อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 10

วันนี้เหอหลิงเฟิงเลิกงานจากสำนักฮั่นหลินและเดินทางกลับมาถึงเรือนด้วยใบหน้าเคร่งเครียดดำทะมึน การทำงานในสำนักฮั่นหลินไม่ได้เป็นอย่างที่เขาวาดฝันไว้

 สถานที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยการแข่งขัน แก่งแย่งชิงดี และการประจบสอพลอ บรรดาขุนนางหนุ่มที่มีพื้นเพมาจากตระกูลใหญ่โตต่างรวมกลุ่มกันเหนียวแน่นและกีดกันคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเขาอย่างชัดเจน

เขาถูกมอบหมายให้ทำงานจุกจิกราวกับเสมียนระดับล่าง มีหน้าที่เพียงคัดลอกเอกสารเก่าและจัดเรียงตำรา เขาพยายามเข้าหารองเจ้ากรมหลิวผู้เป็นพ่อตาเพื่อหวังให้ท่านช่วยพูดจาเบิกทางและมอบตำแหน่งที่ดีกว่าให้

แต่รองเจ้ากรมหลิวเพียงแค่มองเขาเป็นหมากตัวหนึ่งที่ใช้แสดงความใจกว้างและอำนาจบารมีของตระกูลหลิวต่อสายตาฮ่องเต้ หาได้ให้ความเคารพหรือเกรงใจเขาในฐานะลูกเขยคนสำคัญไม่

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น หลิวหรูเยี่ยนเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง นางสวมชุดผ้าไหมเนื้อดีปักลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทอง บนศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกเนื้อใสราคาแพงระยับ นางปรายตามองใบหน้าเคร่งเครียดของสามีด้วยสายตาเรียบเฉยไร้ความเยื่อใย

“ท่านพี่ วันนี้ข้าไปดูเครื่องประดับที่ร้านทองหลงจูมา ข้าสั่งช่างทำปิ่นทองคำฝังทับทิมเม็ดใหญ่เอาไว้ ท่านเตรียมเงินห้าสิบตำลึงไว้ให้ข้าด้วย พรุ่งนี้ยามอู่ทางร้านจะนำมาส่งที่จวน” หลิวหรูเยี่ยนเอ่ยเรียกร้องด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ

เหอหลิงเฟิงขมวดคิ้ว เขาเงยหน้ามองภรรยาด้วยความขุ่นเคืองแล้วพูดว่า “หรูเยี่ยน ข้าเพิ่งเข้ารับราชการ เบี้ยหวัดแต่ละเดือนที่ได้รับมามีเพียงน้อยนิด ปิ่นทองคำราคาแพงถึงห้าสิบตำลึง ข้าจะหาเงินก้อนใหญ่จากที่ใดมาจ่ายให้เจ้า เจ้าลดการใช้จ่ายที่เกินความจำเป็นลงบ้างไม่ได้หรือ”

หลิวหรูเยี่ยนเบิกตากว้าง นางเหยียดยิ้มและแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “ท่านเป็นถึงบัณฑิตทั่นฮวา เป็นบุตรเขยของรองเจ้ากรมพิธีการ แค่เงินซื้อปิ่นให้ภรรยาประดับบารมียังไม่มีปัญญาจ่ายหรือ หากท่านไม่มีเงินติดตัว ก็ไปขอจากท่านแม่ของท่านสิ ข้าแต่งให้ท่านก็เพื่อมาเสวยสุข ไม่ได้แต่งมาเพื่อทนใช้ชีวิตอัตคัดอดมื้อกินมื้อเช่นนี้”

“เจ้าพูดวาจาเหลวไหลอันใดออกมา มารดาข้าอาศัยอยู่หมู่บ้านเล็กๆ จะมีเงินทองมากมายมาให้เจ้าผลาญเล่นได้อย่างไร เจ้าแต่งเข้าตระกูลเหอแล้วก็ควรทำตัวเป็นสะใภ้ที่ดี รู้จักจัดการดูแลจวน ไม่ใช่วางท่าเป็นคุณหนูเอาแต่ใจเช่นนี้”

 เหอหลิงเฟิงขึ้นเสียงด้วยความเหลืออด หลิวหรูเยี่ยนสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงหลังจากที่ได้ฟังสามีพูด ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม 

“ที่แท้ก็ยังรู้ตัวว่าเป็นแค่คนบ้านนอกยากจน หากข้าไม่ได้ให้ท่านพึ่งพาบารมีท่านพ่อ ขุนนางไร้รากฐานและไร้ทรัพย์สมบัติเช่นท่านจะมีหน้ามีตาเดินชูคอในเมืองหลวงได้อย่างไร ข้าบอกให้ท่านจ่ายเงินก็ต้องจ่าย หากท่านไม่มีปัญญาจัดการ ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อให้ตัดเบี้ยเลี้ยงของท่านเสีย”

นางสะบัดหน้าก้าวเดินหนีออกจากห้องไปอย่างหยิ่งยโส ทิ้งให้เหอหลิงเฟิงยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่ เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดสีแดงซึมออกมาจากฝ่ามือแต่เขาไม่ได้สนใจความเจ็บปวดทางกาย

 เขารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก การใช้ชีวิตในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอำนาจและเงินทอง ทำให้เขาตระหนักว่าขุนนางไร้รากฐานเช่นเขาก็เป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งที่ตระกูลหลิวเลี้ยงไว้ใช้งาน

ในก้นบึ้งของจิตใจเหอหลิงเฟิง เริ่มเกิดความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง หากเขายังคงรักษาสัญญาหมั้นหมายกับหานจื่อเยว่ อาจารย์หานย่อมดูแลและให้เกียรติเขาทุกประการ 

