บทที่หนึ่ง เป็นดารา

บทที่หนึ่ง

เป็นดารา

“คัท”

เสียงตะโกนดังจากผู้ช่วยผู้กำกับราวกับเสียงสวรรค์ ฉันที่กลิ้งขลุกฝุ่นอยู่รีบลุกขึ้นจากพื้น ใช้มือปัดตามเนื้อตามตัวขณะเดินไปหาผู้กำกับใหญ่

“คุณฟ้า ฉากนี้เล่นได้ดีมาก” ผู้กำกับเอ่ยชม ฉันยิ้มนิดๆขณะเอ่ยขอบคุณ

“เดี๋ยวเปลี่ยนชุดแล้วถ่ายฉากขี่ม้าต่อเลย” ผู้ช่วยหันมามองฉัน พยักหน้าให้เดินตามเข้าไปเปลี่ยนชุดในกระโจมที่ตั้งเรียงกันเป็นแนว

ฉันชื่อ ‘หยาดฟ้า’เป็นดาราที่แม้อายุถึง30ปีแล้วแต่ยังมีชื่อเสียงโด่งดัง ฉันเข้าวงการมาตั้งแต่ยังอยู่ในวัยใส เริ่มเล่นละครเรื่องแรกแนววัยเรียนวุ่นรัก ก่อนจะเปลี่ยนแนวมาเรื่อยตามอายุที่เพิ่มขึ้น ทั้งละครรักโรแมนติก ดราม่าตบจูบ ครอบครัวว้าวุ่น แต่เรื่องที่ทำให้ชื่อเสียงของฉันโด่งดังจนได้รับรางวัลกลับเป็นแนวบู๊ล้างผลาญ หลังจากนั้นฉันก็ได้รับการเสนอบทบู๊ต่อมาอีกหลายเรื่อง รวมถึงเรื่องที่กำลังถ่ายทำในตอนนี้ด้วย

“เรียบร้อยแล้วค่ะ พี่ต่อ” ฉันก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าของผู้กำกับใหญ่เพื่อเตรียมตัวถ่ายทำฉากต่อไป

“เอาล่ะ ฉากนี้เป็นตอนที่นางเอกขี่ม้าหนีคนร้าย ‘ฟ้า’ ขี่ม้าวนไปเรื่อยๆเดี๋ยวกล้องจะวิ่งตาม ส่วนสีหน้าใกล้ๆเดี๋ยวเราไปถ่ายในสตูแล้วมาตัดต่อใส่เพิ่มเอา โอเคมั้ย” พี่ต่อ ผู้กำกับใหญ่อธิบายฉากให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน

ฉันเตรียมตัวขึ้นขี่ม้าที่ทีมงานจูงมาส่งให้ วันนี้ม้าตัวใหญ่กว่าที่คุ้นเคย แต่ฉันก็ไม่กล้าบ่น เพราะฝึกขี่ม้าเพื่อเข้าฉากมาหลายปีแล้ว หากจะบ่นเรื่องแค่นี้คงโดนผู้กำกับไม่พอใจแน่

“ทุกคน...พร้อม...ฉากที่ 45 ตอน ’ขี่ม้าหนี’ 3...2...1...เริ่ม” เมื่อผู้ช่วยส่งสัญญาณมา ฉันรีบดึงเชือกขยับขาบังคับม้าให้วิ่งออกไปทันที

“ดี...ดี...วิ่งเร็วขึ้นอีก” ผู้กำกับตะโกนผ่านโทรโข่งฝ่าเสียงลมมาให้ได้ยิน

ฉันจึงเร่งม้าให้วิ่งเร็วขึ้น

แต่จู่ๆ ม้าก็สะบัดขึ้นอย่างแรงจนฉันตกกระแทกพื้นไม่ทันตั้งตัว

“โอ๊ย...” ฉันร้องด้วยความเจ็บ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วจับหัวจับขาว่าไม่เป็นอะไร ถึงค่อยหันไปมองม้า

นั่น คนรุมล้อมม้าจนฉันมองไม่เห็น จึงขยับไปมองใกล้ๆ

เอ๊ะ...นั่นใคร นอนอยู่ที่พื้น มองไม่ถนัด

เสียงทีมงานร้องโวยวาย ผู้กำกับสั่งการเซ็งแซ่ ผู้คนวิ่งวุ่นไปมา ทั้งชนทั้งผ่านฉันไปจนฉันเริ่มสับสน

