บทที่ 3

เขาหาได้รู้ไม่ว่าในถ้อยคำประโยคนี้ของข้า แฝงเร้นไปด้วยการถูกพรากจากกันด้วยความตายไม่รู้ตั้งกี่ปี

ข้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง แล้วเริ่มบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชาติก่อนและชาตินี้ออกไปจนหมดสิ้นโดยไม่คิดจะปิดบัง

นับตั้งแต่เรื่องที่ข้าต้องตรอมใจตายด้วยความอัดอั้นทุกข์ระทม เรื่องที่อันเอ๋อร์ต้องตกอับสิ้นเนื้อประดาตัว ตลอดจนเรื่องที่ตัวเขาเองต้องมาจบชีวิตลงอย่างอนาถ

หลังจากฟังจนจบ พี่ชายข้าก็โมโหจนใบหน้าเขียวคล้ำ

“เรื่องเป็นความจริงแท้หรือ?”

“จริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ”

เงียบงันอยู่ครู่ใหญ่

แววตาของพี่ชายข้าก็ค่อยๆ เย็นชาขึ้นทีละน้อย

“ดี ดียิ่งนัก! ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเราก็จะช่วยสงเคราะห์ให้การแสร้งตายของมัน กลายเป็นการตายจริงๆ เสียเลย!”

ในวันที่สองที่เซี่ยชิงเยี่ยนแสร้งตาย ข้าก็เข้าวังเพื่อขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้

ข้าต้องการยืมพระโอษฐ์ของฝ่าบาท เพื่อยืนยันข่าวการตายของเซี่ยชิงเยี่ยนกับจ้าวถางให้กลายเป็นเรื่องที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีกตลอดกาล

หากถึงเวลานั้นแล้ว พวกเขายังไม่ตาย ก็จะกลายเป็นความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูงทันที!

ยามที่คุกเข่าลงบนพื้นศิลาของท้องพระโรงหลัก ความเย็นเยียบพลันแผ่ซ่านเข้ามาจนหัวเข่าเริ่มปวดแปลบ

อันที่จริง ชาติก่อนข้าก็เคยมาคุกเข่าอยู่ ณ ที่แห่งนี้เช่นกัน

ยามนั้นข้ามาเพื่อถวายฎีการ้องทุกข์ต่อหน้าพระพักตร์ ฟ้องร้องเรื่องที่เซี่ยชิงเยี่ยนทารุณกรรมภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากกับบุตรในไส้ ฟ้องร้องเรื่องที่วางแผนสังหารพี่ใหญ่ของข้า และฟ้องร้องเรื่องที่เขาแสร้งตายเพื่อปิดบังหลอกลวง

ทว่าในตอนนั้นทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว

พี่ชายข้าสิ้นชีพ ตระกูลเสิ่นล่มสลาย

อีกทั้งเซี่ยชิงเยี่ยนเพิ่งนำทัพชนะศึกกลับมา ฮ่องเต้ย่อมไม่มีทางลงทัณฑ์เอาผิดเขาอย่างแน่นอน

ข้าคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ถึงสามวันสามคืน ทว่ากลับไม่มีโอกาสได้เห็นพระพักตร์ของฝ่าบาทเลย

แต่ในยามนี้ ในเมื่อเซี่ยชิงเยี่ยนแสร้งตาย ข้าจึงมีฐานะเป็นถึงสตรีม่ายของผู้สละชีพเพื่อชาติ

ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงคุกเข่ารออยู่ไม่ถึงครึ่งถ้วยชา ฝ่าบาทก็ทรงโปรดเกล้าฯ ให้ข้าเข้าเฝ้าภายในท้องพระโรง

ข้าหมอบลงกับพื้น ก่อนจะกราบทูลด้วยน้ำเสียงที่แจ่มชัดหนักแน่นในทุกถ้อยคำ

“แม่ทัพสยบประจิมสามีของหม่อมฉันได้พลีชีพในสนามรบแล้ว จ้าวถางผู้เป็นญาติผู้น้องระลึกและซาบซึ้งในพระคุณของเขา จึงมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะสละชีพตายตามคนรักไป หม่อมฉันบังอาจขัดพระทัย วิงวอนขอพระเมตตาจากฝ่าบาท ได้โปรดพระราชทานบรรดาศักดิ์ฮูหยินตราตั้งให้แก่จ้าวถาง เพื่อเชิดชูความซื่อสัตย์ใจเด็ดเดี่ยวของนาง และอนุญาตให้นางเข้าสู่สุสานบรรพชนตระกูลเซี่ยเพื่อฝังร่างร่วมหลุมกับสามีของหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ”

เบื้องหลังโต๊ะทรงพระอักษรตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วครู่

ข้าทราบรู้ดีว่าเพราะเหตุใด

เพราะอย่างไรเสีย ในยามที่ภรรยาเอกยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยินยอมพร้อมใจให้สตรีอื่นมาฝังร่างร่วมหลุมกับสามีของตนเองนั้น ย่อมมีไม่มากนัก

