บทที่ 18 ทฤษฎีตัดใจ 2

อ่านออกเสียงแล้วหันมามองหน้าเพื่อนสาว หลินพยักหน้าให้เธอประมาณว่าบทความนี้น่าสนใจ นินิวละสายตาจากเพื่อนแล้วหันกลับไปสนใจหน้าจออีกครั้งหลังจากนั้นก็เริ่มอ่าน

‘เมื่อต้องเจอกับสถานการณ์ความรักที่ดูไม่น่าจะสมหวัง ทั้งการแอบชอบคนที่มีเจ้าของแล้ว หลงรักคนที่อยู่ในสถานะไกลเกินเอื้อม แฟนเก่าที่เราแอบหวังให้กลับมา หรือแม้แต่การแอบรักเพื่อนสนิทที่ไม่สามารถเลื่อนสถานะเป็นมากกว่านั้น ซึ่งตัวคุณเองก็รู้ดีว่าการตัดใจคือหนทางที่ดีที่สุด แต่แน่นอนว่าการตัดใจจากคนที่ชอบไม่ได้ทำกันง่าย ๆ วันนี้เรามีเคล็ดลับดี ๆ มาฝากชาวนกทุกคน อาจไม่ถึงกับลบเขาออกไปจากใจได้ในทันที แต่รับรองว่าคุณจะค่อย ๆ ลอยขึ้นจากภาวะดิ่งในความรักและสตรองขึ้นในที่สุดแน่นอนค่ะ’

อ่านบทนำของบทความแล้วรู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก นินิวหันมาพยักหน้าให้เพื่อนแล้วเริ่มอ่านต่อทันที

“ข้อหนึ่ง พยายามไม่คุยกับเขา” นินิวอ่าน

“ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปแกต้องเริ่มห่างจากสกาย ไม่พูด ไม่คุย ไม่เข้าใกล้ ไม่มองหน้า หรือไม่ต้องเจอได้เลยยิ่งดี เพราะถ้าแกยังทำตัวปกติกับมันอยู่ยังไงชาตินี้แกก็ตัดมันไม่ได้หรอก”

หลินอธิบายยาวเหยียด

“แล้วมันจะไม่แปลกเหรอวะ เป็นเพื่อนกันมาตั้งเป็นสิบ ๆ ปีเลยนะเว้ย”

มุ่ยหน้ามองเพื่อนแล้วพูดค้านตั้งแต่ข้อแรก จะให้เธอเลิกคุยกับสกายมันก็คงจะดูแปลก ๆ ถ้าเพิ่งรู้จักกันก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เธอกับเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล จู่ ๆ จะให้เลิกคุยมันคงจะดูไม่ดี

“เฮ่อ! ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูข้อสองซิ”

หลินพ่นลมหายใจเสียงดัง ก่อนจะรีบบอกปัดให้ข้ามไปอ่านข้อที่สอง

“ข้อสอง คิดถึงแต่ข้อเสียของเขา” นินิวอ่าน

“อื้ม! ข้อนี้มีเหตุผล ไหนแกลองนึกซิว่าสกายมันมีข้อเสียอะไรบ้าง ที่แกรู้สึกว่าไม่ชอบเอามาก ๆ ระยำตำบอนสุด ๆ อะไรประมาณนี้”

“ไม่มีเลยอะดิแก สกายทั้งสุภาพ พูดเพราะ อ่อนโยน ดูแล ใส่ใจ ขนาดเห็นคนกำลังจะข้ามถนนก็จอดรถให้ข้าม เห็นหมาแมวบาดเจ็บก็พาไปรักษาแถมยังหาบ้านให้มันอยู่อีก กายมันไม่มีข้อเสียเลยว่ะ”

นินิวสาธยายในขณะที่ใบหน้าสวยยิ้มหวานอย่างลืมตัว ไม่รู้ว่าสกายไม่มีข้อเสียจริง ๆ หรือว่าความรักทำให้เธอตาบอดจนมองไม่เห็นข้อเสียของสกายกันแน่

“อื้อฮือ! พ่อพระสุด ๆ ถ้าจะดีขนาดนี้ไม่ต้องตัดใจก็ได้มั้ง”

