MasukShare
บทที่ 4
Bab terbaru
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 13
นางร่ำไห้และอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้าอยู่ทุกวี่ทุกวัน พร่ำบอกว่านางรู้ผิดแล้ว ไม่ควรลำเอียงให้ท้ายจ้าวถาง และไม่ควรปล่อยปละละเลยให้เซี่ยชิงเยี่ยนวางแผนแสร้งตายข้าเพียงแค่ยกยิ้มบางๆ โดยไม่เอ่ยคำใดตอบกลับไปลำเอียงอย่างนั้นหรือ?ชาติที่แล้ว นางลำเอียงมาตลอดยี่สิบปีเต็มตลอดยี่สิบปีนั้น นางเอาแต่ทนดูอานเอ๋อร์ตกระกำลำบาก เฝ้ามองข้าถูกหยามศักดิ์ศรี และมองจ้าวถางค่อยๆ เข้ามาแย่งชิงตำแหน่งของข้าไปทีละก้าว โดยที่ “ไม่เคย” เอ่ยปากห้ามปรามเลยแม้แต่คำเดียวมาตอนนี้เพิ่งจะคิดได้ว่าตัวเองทำผิดอย่างนั้นหรือ?มันสายเกินไปเสียแล้ววันเวลาผันผ่านไปวันแล้ววันเล่าร่างกายของเซี่ยชิงเยี่ยนนับวันยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆเมื่อไร้หยูกยา ขาดแคลนอาหารดีๆ ประกอบกับเส้นเอ็นมือเอ็นเท้าถูกทำลายจนพิการ ร่างกายของเขาจึงทรุดลงอย่างรวดเร็วเขาเริ่มไอเป็นเลือด ไข้ขึ้นสูง และเริ่มละเมอเพราะพิษไข้ทว่าข้ากลับไม่ได้สั่งให้ใครไปตามหมอมาตรวจรักษาเขาเลยเพราะในชาติที่แล้ว ยามที่อันเอ๋อร์ตัวร้อนเป็นไข้ จ้าวถางก็สั่งห้ามไม่ให้ใครไปตามหมอมาเช่นเดียวกันชาตินี้ ก็ถือเสียว่าเป็นการชดใช้หนี้กรรมก็แล้วกันในที่สุด ดึกสงัดใ
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 12
เซี่ยชิงเยี่ยนสีหน้าซีดเผือดลงอย่างถึงที่สุดหญิงรับใช้ร่างกำยำสองคนก้าวเข้าไปแก้มัดเขาลงจากผนัง แล้วกดร่างเขาลงกับพื้นทันที“ไม่...อย่านะ...” ในที่สุดเซี่ยชิงเยี่ยนก็เริ่มลนลานด้วยความหวาดกลัว “เสิ่นหลินซี ข้าขอร้องเจ้า...ข้ากราบวิงวอนล่ะ...เจ้าจะทำกับข้าแบบนี้ไม่ได้...ข้าคือบิดาของอันเอ๋อร์นะ...”“บิดาอย่างนั้นหรือ?” ข้าย่อตัวลงจ้องมองดวงตาเขาในระดับเดียวกัน “ท่านเคยทำหน้าที่บิดาของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”“ตอนที่เขาต้องคุกเข่าอยู่ในโถงตั้งศพนานถึงสามชั่วยามจนขาบวมเป่งไปหมด ยามนั้นท่านอยู่ที่ใด?”“ยามที่เขาเจ็บป่วยจนอยากจะกินบะหมี่อายุยืนสักชาม ยามนั้นท่านอยู่ที่ใดกัน?”“ยามที่เขาถูกผู้คนตราหน้าว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ และถูกคนรังแก ยามนั้นท่านอยู่ที่ใดกัน?”เซี่ยชิงเยี่ยนอ้าปากค้าง พูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว“ท่านไม่เคยทำหน้าที่บิดาเลยแม้แต่วันเดียว” ข้าหยัดกายยืนขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับเกล็ดน้ำแข็ง “เพราะฉะนั้น อย่าได้หยิบยกเรื่องนี้มาอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้าเลย”เหล่าหญิงรับใช้ร่างกำยำเริ่มลงมือทันทีเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดเจียนตายของเซี่ยชิงเยี่ยน ดังสะท้อนก้องอยู
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 11
ไม่ว่าจะเลือกทางใด ก็ล้วนแต่ต้องตายเซี่ยชิงเยี่ยนทรุดกายลงนั่งอย่างหมดแรงอยู่ในโลงศพ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตายรองเสนาบดีกรมพิธีการโบกมือส่งสัญญาณ “ใครก็ได้ นำตัวไอ้โจรชั่วที่บังอาจสวมรอยเป็นแม่ทัพสยบประจิมผู้นี้ไปควบคุมตัวไว้”เหล่าเจ้าหน้าที่รุดเข้าไปข้างหน้า แล้วช่วยกันฉุดกระชากลากตัวเซี่ยชิงเยี่ยนออกมาจากโลงศพเขาพยายามดิ้นรนขัดขืนอยู่สองสามครา ทว่าด้วยร่างกายที่อ่อนแอและไร้เรี่ยวแรง จึงไม่สามารถสะบัดหลุดได้เลย“เสิ่นหลินซี!” ในจังหวะที่ถูกลากตัวออกไปพ้นโถงตั้งศพ เขาหันขวับกลับมาจ้องเขม็งที่ข้าด้วยสายตาอาฆาตแค้น น้ำเสียงแหบพร่าฟังดูน่าสยดสยองราวกับผีร้าย “เจ้าจะต้องตายอย่างทรมาน! เจ้าไม่มีวันตายดีแน่!”