บทที่หนึ่ง เป็นดารา2

บทที่หนึ่ง

เป็นดารา

ยมทูตเบนทำหน้ายุ่งยากใจ หันมามองสีหน้าที่ยังมึนงงของฉัน

“เป็นถึงดาราดัง ทำไมสวดแค่สามวันแล้วรีบเผาเลยล่ะ” เสียงซุบซิบนินทาจากแขกที่มาร่วมงานดังขึ้นข้างๆ

ฉันรีบพุ่งตัวลอยไปฟังใกล้ๆ

“ก็พ่อแม่นางอยู่ต่างประเทศ ต่างคนต่างมีลูกใหม่กันแล้ว ไม่มีใครยอมบินมาจัดงาน ปล่อยให้พวกเราจัดการกันเอง ผู้ชายทั้งหลายของนางก็หลบหน้าหลบตาไม่อยากแสดงตัว ทีมงานละครก็กำลังโดนตำรวจสอบสวนสาเหตุการตายกันอยู่ ทุกคนต่างไม่มีเวลา ก็เลยรีบสวดรีบเผาให้เสร็จๆไป” ทีมงานละครคนหนึ่งที่ฉันคุ้นหน้าตอบไขข้อข้องใจ

“ทั้งพ่อ ทั้งแม่ ไม่มีใครสนใจฉันเลยหรือนี่” ฉันก้มหน้าน้ำตารื้นไหลด้วยความเศร้าใจ             

ใช่แล้ว พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่ฉันเพิ่งอายุ17ปี พ่อย้ายไปอยู่ออสเตรเลียมีครอบครัวและลูกใหม่ที่นั่น2คน ส่วนแม่ย้ายไปอยู่อเมริกากับสามีตาน้ำข้าว มีลูกใหม่อีก2คน ฉันจึงอยู่ที่นี่คนเดียว ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวด้วยอาชีพนักแสดงซึ่งหาเพื่อนแท้ได้ยาก แม้แต่ชายหนุ่มที่เคยคบหาก็ไม่มีใครมาช่วยจัดงานให้ฉัน

“เจ้าไม่ต้องร้องไห้ แม้ร่างของเจ้าจะเผาไหม้ไปแล้ว แต่ข้ามีหนทางมาเสนอ” เสียงยมทูตมีอายุซึ่งโผล่มาปรากฏกายอยู่เคียงข้างยมทูตหน้าบิดเบี้ยวเอ่ยขึ้น

“หนทางอะไร เสนออะไร เพราะท่าน ท่านคนเดียวเลย มาเอาวิญญาณฉันไปผิดๆแบบนี้ได้ยังไง ฉันไม่ยอม ฉันจะฟ้อง ฉันไม่ยอมมมมม” เมื่อเริ่มตั้งสติได้ ฉันจึงเริ่มร้องโวยวาย ฟูมฟาย ชี้นิ้วไปทางยมทูตหน้าเบี้ยว ก่อนที่จะใช้ความสามารถด้านการแสดงเอะอะอาละวาดขึ้นมา

“ใจเย็นๆ เจ้าใจเย็นๆก่อน”ยมทูตมีอายุพยายามประนีประนอม

“ไม่เย็น ใครจะใจเย็นได้ จู่ๆก็มาเอาวิญญาณฉันไปแบบนี้ ฉันจะฟ้องยมบาล ยมบาลอยู่ที่ไหน พาฉันไปเดี๋ยวนี้ ฉันจะฟ้องงงงงงงง” ฉันไม่ยอมประนีประนอมใดใดทั้งสิ้น

“ถึงเจ้าฟ้องไป ยมทูตเบนอาจจะโดนทำโทษบ้าง แต่เจ้าก็ยังคงเป็นร่างวิญญาณอยู่ดีเพราะร่างจริงของเจ้าโดนเผาไปแล้ว เจ้าใจเย็นๆฟังข้าก่อน ข้ากำลังจะไปเก็บร่างของหญิงสาวนางหนึ่ง หากเจ้ายินยอม ข้าจะให้เจ้าเข้าไปอยู่ในร่างของนางและใช้ชีวิตแทนนาง เช่นนี้ เจ้าก็ไม่ต้องเป็นร่างวิญญาณลอยล่องอยู่เช่นนี้ เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่” ยมทูตมีอายุยื่นข้อเสนอ

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าร่างนั้นจะดี ฉันใช้ชีวิตของฉันอยู่ดีดี ทำไมฉันต้องไปเป็นคนอื่นด้วย ฉันจะฟ้องงงง”ฉันยังคงไม่ยอม

