บทที่2

"นึกว่าจะไม่ให้"​

"เอ๋!!!" เสียงคุ้นๆ นะ  

ร่างบางหันไปตามเสียงที่ได้ยินให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด และเป็นเขาคนที่ฉันล็อคมงเอาไว้ ยืนพิงผนังพ่นควันสีขาวให้ลอยออกไปในอากาศ ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ว่าแต่เขาหมายถึงฉันหรอ?

"พูดกับฉันหรอ?" 

"พูดลอยลอย" 

ฉันลองมองหันซ้ายหันขวาว่ามีคนอื่นนอกจากฉันยืนอยู่ตรงนี้หรือเปล่า มองจนแน่ใจว่าตรงนี้มีเพียงฉันกับเขาที่ยืนอยู่เท่านั้น เพราะงั้นเจาพูดกับฉันแน่

"ถ้าอยากได้บ้าง ก็ขอดีดีสิ" ฉันกอดอกถามอย่างท้าทาย ใครใช้ให้เขากวนกันก่อนล​ะ

เคยได้ยินไหม กวนมา กวนกลับ ไม่โกง! 

"ง่วงก็กลับไปนอน" ไหนยัยแพรบอกว่าเขาพูดน้อยไง พูดน้อยแบบไหนกัน! 

"กลับพร้อมกันไหมละ?" ฉันทำใจกล้าเดินเข้าไปใกล้ แต่ก็เว้นระยะห่างไม่ให้ใกล้จนเกินไป เงยหน้ามองคนตัวโตที่ปรายตามามองเพียงครู่ก่อนจะทิ้งบุหรี่ในมือลงถังขยะด้านข้าง แล้วก้าวเข้ามาหาฉันจนปลายรองเท้าของเราทั้งคู่ชนกัน แถมยังถือวิสาสะโอบเอวฉันไว้ไม่ให้ถอยหนี ทำให้สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนเจือกลิ่นบุหรี่ปนกลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ 

"หึ" 

"ตัวสั่นขนาดนี้ ทำเก่ง" 

ฉันไม่ได้ตาฝาดหรอกใช่ไหม ตาคู่คมมองกันด้วยสายตาเกินคาดเดาไม่หลงเหลือความเย็นชาเลยสักนิด ไหนจะมุมปากได้รูปยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์​นั่นอีก ใกล้กันขนาดนี้จะไม่ให้ฉันรู้สึกสั่นไหวได้อย่างไรกัน ไม่อ่อนโยนต่อใจฉันเลยสักนิด

"สะ สั่นสู้หรอก"

"หึ เก่ง"

"ปะ ปล่อย" 

"..."

"ถะ ถ้าไม่ปล่อยฉันจูบนายแน่" 

"..."

นอกจากเขาจะไม่ปล่อยแล้ว ยังกระชับแขนแกร่งที่โอบเอวฉันไว้ให้แน่นขึ้นจนอะไรต่อมิอะไรของฉันแนบเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา สัมผัสได้ถึงความแข็งร้อนตรงหน้าท้องทำฉันมวนท้องรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อมาบินเล่นอยู่ในนั้นนับร้อยนับพันตัวเลย

เขาคงคิดว่าฉันจะไม่กล้าสินะ ถึงได้แกล้งกันแบบนี้ เอาวะพริบพราว! ถ้าจะต้องเสียจูบแรกทั้งที ก็ต้องได้จูบกับผู้ชายที่ติ๊กถูกตรงสเปคทุกข้ออย่างเขาสิ 

พอคิดได้อย่างนั้น สองแขนเล็กก็ยื่นไปคล้องคอคนตัวสูงให้โน้มลงมาใกล้อีกนิด เขย่งปลายเท้าเล็กน้อยให้ริมฝีปากได้แตะปากร้ายๆ นั่น ก่อนจะผละตัวออกทันที เขินก็เขิน อายก็อาย แต่ก็อยากเอาชนะเขาด้วยเหมือนกัน

"จูบ?" 

"ใช่หน่ะสิ" 

จุ๊บ

"อื้อ" 

กึก! 

