บทที่10

หลังจากกินมื้ออร่อยที่ฉันตั้งใจซื้อมากินกับเขาในบรรยากาศที่เรียกได้ว่าค่อนข้างสันติ เพราะตลอดเวลาที่นั่งกินส้มตำด้วยกันก็แทบไม่มีเสียงทะเลาะระหว่างเราให้ได้ยินเลยสักนิด มีเพียงเสียงส้อมที่แย่งคอหมูย่างและเนื้อย่างกระทบกันเท่านั้น ฉันก็ปล่อยให้เจ้าของห้องอย่างเขาเก็บจานไปล้าง เก็บขยะไปทิ้ง และเช็ดโต๊ะให้เรียบร้อย ถามว่าเขายอมทำทุกอย่างง่ายๆ ไหม ตอบเลยว่าไม่! 

ฉันเลยยกข้ออ้างว่าฉันเป็นคนขับรถไปซื้อและถือพะรุงพะรังขึ้นมา รวมถึงเป็นคนเปิดฝากล่องเดินไปหยิบจานแบ่งและช้อนส้อมด้วย เขาถึงกับยกมือให้ฉันหยุดพูด ยอมลุกขึ้นเก็บจานไปล้างทั้งหน้าตึงๆ นั่นแหละ อยู่ด้วยกันก็ต้องช่วยกันทำงานบ้านสิ ฉันไม่ยอมทำคนเดียวแน่

ส่วนฉันก็รีบเดินหนีคนหน้ายักษ์เข้าห้องนอน พาตัวเองมาอาบน้ำเตรียมตัวจองที่นอนบนเตียงกว้าง ถ่ายงานมาตั้งหลายชั่วโมง ร่างกายคิดถึงเตียงนุ่มๆ มากเลย

"ตายแล้ว! ลืมเอาชุดนอนเข้ามาได้ยังไงเนี่ย"

"ทำไงดีละทีนี้" 

ฉันยืนลังเลถามตัวเองอยู่ในห้องน้ำนานหลายนาที ก่อนจะตัดสินใจหยิบผ้าขนหนูสีชมพูพันตัวเองเอาไว้ปิดอะไรอะไรที่กลัวว่าเขาจะเห็นให้มิดชิดและเดินออกมาหยิบชุดนอนในตู้เสื้อผ้า 

ป่านนี้ยังคงอยู่ในครัวละมั้ง

แกร๊ก!

"เฮ้ย!"

"ว้าย! นะ นายเข้ามาทำไมเนี่ย" ในตอนที่ฉันกำลังก้มๆ เงยๆ หยิบชุดนอนตัวโปรดที่พับไว้ในลิ้นชักตู้เสื้อผ้า เสียงประตูก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับคนหน้านิ่ง ทำฉันสะดุ้งด้วยความตกใจจับปมผ้าขนหนูเอาไว้แน่น เพราะไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาเร็วขนาดนี้

"ห้องฉัน"

"หลับตาเลยนะ ห้ามมอง!" คนตัวโตยืนกอดอกพิงประตูห้อง มองกันด้วยสายตากรุ่มกริ่มแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ พอให้แก้มนุ่มๆ ของฉันเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกไหวหวาม คนอะไรสายตาเจ้าชู้ชะมัด

"ใครเขาอยากมองเธอ เซิร์ฟ บอร์ด" 

"..." เซิร์ฟบอร์ด? เขาว่าฉันเหมือนกระดานหรอ? ทำไมปากจัดได้ขนาดนี้นะ

ว่าอะไรก็ว่าได้ แต่ว่าฉันเหมือนไม้กระดานเซิร์ฟบอร์ด พริบพราวจะไม่ทน! ยอมไม่ได้เด็ดขาดเลย!

เขาทิ้งให้ฉันยืนอารมณ์เดือดไปกับคำพูดแสนร้ายกาจของเขา แล้วจงใจเดินเฉียดไหล่กันผิวปากอย่างอารมณ์ดีที่แกล้งให้ฉันโมโหได้สำเร็จ แน่นอนว่าฉันไม่มีทางปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ 

ทันทีที่เขาเผลอ ฉันก็หมุนตัวตั้งหลักมั่นกระโดดขึ้นไปขี่หลังแกร่งกอดคอเขาไว้แน่นเพราะกลัวตก ก่อนจะงับเข้าที่คอของเขาจนจมเขี้ยว ทำเขาร้องลั่นพยายามสะบัดฉันให้ลงจากหลังเขา 

สมน้ำหน้า! อยากว่ากันดีนัก

ตุ๊บ! 