หลินพูดประชดประชันคนที่กำลังยิ้มหวานยามพูดถึงคนที่ตัวเองพูดพร่ำว่าจะตัดใจ บทความเขาให้คิดถึงข้อเสียแต่เพื่อนสาวของเธอกลับคิดถึงแต่ข้อดีแถมยังยิ้มไม่หยุด

นินิวรีบหันมามองหน้าเพื่อนแล้วรีบเอ่ยท้วง

“เฮ้ย! ไม่ได้ ต้องตัดใจดิ”

“งั้นข้ามข้อนี้ไปเลยลองดูข้อสามซิ ข้อสามว่าไง”

หลินรีบเปลี่ยนเป็นข้อต่อไปทันที

“ข้อสาม คิดทุกอย่างยกเว้นเรื่องของเขา” นินิวอ่าน

“โอ๊ย! ข้อนี้แกทำไม่ได้หรอกข้ามไปเลย”

หลินเอ่ยปรามาสราวกับรู้ล่วงหน้า จะห้ามนินิวคิดถึงเรื่องของสกายนั้นเป็นไปได้ยาก ยากพอ ๆ กับการเข็นครกขึ้นภูเขา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ายังไงนินิวก็ทำข้อนี้ไม่ได้แน่นอน

“ดูถูกกันเหรอ?”

หันมามองค้อนใส่เพื่อนแล้วพูดค่อนขอด

“ยิ่งกว่าดูถูกอีกจ้า พนันยังได้เลยกล้าไหมล่ะ”

หลินพูดท้าทายด้วยความหมั่นไส้ นินิวเบะปากใส่เพื่อนสาวไปหนึ่งครั้ง

ใครจะกล้าพนันให้เสียเงินฟรี ๆ ในเมื่อเธอเองก็รู้ดีว่าข้อนี้เธอทำไม่ได้อยู่แล้ว

หันกลับไปสนใจหน้าจอแล้วอ่านข้อต่อไป

“ข้อสี่ ทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ หลิน! ฉันว่าข้อนี้ฉันทำได้”

อ่านหัวข้อจบก็หันไปคุยโวกับเพื่อนสาวทันที เรียนทันตแพทย์ปกติก็ค่อนข้างยุ่งอยู่แล้ว แต่ทว่าที่ผ่านมาแม้จะยุ่งแค่ไหนก็ยังมีเวลาคิดถึงเขาอยู่ดี เพราะฉะนั้นข้อนี้จะสำเร็จได้เธอต้องทำตัวให้ยุ่งมากขึ้นอีกเป็นสองเท่า

“แกว่าฉันหางานพาร์ทไทม์ทำดีไหม ฉันจะได้ไม่ว่างมากไง”

“ก็ดีนะ งั้นข้อนี้โน้ตไว้ก่อน”

พูดพลางหยิบปากกาไวท์บอร์ดขึ้นมาแล้วเขียนข้อความลงบนกระดานเพื่อตั้งเป้าหมาย สองสาวหันมายิ้มให้กันแล้วพยักหน้า ก่อนที่นินิวจะกลับมาสนใจหน้าจออีกครั้งแล้วอ่านข้อต่อไป

“ข้อห้า หางานอดิเรกทำ”

อ่านจบก็หันมามองหน้ากัน หลินเดินวนเวียนไปมาอย่างคนครุ่นคิด การหางานอดิเรกทำมันต้องเป็นสิ่งที่นินิวชอบด้วย

“ทำขนมหวานขาย”

หลินพูดโพล่งเมื่อคิดขึ้นมาได้ ในเมื่อแม่ของนินิวมีอาชีพทำขนมหวานส่งไปขายในตลาด และนินิวเองก็เป็นลูกมือช่วยแม่มานานน่าจะจำสูตรได้เป็นอย่างดี เธอเองก็เคยชิมขนมฝีมือนินิวมาแล้ว ขนมหวานฝีมือเพื่อนสาวรสชาติอร่อยหอมหวานแบบพอดิบพอดี

“ถ้างั้นข้อนี้กับข้อที่แล้วเรารวมเป็นข้อเดียวกันไปเลยดีไหม”

ถามความคิดเห็นจากเพื่อนสาว หลินพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วย ก่อนจะเดินไปเขียนเป้าหมายในกระดานเพิ่มเติม

‘ทำตัวให้ยุ่งโดยการทำขนมหวานขาย’