"อะ อื้อ" 

ไม่ถึงหนึ่งวินาทีที่ฉันยืนยันในคำตอบและทำตามที่พูด ปากร้ายนั่นก็ฉกจูบลงมาที่ปากสีแดงของฉัน ริมฝีปากร้อนค่อยๆ ขบเม้มไล่เลียชิมริมฝีปากอวบอิ่มทีละนิด ก่อนจะกัดลงเบาเบาให้ฉันเผลออ้าปากออกเปิดทางให้เขาส่งลิ้นร้อนเข้ามาหยอกล้อลิ้นเล็กเล่นไปมา จนฉันแทบจะขาดอากาศหายใจ ราวกับอยากจะบอกว่า แบบนี้ต่างหากที่เขาเรียกว่า 'จูบ'​

ฉันปล่อยให้เขาจูบสูบวิญญาณอยู่นานหลายนาทีเพราะไม่มีเรี่ยวแรงพอจะขัดขืนจูบอันแสนดุเดือดของเขาได้เลยสักนิด จนลืมไปเลยว่าจุดที่เราสองคนยืนกันอยู่ตอนนี้ไม่ได้ไกลจากหน้าห้องน้ำที่มีคนเดินผ่านไปผ่านมามากนัก รู้ตัวอีกที ริมฝีปากร้ายก็ถอนออกอย่างอ้อยอิ่งแต่ยังคงวางแตะไว้ตรงปากของฉันพร้อมกับน้ำเสียงแสบพร่าที่ทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวมากกว่าเดิม

"แบบนี้เรียก...จูบ"

ครืด ครืด ครืด

"ปะ ปล่อย" 

ในขณะที่ฉันกำลังคิดหาทางหนีกลับไปตั้งหลัก เสียงโทรศัพท์ก็​ดังขึ้นมาช่วยชีวิตฉันจากเสือร้ายอย่างเขาได้ทันเวลาแบบฉิวเฉียด 

"พริบพราว แกอยู่ไหนเนี่ย" 

"หนะ หน้าห้องน้ำ แกอยู่ตรงไหนเดี๋ยวฉันเดินไปหา"​

"ฉันเดินมาหาแกที่ลานจอดรถ คิดว่าแกจะมารอที่รถฉัน"

"โอเค โอเค เดี๋ยวฉันรีบไป" 

สองมือเล็กตบลงบนบ่าแกร่งเบาเบาส่งสัญญาณ​ให้คนตรงหน้าปล่อยแขนออกจากเอวของฉันได้แล้ว ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดีพร้อมกับยกยิ้มอย่างเหนือกว่า คงจะแกล้งกันจนพอใจแล้วละมั้ง แต่ก็เอาเถอะ!​ เจอกันคราวหน้าคนชนะต้องเป็นพริบพราวคนนี้เท่านั้น จะทำให้เขายอมมาเป็นแฟนกันให้ได้เลย

ก่อนจะไปขอเอาคืนนิดนิดหน่อยหน่อย เผื่อไว้ให้เขาคิดถึงฉันหน่อยแล้วกัน

ฟอด

ใช่! ฉันอาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวังตัว เขย่งปลายเท้าขึ้นไปขโมยหอมแก้มสากฟอดใหญ่ แล้วผละตัววิ่งออกมาทันทีโดยไม่หันหลังกลับไปมองว่าเขามีสีหน้ายังไง เพราะฉันเองก็ทำหน้าไม่ถูกเหมือนกัน... 

"ปากแกเป็นอะไร ทำไมบวมขนาดนั้น" 

"ห๊ะ อะ อ่อ แมลงต่อยหน่ะ" 

พอขึ้นรถยัยเพื่อนขี้สงสัยก็ถามขึ้นทันทีที่เห็นความผิดปกติบนใบหน้าของฉัน หูตาไวชะมัด ฉันเลยพูดโกหกคำโตเพราะไม่อยากโดนนางเซ้าซี้ยังไม่อยากตอบคำถามอะไร

ใจยังคงเต้นแรงกับเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ มันทั้งตื่นเต้นทั้งงงว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน เขายังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของฉันเลยด้วยซ้ำมั้ง ไวไฟใช่ย่อย แต่ก็ไม่แปลกหรอกหนุ่มฮอตอย่างเขาคงจะยืนจูบกับผู้หญิงในร้านเหล้าเป็นปกติสินะ สงสัย...ฉันคงต้องเจอศึกหนักซะแล้วสิ

 

 

#อ่านเพลินๆ สบายๆ กันเหมือนเดิมนะคะ