บทที่9

แกร๊ก! 

"แต่งตัวอะไรของเธอ" เสียงประตู​เรียกความสนใจให้ผมหันไปมองรูมเมทที่หายเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปทำงานตามที่เธอบอก 

คนตัวเล็กเดินออกมาในชุดเศษผ้ากางเกงยีนส์ขาสั้น สั้นเสมอก้นกับเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ใส่ชุดอะไรของเขาวะ?​

"ชุดที่ใช้ถ่ายงานวันนี้หน่ะ" 

"ขาสั้น ใส่กางเกงสั้น ยิ่งดูเตี้ย" 

"เธอไม่รู้?" 

"ทฤษฎีอะไรของนาย" ยัยรูมเมททำหน้างงกับคอมเมนต์ตรงไปตรงมาของผมถึงกับก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง ก่อนจะกอดอกมองหน้าผมอย่างหาเรื่อง

"ใส่ส้นสูงก็ดูขายาวแล้วเหอะ" 

"ใครบอกเธอ" ผมถามด้วยความสงสัย มองยังไงก็ไม่ใช่ตามที่เธอพยายามเถียง แล้วดู...เสื้อก็รัดซะจนคนมองอย่างผมหายใจไม่ออกแทน

"ฉันบอกเอง" 

"แล้วฉันก็ไม่ได้เตี้ยด้วย สูง 167เซนติเมตร น้ำหนัก 47 กิโลกรัม แบบนี้เขาเรียกสมส่วนพอดี"

"เข้าใจตรงกันนะคะ ที่รัก"

ป๊อก! 

"เจ็บนะ!"

มือหนาเคาะลงบนศีรษะคนตัวเล็กที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับสายตาวิบวับดูซุกซนจนเกิดเสียงดังให้ได้ยิน ทำเธอยืนมองตาเขียวเหมือนกำลังคิดหาวิธีเอาคืนกัน ผมเลยรีบลุกจากโซฟาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินไปเปิดตู้เย็นในห้องครัวเพื่อหยิบน้ำดื่มไม่สนใจคนยืนหน้าแดงด้วยความโมโห แอบเหล่นิดหน่อยเผื่อว่าเธอเดินมาแก้แค้นจะได้หลบทัน

แต่เพื่อความสงบสุขของตัวผมเอง หยิบน้ำผลไม้แช่เย็นไปให้สักหน่อยน่าจะดี

"..."

"ห้ามงอน เพราะฉันไม่ง้อ" แต่นอกจากเธอจะไม่รับน้ำผลไม้จากผมแล้ว ยังสะบัดหน้าหนีเดินไปเปิดตู้รองเท้าและหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเล็กเพื่อใส่รองเท้าบูทหนังสีดำ ไม่เถียงสู้เหมือนเมื่อหลายนาทีก่อน 

"ไม่ง้อก็ไม่ต้องง้อสิ" ยัยตัวยุ่งบ่นพึมพำ นั่งก้มหน้าก้มตาผูกเชือกรองเท้าของตัวเอง สงสัยจะงอนจริง งอนก็งอนดิวะ!​

"กลับกี่โมง" 

"ยุ่ง" หึ ถ้ากลับดึกผมจะรายงานมามี๊ว่าคนสวยของท่านดื้อมากขนาดไหน

นึกได้อย่างนั้น มุมปากก็ยกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์หยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงแอบมาถ่ายรูป​ของเธอเก็บไว้เป็นหลักฐานว่านอกจากเธอจะดื้อมากแล้ว ยังแต่งตัวโป๊มากด้วย ก้มทีเห็นไปถึงไหนต่อไหน ก่อนจะกลับมานั่งที่โซฟาเพื่อดูหนังที่เปิดค้างเอาไว้ต่ออย่างสบายใจ รอเวลากดรูปส่งไปฟ้องมามี๊

วันที่ผมรู้ว่าตัวเองจะต้องมีรูมเมทเป็นเธอก็รู้ชะตาทันทีเลยว่าชีวิตจะวุ่นวายแค่ไหน บอกตามตรงว่ารู้สึกเซ็งไม่น้อยเพราะจากที่เป็นคนรักความสันโดษต้องมาแบ่งพื้นที่ส่วนตัวให้อีกคนอยู่ด้วย เพียงแต่ไม่สามารถปฏิเสธ​หรือขัดใจมามี๊ได้เท่านั้น ทำได้แค่นั่งฟังเงียบๆ และแอบวางแผนหาเรื่องแกล้งเธออยู่ในใจให้วันวุ่นวายหลังจากนี้ไม่น่าเบื่อเกินไป