ยิ่งเป็นคนที่ออกตัวขอพระราชทานบรรดาศักดิ์ฮูหยินตราตั้งให้แก่สตรีอื่นด้วยแล้ว ยิ่งเป็นเรื่องที่แทบจะหาไม่ได้เลย

แต่ข้ามั่นใจว่าฝ่าบาทจะต้องทรงลั่นวาจาตกลงอย่างแน่นอน

ในเมื่อคนเป็นมาทูลขอบรรดาศักดิ์และรางวัลความดีความชอบให้แก่คนตาย ย่อมไม่มีเหตุผลให้ทรงปฏิเสธ

มิหนำซ้ำหากเรื่องนี้เล่าลือออกไป ก็จะยิ่งเป็นการส่งเสริมภาพลักษณ์การปกครองด้วยเมตตาธรรมของพระองค์ ที่ทรงห่วงใยเหล่าทหารกล้าและเชิดชูสตรีผู้รักษาคุณธรรม

“อนุญาต”

พระบัญชาเพียงคำเดียว ก็เพียงพอแล้ว

ยามที่ก้มศีรษะลงหมอบกราบเพื่อกล่าวขอบคุณในพระมหากรุณาธิคุณ มุมปากของข้าพลันหยักลึกเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่สะกดกลั้นเอาไว้

ชาติที่แล้วข้ายอมโอนอ่อนผ่อนตามให้ทุกเรื่อง ด้วยหลงคิดไปเองว่าจะสามารถแลกเอาความจริงใจกลับคืนมาได้สักเศษเสี้ยวหนึ่ง

ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายเล่า?

ต้องสละทั้งตำแหน่งภรรยาเอก สละทั้งอนาคตของบุตรชาย และสูญเสียวันเวลาไปถึงยี่สิบปีเต็ม สุดท้ายกลับต้องมาตายอย่างอนาถในเรือนซ่อมซ่อทรุดโทรม แม้กระทั่งน้ำอุ่นสักอึกก็ไม่มีใครยกมาให้

แต่ชาตินี้ ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ทันทีที่ราชโองการแต่งตั้งถูกประกาศลงมา จ้าวถางก็จะเป็น “สตรีผู้รักษาคุณธรรมที่ได้รับพระราชทานสิทธิ์ฝังร่างร่วมหลุม” ที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง

หากถึงเวลานั้นแล้ว เซี่ยชิงเยี่ยนยังบังอาจฟื้นคืนชีพกลับมาล่ะก็…

นั่นย่อมถือเป็นความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง

เช่นนั้นก็เท่ากับเป็นการทำให้ฝ่าบาททรงพระราชทานบรรดาศักดิ์ผิดพลาด และทรงรับรองสตรีผู้ไร้คุณธรรมให้กลายเป็นสตรีผู้รักษาคุณธรรมความซื่อสัตย์

เมื่อถึงยามนั้น คนที่ต้องตายย่อมหาได้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนอย่างแน่นอน

ยามก้าวเท้าเดินพ้นประตูท้องพระโรงออกมา แสงแดดที่แผดเผาลงมาก็แรงกล้าเสียจนชวนให้หน้ามืดตาลาย

ข้าอดมิได้ที่จะนึกถึงอันเอ๋อร์ขึ้นมา

ชาติก่อนเขาต้องคุกเข่าอยู่ในโถงตั้งศพถึงสามวันสามคืนเต็มๆ จนขาทั้งสองข้างทิ้งอาการบาดเจ็บถาวรไว้ พอถึงวันที่ฟ้าครึ้มฝนตกเมื่อใดก็จะเจ็บปวดเสียจนเดินไม่ไหว

แล้วบุตรของเซี่ยชิงเยี่ยนกับจ้าวถางเล่า?

ได้พักอาศัยอยู่ในเรือนหลัก ได้สวมใส่ผ้าไหมผ้าแพรพรรณชั้นดี และได้ร่ำเรียนในสำนักศึกษาที่ดีที่สุด

แต่อันเอ๋อร์ของข้า แม้แต่การจะได้กินอิ่มสักมื้อก็ยังเป็นเรื่องที่ไกลเกินเอื้อม

ทว่าครั้งนี้มันจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป

อันเอ๋อร์ของข้า จะต้องได้เป็นบุตรชายสายตรงเพียงคนเดียวของจวนโหวแห่งนี้

และเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวเท่านั้น

พอกลับมาถึงบ้าน

ก็เห็นแม่เซี่ยที่เดิมทีถูกข้าสั่งกักบริเวณไว้ สะบัดหลุดจากการเกาะกุมรั้งตัวของบ่าวไพร่ แล้ววิ่งถลาเข้ามาตรงหน้าข้าในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง

“นังสตรีใจโฉด นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?!”

“เหตุใดเจ้าถึงจู่ๆ ก็เข้าวังไป?”

ข้าจ้องมองนาง พลางแกะนิ้วมือของนางออกจากตัวข้าทีละนิ้วๆ

ข้าหาได้ตอบคำถามของนางไม่

เพียงแต่หันไปสั่งบ่าวไพร่ที่รีบวิ่งตามหลังมาว่า

“ยังไม่รีบประคองฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปพักผ่อนที่ห้องอีกหรือ?”