สองขาแกร่งพยายามเดินเข้าหาเตียงกว้าง ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงร่างเล็กๆ ของฉันให้ตกลงบนที่นอนอย่างแรง จนกระเด็นเด้งไปกับความยืดหยุ่นของที่นอน เขาไม่ปล่อยให้ฉันคิดพาตัวเองลุกหนีได้ทัน ตามลงมาทาบทับร่างของฉันเอาไว้ จับข้อมือเล็กชูขึ้นเหนือศีรษะให้หมดทางสู้ ทำฉันเลิ่กลั่กไปหมด แต่ที่หน้าตกใจไปกว่านั้นจนตากลมโตเบิกกว้างก็เพราะเวลานี้ปมผ้าขนหนูที่ฉันผูกเอาไว้กลับคลายออกและหลุดลงมากองรวมกันอยู่ที่เอวบาง จนความนุ่มนิ่มของฉันบดเบียดแผงอกแกร่งอย่างไม่มีอะไรกั้น มีเพียงเสื้อยืดคอกลมที่เขาใส่อยู่เท่านั้น! 

"ปะ ปล่อย" 

"ง่ายๆ เลย?" 

"ยะ ยอมแพ้ก็ได้" 

และเหมือนเขาจะสัมผัสได้กับอะไรบางอย่าง ถึงได้หลุบตาลงมองเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงมาให้อะไรต่อมิอะไรของเราสองคนแนบชิดขึ้นจนแทบจะฝังรวมเป็นร่างเดียวกัน

หน้าผากกว้างวางพักบนหน้าผากมน จมูกมีสันแตะปลายจมูกเชิดรั้นสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ทำตากลมโตหลุบต่ำลงพยายามหลบสายตากรุ่มกริ่มที่ทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหว แต่กลับช่วยไม่ได้เลย... 

เพราะเวลานี้เสียงโครมครามของหัวใจที่เต้นแรงมันดังชัดเจย ดังมากจนฉันกลัวว่าเขาจะได้ยินแล้วเอามาพูดล้อกัน

ก่อนที่ฉันจะแทบหยุดลมหายใจ กับสัมผัสปลายจมูกที่แตะลงบนแก้มซ้ำๆ ค่อยๆ ขยับพาลมหายใจร้อนลงไปยังลำคอขาวแตะริมฝีปากร้ายๆ ลงผิวอ่อนอย่างแผ่วเบา เหมือนว่าเขากำลังหลงใหลกลิ่นครีมอาบน้ำของเขาที่อยู่บนตัวของฉันอย่างไงอย่างงั้น

"โอ๊ย! จะ เจ็บนะ" 

"ไอ้หมาบ้านี่"​ ในตอนที่ฉันกำลังเคลิ้มไปกับสัมผัสไหวหวามจากเขา เขาก็งับลงมาที่ลำคอของฉันในตำแหน่งเดียวกันกับที่ฉันงับคอเขา นี่เขาหลอกให้ฉันตายใจ เพื่อแก้แค้นกันหรอกเหรอ?​

ตาคู่คมเหลือบมองกันทันทีที่ฝากรอยเขี้ยวไว้ได้สำเร็จ มุมปากได้รูปยกยิ้มขึ้นอย่างได้ใจ และยืดตัวขึ้นเล็กน้อยให้พอที่เขาสามารถกดจมูกลงบนแก้มนุ่มจนเป็นรอยบุ๋มดมกลิ่นหอมๆ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดฟอดใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนใหญ่ลงมาคลุมตัวร่างอวบอิ่มจนมิดชิด โดยที่เขาไม่มองอะไรไปมากกว่านั้น เพราะกลัวจะเผลอทำอะไรตามใจตัวเอง

คนตัวโตยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี​พาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไปแช่น้ำเย็นๆ หวังจะให้อุณหภูมิ​ของน้ำช่วยดับความร้อนรุ่มที่กำลังพลุ่งพล่าน​ในตัวเขาให้ลดลง ปล่อยให้คนตัวเล็กนอนหน้าแดงอยู่ใต้ผ้าห่มอยู่อย่างนั้น

คืนแรกของผมและตัวยุ่ง..ก็ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด

 

#รักกันแบบหยุมหัว

#อ่านฟินฟิน