และวันนี้เป็นวันแรก...ก็ไม่ได้แย่

1first : กินเหล้าป่ะ

pie.pp : ที่เดิม?​

1first : เออ

pie.pp : สามทุ่มถึง

1first : @phalan.pl ???​

เสียงแจ้งเตือนในมือถือมาพร้อมกับแสงสว่างบนหน้าจอ เป็นแชทกลุ่มที่ไอ้สองคนนั้นส่งมาชวนออกไปดื่มเหมือนปกติ ผมเห็นและนั่งอ่านทุกข้อความแต่ไม่กดเปิดเข้าไปอ่าน เพื่อเป็นข้ออ้างตอบพวกมันในวันพรุ่งนี้ว่าผมนอนหลับ แต่อันที่จริง ผมกำลังนั่งรอจับผิดยัยตัวยุ่งว่าจะกลับมาดึกขนาดไหน ขืนออกไปกินเหล้าตอนนี้แล้วกลับมาทีหลังจะพลาดหลักฐานสำคัญที่อุตส่าห์นั่งอดทนรอมาตั้งแต่บ่ายจนค่ำ และกลายเป็นผมเองนี่แหละที่จะตกเป็นจำเลยของมามี๊​และยัยตัวยุ่งในที่สุด

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด แกร๊ก! 

"สองทุ่มครึ่ง" ทันทีที่ได้ยินเสียงกดรหัสประตูห้อง ผมรีบทำทีเป็นล้มตัวนอนเล่นอยู่บนโซฟาและหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะมากดดูเวลาที่เธอกลับมาถึง ถือว่าพอใช้ได้ไม่ดึกจนเกินไป ครั้งนี้จะยังไม่รายงานมามี๊แล้วกัน

หลังจากถอดรองเท้าเสร็จ ฉันก็เดินเลยคนตัวโตที่นอนตัวยาวอยู่บนโซฟาเข้าไปห้องครัวเพื่อวางของกินถุงใหญ่ในมือที่ตั้งใจแวะซื้อมาหวังจะกินเลี้ยงฉลองการเป็นรูมเมทกันวันแรก แต่ฉันไม่ลืมหรอกนะว่าเขาเขกหัวฉันแรงจนสะเทือนไปทั้งตัว เพราะงั้นเขาต้องง้อฉันก่อน ฉันถึงจะชวนกินของอร่อยด้วยกัน ถ้าไม่ง้อก็ปล่อยให้นอนกลืนน้ำลายไปคนเดียวนั่นแหละ 

ยืนเปิดกล่องอาหารอยู่ไม่นานกลิ่นหอมๆ ของส้มตำเอยคอหมูย่างเนื้อย่างเอยก็เรียกให้คนหน้ายักษ์​เดินเข้ามาให้ห้องครัวได้ทันที แต่คนขี้เก๊กก็คือคนขี้เก๊กอยู่วันยันค่ำ เพราะเขาทำทีเป็นเปิดตู้หยิบห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาแกะใส่ชามและเดินไปต้มน้ำร้อนเงียบๆ คงจะรอให้ฉันชวนอยู่แน่ เห็นหรอกนะ ว่าแอบเหล่ตามองอยู่ตลอด 

เพราะฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะกินส้มตำแซ่บๆ แบบที่ฉันชอบได้หรือเปล่า เลยซื้อข้าวเหนียวมาเผื่อให้เขากินคู่กับเนื้อย่างและส้มตำข้าวโพดไข่เค็มด้วย ทั้งสวยและใจดีที่สุดก็พริบพราวคนนี้นี่แหละ

ระหว่างที่ฉันนั่งใช้ส้อมจิ้มคอหมูย่างกินรอคนขี้เก๊กพลางๆ เขาก็ยกชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาวางลงบน​โต๊ะ​เลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วแทรกตัวลงนั่งก่อนจะคีบเส้นบะหมี่เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่พูดไม่จาสักคำ จนฉันเริ่มรู้สึกสับสนอยู่นิดหน่อยว่าสรุปแล้วใครกันแน่ที่เป็นคนงอน? 

"กินเนื้อย่างสิ" ฉันใช้ส้อมจิ้มเนื้อย่างพร้อมน้ำจิ้มแจ่วยื่นไปจ่อตรงปากเขา เพื่อความสันติหรอกนะ กลัวว่าคืนนี้เขาจะไม่ให้ฉันนอนบนเตียงนุ่มๆ ด้วย

"..."

"ไม่ให้กินแล้ว" ยังไม่ทันที่ฉันจะดึงมือกลับ มือใหญ่ก็จับข้อมือฉันเอาไว้พร้อมกับอ้าปากรับเนื้อย่างที่ฉันป้อน ก่อนจะมองสบตากันอย่างตั้งใจแววตาของเขาตอนนี้ฉายแววความเจ้าเล่ห์มุมปากเหยียดยิ้ม ราวกับบอกเป็นนัยว่าตัวเองชนะ ทำฉันแทบอยากจะเอาส้อมจิ้มตาคมให้สักที

ไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ ที่อยากได้เขาเป็นแฟน หนำซ้ำยังถูกจับผลัดจับผลูมาเป็นว่าที่คู่หมั้นเขาอีก แต่เห็นแก่ความหล่อที่เขามี ฉันจะลองเดินหน้าสู้ต่อไปแล้วกัน จะทำให้หลงจนหาทางออกไม่เจอเลย 'นายพาลัน'