“ทำไมไม่มีใครเข้ามาดูฉัน ทุกคนห่วงแต่ม้าอย่างนั้นหรือ” ฉันเริ่มไม่พอใจ จึงเดินไปใกล้ๆม้าตัวนั้นเพื่อเรียกร้องความสนใจ

“นั่น...ใคร..ใส่ชุดเหมือนฉันเลย หน้าตาก็เหมือน ฉัน...นั่นฉันเหรอ...” ฉันค่อยๆถอยด้วยความไม่เข้าใจ

“ใช่นั่นร่างของเจ้า นางสาวหยาดฟ้า” เสียงชายหนุ่มหน้าดุซึ่งมายืนอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ดังขึ้นมา

ฉันหันขวับไปมองหน้าหนุ่มน้อยชุดดำที่พยายามทำหน้าให้ดูเคร่งขรึม ก่อนจะพูดต่อว่า

“นางสาวหยาดฟ้าตกม้าคอหักตายเมื่อเวลา 14นาฬิกา 47 นาที เอาล่ะ เจ้าเดินตามข้ามาได้แล้ว ข้าต้องรีบพาเจ้าไปส่งยังแดนแรกรับจะได้ไปรับวิญญาณดวงอื่นต่อ” ชายหน้าดุนำเชือกมาคล้องมือฉันก่อนจะกระตุกให้เดินตามไป

ฉันล่องลอยไล่หลังอย่างยังสับสนงุนงง

นี่ฉันตายแล้วอย่างนั้นหรือ คอหักตาย ตายได้น่าเกลียดจัง

ชายชุดดำที่พยายามทำหน้าดุพาฉันลอยมาจนถึงดินแดนเวิ้งว้างสุดหูสุดตา มีร่างวิญญาณลอยตามชายชุดดำตนอื่นๆให้เห็นมากมาย จนฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่ามีคนตายมากขนาดนี้เชียวหรือ

“ยมทูตเบน เจ้าลืมเก็บร่างวิญญาณหญิงสาวรายนี้มาหรือเปล่า นางนั่งร้องไห้เสียงดังจนข้าต้องเก็บกลับมาให้เจ้าด้วย” เสียงยมทูตมีอายุดังขึ้น ขณะผลักร่างวิญญาณหญิงสาวหน้าละอ่อนมาตรงหน้าฉันกับยมทูตที่พยายามทำหน้าดุ

“ข้าเก็บนางมาแล้ว นี่อย่างไร” ยมทูตที่น่าจะชื่อว่าเบน ดึงร่างวิญญาณของฉันมายืนข้างหน้า

“ไม่ใช่แล้ว นางสาวหยาดฟ้า นาปางข้าว อายุ25ปี ตกม้าตายขณะฝึกขี่ม้า” ยมทูตมีอายุอ่านทบทวนชื่อในมือ

ร่างวิญญาณของหญิงสาวที่ยมทูตมีอายุนำมา ร้องไห้เสียงดังก่อนจะตะโกนว่า ยังไม่อยากตาย

ฉันหันไปทางยมทูตหน้าอ่อนที่หน้าตาเริ่มบูดเบี้ยว ก่อนที่จะหันมามองหน้าฉันถามว่า “เจ้าชื่อหยาดฟ้า”

“ใช่ หยาดฟ้า วงศ์สิริกุล อายุ30ปี” ฉันรีบตอบเสียงดัง พลันหน้าของยมทูตยิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้น

“แย่แล้ว ยมทูตเบน เจ้าเก็บวิญญาณมาผิดดวงเสียแล้ว รีบนำนางกลับไปเข้าร่างเดี๋ยวนี้” ยมทูตมีอายุรีบบอก

กะพริบตาอีกทีฉันก็รู้สึกว่าร่างลอยละลิ่วอย่างรวดเร็วจนมาโผล่หน้าเมรุแห่งหนึ่ง

“เหตุใดพวกเขาจึงเผาร่างของเจ้าเร็วนัก” ยมทูตเบนทำหน้ายุ่งยากใจ หันมามองสีหน้าที่ยังมึนงงของฉัน

“เป็นถึงดาราดัง ทำไมสวดแค่สามวันแล้วรีบเผาเลยล่ะ” เสียงซุบซิบนินทาจากแขกที่มาร่วมงานดังขึ้นข้างๆ