ข้ายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เฝ้ามองเขาถูกลากตัวไปด้วยแววตาที่เรียบเฉย“ใต้เท้าเจ้าคะ” ข้าหันไปย่อกายคารวะรองเสนาบดีกรมพิธีการ “คนผู้นี้แม้จะน่ารังเกียจ ทว่าอย่างไรเสียเขาก็แอบอ้างชื่อสามีผู้ล่วงลับกระทำการหลอกลวง ข้าน้อยจึงบังอาจใคร่ขอความเมตตาจากใต้เท้า โปรดมอบตัวคนผู้นี้ให้ข้าน้อยจัดการเถิดเจ้าค่ะ ถือเสียว่า...เป็นการทวงความยุติธรรมให้แก่สามีผู้ล่วงลับ”รองเสนาบดีกรมพิธีการ
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 10
แล้วเขาจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าตัวเขาเอง ก็คือตัวเขาจริงๆ?ในตอนนั้นเอง เสียงควบม้าอีกระลอกหนึ่งก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆคนของกรมพิธีการมาถึงแล้วรองเสนาบดีกรมพิธีการที่เป็นผู้นำขบวนพลิกตัวลงจากหลังม้า ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้ามาในโถงตั้งศพเขาเหลือบมองเซี่ยชิงเยี่ยนที่นั่งอยู่ในโลงศพแวบหนึ่ง พลันขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะหนีบแมลงวันให้ตายได้“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับเกล็ดน้ำแข็งข้าก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า“ใต้เท้า คนผู้นี้จู่ๆ ก็คลานออกมาจากโลงศพในระหว่างพิธีเคลื่อนศพ ทั้งยังบังอาจแอบอ้างว่าตนเองคือแม่ทัพสยบประจิมเซี่ยชิงเยี่ยนเจ้าค่ะ”“ทว่าคนทั้งใต้หล้าต่างก็รู้ดีว่า สามีของข้าได้พลีชีพในสนามรบไปแล้ว อีกทั้งจ้าวซื่อที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินผู้ภักดีสละชีพด้วยพระองค์เองก็ตั้งใจตายตกตามกันไปแล้วเช่นกัน”“การที่คนผู้นี้โผล่มาดื้อๆ ข้าน้อยจึงไม่ทราบจริงๆ ว่าควรจะจัดการอย่างไรดีเจ้าค่ะ”สายตาของรองเสนาบดีกรมพิธีการหยุดอยู่ที่ตัวเซี่ยชิงเยี่ยนครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปทางแม่เซี่ย“ฮูหยินผู้เฒ่า คนผู้นี้ใช่เซี่ยชิงเยี่ยนบุตรชายของท่า
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 9
จ้าวถางโผเข้าไปสวมกอดเขาไว้ ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะออกมาพร้อมกัน“พี่ชิงเยี่ยน! ข้าว่าแล้ว! ข้าว่าแล้วว่าท่านจะต้องฟื้นขึ้นมาจริงๆ!”สายตาของเซี่ยชิงเยี่ยนค่อยๆ กวาดมองผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ ก่อนจะมาหยุดลงที่ตัวข้า“เสิ่นซื่อ...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “เจ้าช่างใจกล้าเหลือเกิน”“ข้าผู้เป็นโหวยังไม่ตาย เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”จากนั้นเขาก็หันไปมองจ้าวถาง พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า“ถางเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป? คิดจะตายตกตามข้าไปอย่างนั้นหรือ? ข้ารู้อยู่แล้ว...”เขาคิดจะเล่นละคร เล่นละครฉากรักแท้ที่ยอมตายตกตามกันฉากนั้นต่อทว่าข้ากลับเอาแต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เฝ้ามองภาพฉากนี้โดยไม่ไหวติง สายตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกราวกับน้ำนิ่งสนิทในสระ“ท่านพี่ ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ?”น้ำเสียงของข้าอ่อนหวานนุ่มนวล ราวกับภรรยาผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม“ท่านพี่กล่าวไม่ผิดเลยเจ้าค่ะ ญาติผู้น้องคิดจะตายตกตามท่านไปจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นฝ่าบาทยังมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งญาติผู้น้องเป็นฮูหยินผู้ภักดีสละชีพ เพื่อให้ฝังร่วมหลุมเดียวกับท่านด้วย ยามนี้ท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นพิธีฝังร่วมของญาติผู้น้องจะทำอย่า
