหลาคมคร้ามราวกับเทพเจ้าปั้น