บทที่ 2

“แม่สามี ท่านต้องเข้าใจให้ดีนะเจ้าคะว่า ข้าต่างหากคือนายหญิงของจวนโหว และจวนโหวในยามนี้ ข้าเป็นคนตัดสินใจ”

กล่าวจบ ข้าก็หันไปมองบ่าวไพร่ที่อยู่นอกโถงตั้งศพแล้วสั่งว่า

“ยังไม่รีบเชิญคุณหนูญาติผู้น้องเข้าสู่สุสานบรรพชนอีกหรือ?”

พวกบ่าวไพร่ต่างมองหน้ากันไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก มิกล้าขยับเขยื้อนทำการใด

ข้ากวาดสายตามองพวกเขานิ่งๆ ก่อนเอ่ยเตือนสติ

“พวกเจ้าจงคิดให้ดีๆ ว่าในภายภาคหน้า ใครคือผู้เป็นนายของจวนแม่ทัพแห่งนี้?”

พวกบ่าวไพร่หาได้รู้ไม่ว่าเซี่ยชิงเยี่ยนแสร้งตาย รู้เพียงแค่ว่าบุตรชายคนเดียวของเซี่ยชิงเยี่ยน ซึ่งเป็นผู้สืบทอดจวนแม่ทัพคนต่อไปในอนาคต กำลังอยู่ในความดูแลของข้า

ด้วยเหตุนี้ คนกลุ่มหนึ่งจึงแย่งชิงกันก้าวเท้าเข้ามาจับกุมตัวจ้าวถาง พร้อมอุดปาก มัดมือ แล้วลากตัวออกไป

กระบวนการทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างฉับไว และเด็ดขาดยิ่งนัก

แม่สามีไม่ทันได้ตั้งตัวเสียด้วยซ้ำ

เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า นางก็ชี้นิ้วมืออันสั่นเทามาที่ข้า

“สะ...เสิ่นซื่อ เจ้าคอยดูเถอะ หากดวงวิญญาณบนสรวงสวรรค์มีจริง...บุตรชายของข้า จะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!”

ข้าไม่แม้แต่จะใส่ใจนาง สั่งให้คนเชิญฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปพักผ่อนทันที

ข้าเองก็รู้ดีว่าสิ่งที่นางต้องการจะสื่อคืออะไร

ในอีกเจ็ดวันให้หลัง เมื่อฤทธิ์ยาแกล้งตายหมดลง เซี่ยชิงเยี่ยนก็จะฟื้นคืนชีพขึ้นมา

ยามนั้น เขาจะไม่มีวันละเว้นข้าแน่

ทว่าไม่เป็นไรเลยสักนิด

เพราะข้าจะไม่มีวันเปิดโอกาสให้เขาได้ทำเช่นนั้นเด็ดขาด

ชาตินี้ ข้าจะทำให้เขาต้องกลายเป็นเพียงคนตายคนหนึ่งที่นอนอยู่ในสุสานบรรพชนเท่านั้น!

“ท่านแม่ขอรับ”

บุตรชายเงยหน้าขึ้นมองข้า พลางยื่นมือน้อยๆ มาดึงแขนเสื้อของข้าเบาๆ

ข้าย่อตัวลง มองดูใบหน้าเล็กๆ ที่ซูบผอมจนคางแหลมเรียวของเขา ความรู้สึกเจ็บปวดพลันแล่นริ้วเข้ามาในอกราวกับหัวใจถูกบีบกำเอาไว้แน่น

ชาติที่แล้วแม่สามีมักอ้างว่าบิดาของเขาต้องลำบากลำบนอยู่แนวหน้า ในฐานะที่เป็นบุตรจึงมิควรฝักใฝ่ความสำราญ

นางจึงเบียดบังเงินค่าอาหารและเสื้อผ้าเครื่องใช้ทุกอย่างที่อันเอ๋อร์ควรได้

แม้กระทั่งในวันคล้ายวันเกิด ข้าจะทำบะหมี่อายุยืนให้อันเอ๋อร์สักชาม ก็ยังถูกนางดุด่าว่าตามใจลูกจนเสียคน

ยามนั้น ข้าถึงกับเข้าไปคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าเซี่ยชิงเยี่ยน