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 8
ข้าถึงกับชะงักอึ้งไป“ยามที่อาหญิงจ้าวอยู่ด้วย ท่านพ่อจะยิ้มให้นางเพียงคนเดียว”“ท่านย่าบอกว่าลูกเป็นเลือดชั่ว ไม่ควรเกิดมาบนโลกนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะอย่างนั้นจึงไม่คู่ควรที่จะได้รับอ้อมกอดจากท่านพ่อ”“ลูกอยากไปคำนับทักทายท่านพ่อ แต่ท่านย่าก็บอกว่าลูกมันขวางหูขวางตา”เสียงของอันเอ๋อร์เริ่มเบาลงเรื่อยๆ“ท่านแม่ เลือดชั่วคืออะไรหรือขอรับ? หมายความว่าด้อยกว่าเด็กคนอื่นหรือไม่?”ข้าดึงเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินลงมาจนได้“ไม่ใช่หรอก อันเอ๋อร์มิใช่เลือดชั่ว เจ้าคือแก้วตาดวงใจที่ล้ำค่าที่สุดของแม่ และเป็นบุตรชายสายตรงเพียงคนเดียวของจวนโหวแห่งนี้”อันเอ๋อร์ส่งเสียง “อื้อ” ตอบรับอู้อี้อยู่ในอ้อมอกข้า มือเล็กๆ กำสาบเสื้อของข้าไว้แน่น“ท่านแม่ ท่านอย่าร้องไห้เลยนะขอรับ”“ได้ แม่ไม่ร้องแล้ว”ข้าเช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นในใจเงียบๆ ว่าอันเอ๋อร์ ชาตินี้แม่จะไม่ยอมให้ใครมารังแกเจ้าได้อีกต่อไปใครก็ไม่ได้เด็ดขาดวันที่เจ็ด เคลื่อนศพออกไปฝังฟ้ายังไม่ทันสว่าง ข้าก็ตื่นแล้ววันนี้ เป็นวันที่ยาแกล้งตายของเซี่ยชิงเยี่ยนจะหมดฤทธิ์และยังเป็นวันที
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 5
...แสงจันทร์เย็นเยียบราวกับสายน้ำที่สาดเทลงบนพื้นศิลาเขียวของจวนตระกูลเซี่ยยามที่ข้าพาคนรุดไปถึงโถงตั้งศพ ก็เห็นแม่เซี่ยกำลังออกคำสั่งให้ยายแก่ข้าก้นครัวสองคนลงมืองัดโลงศพอยู่พอดีหมอเทวดาเฒ่ากู้สะพายล่วมยา ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง เขาเป็นผู้เฒ่าผมขาวทว่าใบหน้าเยาว์วัย ดูมีลักษณะท่าทางสูงส่งหลุดพ
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 3
เขาหาได้รู้ไม่ว่าในถ้อยคำประโยคนี้ของข้า แฝงเร้นไปด้วยการถูกพรากจากกันด้วยความตายไม่รู้ตั้งกี่ปีข้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง แล้วเริ่มบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชาติก่อนและชาตินี้ออกไปจนหมดสิ้นโดยไม่คิดจะปิดบังนับตั้งแต่เรื่องที่ข้าต้องตรอมใจตายด้วยความอัดอั้นทุกข์ระทม เรื่องที่อันเอ๋อร์ต้อง
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 2
“แม่สามี ท่านต้องเข้าใจให้ดีนะเจ้าคะว่า ข้าต่างหากคือนายหญิงของจวนโหว และจวนโหวในยามนี้ ข้าเป็นคนตัดสินใจ”กล่าวจบ ข้าก็หันไปมองบ่าวไพร่ที่อยู่นอกโถงตั้งศพแล้วสั่งว่า“ยังไม่รีบเชิญคุณหนูญาติผู้น้องเข้าสู่สุสานบรรพชนอีกหรือ?”พวกบ่าวไพร่ต่างมองหน้ากันไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก มิกล้าขยับเขยื้อนทำการใด
อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด! บทที่ 1
ภายในโถงตั้งศพเงียบสงัดลงไปในพริบตาจ้าวถางเองก็ตื่นตระหนกเสียจนเลิกบีบน้ำตาแทบไม่ทัน พลางเงยหน้าขึ้นมามองข้า“ทะ…ท่านพูดว่าอะไรนะ?”“วันนี้ข้าจะส่งเจ้าเข้าสุสานไปฝังร่วมหลุมกับสามีของข้าอย่างไรเล่า”ข้าเอ่ยตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นเสียด้วยซ้ำเพียงตั้งหน้าตั้งตาใช้น้ำมันนวดคอยนวดเฟ้นไปบนขาท