“เจ้าไปดูกับข้าก่อนก็ได้ แล้วค่อยตัดสินใจ เพราะหากเจ้าลอยล่องด้วยร่างวิญญาณอยู่เช่นนี้ อีกไม่นานวิญญาณของเจ้าก็จะสูญสลายไป” ยมทูตมีอายุชักชวนก่อนจะบอกความจริงที่น่ากลัวออกมา

ฉันเงยหน้าที่มีน้ำตามองยมทูตเบนอย่างเคียดแค้น “เพราะท่านคนเดียว”

ยมทูตเบนไม่กล้าสบตา ขณะที่ยมทูตมีอายุนำเชือกมาคล้องมือฉันแล้วดึงอย่างแรง

พวกเราสามตนมาโผล่ที่ข้างเตียงของหญิงสาวนางหนึ่ง ร่างวิญญาณของนางนั่งร้องไห้อยู่ใกล้ๆ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาฉันยังต้องตะลึงในความงามอันน่าหลงใหลนี้ นางน่าจะยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น การแต่งกายเหมือนอยู่ในยุคจีนโบราณ

“เอาล่ะ ข้าต้องนำวิญญาณของหญิงสาวนางนี้ไปแล้ว นี่เป็นโอกาสให้เจ้าตัดสินใจ หากเจ้ายินยอมเจ้าจะเข้าไปอยู่ในร่างของนางและใช้ชีวิตเป็นนางจนกว่าจะสิ้นอายุขัยของเจ้า หากเจ้าไม่ยินยอม เจ้าก็ต้องลอยล่องเป็นร่างวิญญาณต่อไปเพื่อหาร่างใหม่ แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อนว่า จะหาร่างใหม่ที่สมบูรณ์โดยไม่บุบสลายดั่งเช่นนางนั้นหายากยิ่ง ไม่คอหักตายแบบเจ้าก็โดนรถชนตายหรือโดนแทงตาย ซึ่งเจ้าก็ต้องอยู่ในร่างที่พิกลพิการเหล่านั้นต่อไป” ยมทูตมีอายุทั้งกล่อมทั้งขู่

“แล้วนางตายอย่างไร” ฉันสงสัยมาก

“นางกินยาพิษชนิดหนึ่งเข้าไปด้วยตัวเอง” ยมทูตมีอายุตอบตามจริง

“หมายความว่านางฆ่าตัวตาย” ฉันตกใจ หญิงสาวที่งามล้ำขนาดนี้มีเรื่องอะไรถึงกับฆ่าตัวตาย ยังเด็กมากอยู่เลย

“ใช่ แต่ตอนนี้นางไม่อยากตายแล้ว” ยมทูตมีอายุพยักหน้าให้ฉันหันไปมองวิญญาณของหญิงสาวที่ยืนร้องไห้อย่างเสียใจนักหนา

“อ้อ...อารมณ์ชั่ววูบของวัยรุ่น” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ฉันเริ่มมองไปรอบๆห้อง การตกแต่งดูหรูหรา ข้าวของเครื่องใช้มีค่ามีราคา ดูท่าทางว่าหญิงสาวนางนี้จะมีฐานะความเป็นอยู่ที่ดี

“แล้วนางใส่ชุดสีแดงทำไม” ฉันสังเกตเห็นชุดที่หญิงสาวนางนี้ใส่คล้ายชุดแต่งงานที่เคยเห็นในละครจีนโบราณ

“วันนี้เป็นวันแต่งงานของนาง” ยมทูตมีอายุเฉลย

ฉันมองไปรอบห้อง ไม่เห็นมีเงาของใครอื่น “เข้าใจล่ะ เจ้าบ่าวหายล่ะสิ” ฉันคาดเดา

“ตกลงเจ้ายินยอมหรือไม่ ข้าต้องรีบไปแล้ว” ยมทูตมีอายุเอ่ยเร่ง

ถ้าเป็นวิญญาณต่อไปก็ไม่รู้จะเจอร่างอื่นที่ดีอีกไหม จะไปฟ้องก็คงกลับเข้าร่างเดิมไม่ได้อยู่ดีเพราะเผาไปแล้ว เอาล่ะ เอาร่างนี้ก็ได้ อย่างน้อยเป็นคนสวยและรวยก็ยังดีกว่าเป็นใครก็ไม่รู้ ฉันคิดก่อนจะตัดสินใจ

“ได้ ฉันยินยอม แต่...” ฉันยื่นข้อเสนออย่างมีเงื่อนไข

“ยมทูตท่านนี้ทำผิด ต้องคอยดูแลและทำตามที่ฉันร้องขอ ได้หรือเปล่า” ฉันชี้ไปทางยมทูตหน้าอ่อนที่ยังยืนทำหน้าบิดเบี้ยวอยู่ด้านข้าง

“เจ้าร้องขอมากเกินไป” ยมทูตหน้าอ่อนตอบทันที