แต่เขากลับกล่าวว่า

“ท่านแม่กล่าวได้ถูกต้องแล้ว หากปล่อยให้คนภายนอกรู้ว่าบุตรชายของแม่ทัพฝักใฝ่แต่ความสุขสบาย ข้าคงได้ถูกผู้คนชี้หน้าด่าทอลับหลังเป็นแน่”

ในวันนั้น พวกเขาถึงกับส่งคนมาพรากอันเอ๋อร์ไปจากข้างกายข้า

ต่อให้ข้าจะร่ำไห้จนน้ำตาเหือดแห้งเพียงใด ก็ล้วนไร้ผล

ทว่าในยามนี้ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ตลอดช่วงเวลาเจ็ด เซี่ยชิงเยี่ยนยังตกอยู่ในสภาพแสร้งตาย

ข้ามีวิธีการอยู่ถมเถ ที่จะทำให้เขาไม่มีวันลืมตาตื่นขึ้นมาได้อีกตลอดกาล!

“ใครก็ได้ เตรียมรถม้าที”

ข้าต้องการกลับไปยังตระกูลเสิ่น บ้านเดิมของข้า

ครั้นพอลงจากรถม้า ก็เหลือบไปเห็นพี่ใหญ่กำลังเร่งรีบจะออกไปข้างนอกพอดี

เมื่อได้เห็นเนื้อตัวของเขาที่ยังคงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ข้าก็พลันชะงักงันไปโดยไม่รู้ตัว

ความทรงจำพลันบ่าไหลเข้ามาประดุจเกลียวคลื่น…

ชาติก่อน ยามที่พี่ชายได้รู้ถึงความทุกข์ทรมานที่ข้าได้รับในจวนโหว เขาก็โกรธแค้นจนเกินจะระงับ บุกไปคาดคั้นเอาความกับเซี่ยชิงเยี่ยนทันที

เขาคิดว่าอาศัยเพียงฐานะจอหงวนของตนเอง ประกอบกับชื่อเสียงเกียรติยศของตระกูลเสิ่น อย่างไรเสียก็คงพอจะทำให้เซี่ยชิงเยี่ยนเกิดความยำเกรงและเกรงใจอยู่บ้าง

ทว่าเขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเซี่ยชิงเยี่ยนถูกจ้าวถางทำให้ลุ่มหลงจนหน้ามืดตามัวไปนานแล้ว และเพื่อปกปิดเรื่องอื้อฉาวอย่างการเชิดชูอนุเหยียบย่ำภรรยาเอก เขาถึงกับสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาดักซุ่มโจมตีพี่ใหญ่ระหว่างทาง พร้อมลงมือสังหารอย่างโหดเหี้ยม แล้วทิ้งศพให้ตากแดดตากฝนอยู่กลางป่าเขา

ช่างน่าเวทนาพี่ใหญ่ของข้ายิ่งนัก อุตสาหะตั้งหน้าตั้งตาร่ำเรียนอย่างยากลำบากมานับสิบปี จนได้เป็นถึงจอหงวนที่ฮ่องเต้ทรงใช้พู่กันหลวงตวัดเลือกด้วยพระองค์เองในการสอบหน้าพระที่นั่ง มีทั้งความรู้อันกว้างขวางเต็มเปี่ยมและมีอนาคตไกลไร้ขีดจำกัด แต่กลับต้องมาตายตาไม่หลับทั้งที่อายุยังไม่ถึงสามสิบปีด้วยซ้ำ

ส่วนตัวข้ากลับถูกกักขังเอาไว้ในเรือนหลังเล็กที่ลับตาคนของจวนโหว แม้แต่จะออกไปเก็บศพให้พี่ชายก็ยังมิได้รับอนุญาต

ในขณะที่ข้ากำลังจมดิ่งอยู่ท่ามกลางความทุกข์ระทมของชาติก่อน พี่ใหญ่ก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว

“หลินซี?” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาแฝงไปด้วยความกังวลอยู่หลายส่วน “พี่ได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว เรื่องของชิงเยี่ยน เจ้า...”

เขาคงอยากจะบอกให้ข้าหักห้ามใจ และอยากจะปลอบไม่ให้ข้าโศกเศร้าจนเกินไป

“พี่ชาย…”

ข้าเพียงแต่ส่ายหน้าเพื่อพูดขัดจังหวะเขา

“บนโลกใบนี้ ไม่มีใครอยากให้เขาตายไปจริงๆ มากไปกว่าข้าอีกแล้วเจ้าค่ะ”

พี่ชายข้าถึงกับอึ้งไป