หานจื่อเยว่ก็เป็นสตรีที่หัวอ่อนเชื่อฟัง นางสามารถทำงานหนักและดูแลมารดาของเขาเป็นอย่างดี ไม่เคยเรียกร้องสิ่งของราคาแพงให้เขาต้องอับอายและลำบากใจเช่นนี้

ทว่าความคิดอ่อนแอนั้นก็ถูกปัดทิ้งไปจากสมองอย่างรวดเร็ว เขาเลือกเส้นทางของคนมักใหญ่ใฝ่สูงแล้ว เขาไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตนเองตัดสินใจผิดพลาด 

เขาจะต้องหาทางเหยียบย่ำทุกคนขึ้นไปให้ถึงจุดสูงสุดของราชสำนักให้ได้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม เขาจะทำให้ผู้คนที่เคยดูถูกเขาต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตอยู่แทบเท้า

การก่อสร้างบ้านหลังใหม่ของสกุลหานดำเนินไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว กำแพงอิฐล้อมรอบตัวบ้านเริ่มก่อตัวสูงขึ้นจนเห็นเป็นรูปเป็นร่าง ชาวบ้านที่มารับจ้างทำงานต่างขยันขันแข็งไม่มีเกียจคร้าน หานจื่อเยว่เห็นว่าจำนวนคนงานห้าสิบคนนั้นมากพอที่จะแบ่งกำลังไปทำอย่างอื่นได้ นางจึงปรึกษากับบิดาเพื่อเริ่มจัดการที่นาห้าสิบหมู่ที่เพิ่งซื้อมาใหม่

เช้าวันนี้นางและหานเยี่ยนโจวเดินนำชาวบ้านชายฉกรรจ์จำนวนยี่สิบคนมุ่งหน้าไปยังที่นาแปลงใหญ่ซึ่งอยู่ติดกับลำธารสายหลักของหมู่บ้าน ที่นาผืนนี้ถูกปล่อยทิ้งร้างมานานหลายเดือนจนมีวัชพืชและหญ้าคาขึ้นสูงระดับเอว หากปล่อยไว้เช่นนี้ย่อมไม่สามารถเพาะปลูกสิ่งใดได้ทันฤดูกาลหน้า

หานจื่อเยว่ยืนมองผืนดินตรงหน้า นางใช้ทักษะการประเมินพื้นที่จากอดีตชาติมาปรับใช้ นางสั่งการให้คนงานแบ่งกลุ่มกันทำงานอย่างเป็นระบบ กลุ่มแรกรับหน้าที่ถางหญ้าและวัชพืชมากองรวมกันไว้ กลุ่มที่สองขุดลอกหน้าดินและพลิกดินขึ้นมาตากแดด ส่วนกลุ่มที่สามให้ขุดร่องน้ำเชื่อมจากลำธารเข้ามายังแปลงนาเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเพาะปลูก

นางยังสั่งให้คนงานนำวัชพืชที่แห้งแล้วมาเผาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน และนำเถ้าถ่านเหล่านั้นไปโรยผสมกับหน้าดิน วิธีนี้จะช่วยเพิ่มแร่ธาตุและเป็นปุ๋ยชั้นดีให้กับผืนดิน 

ชาวบ้านหลายคนไม่เคยรู้วิธีการนี้มาก่อนต่างมองด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าวิธีการของบุตรสาวหานซิ่วไฉมีเหตุผลและทำให้การแผ้วถางรวดเร็วขึ้น พวกเขาก็ยิ่งก้มหน้าทำงานด้วยความเลื่อมใส

เมื่อจัดการแบ่งงานและชี้แนะวิธีทำงานให้คนงานที่แปลงนาเรียบร้อยแล้ว หานจื่อเยว่ก็ปล่อยให้บิดาเป็นผู้ดูแลงานต่อ ส่วนนางสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ ถือธนูและมีดสั้นเดินมุ่งหน้าขึ้นเขาชิงซานเพียงลำพัง

เป้าหมายของนางในวันนี้ไม่ใช่เพียงกระต่ายป่าหรือไก่ฟ้าตัวเล็ก การเลี้ยงอาหารคนงานจำนวนห้าสิบคนทุกวันจำต้องใช้เนื้อจำนวนมาก หากซื้อหาก็สิ้นเปลือง หากล่าแต่สัตว์เล็กก็ไม่เพียงพอ นางต้องการล่าสัตว์ใหญ่เพื่อนำเนื้อมาทำอาหารเลี้ยงคนงาน และนำส่วนที่เหลือไปขายแลกเงินในตัวอำเภอ

หานจื่อเยว่เดินลึกเข้าไปในป่าทึบที่ชาวบ้านทั่วไปไม่กล้ากล้ำกราย นางอาศัยทักษะการแกะรอยที่ได้รับการฝึกฝนมาจากหน่วยรบพิเศษถึงแม้ว่านางจะเป็นแพทย์ก็ตามแต่สิ่งเหล่านี้แพทย์ทหารอย่างนางก็ต้องฝึกฝนด้วย

 จากการสังเกตรอยเท้า รอยหักของกิ่งไม้ และมูลสัตว์ที่ตกอยู่ตามพื้นดิน เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม นางก็พบร่องรอยของหมูป่าฝูงหนึ่ง รอยเท้าของพวกมันขนาดใหญ่และจมลึกลงไปในดิน บ่งบอกถึงน้ำหนักตัวที่ไม่ธรรมดา

นางเดินตามรอยนั้นไปอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งมาถึงดงไผ่ทึบใกล้กับแหล่งน้ำ หานจื่อเยว่หมอบตัวลงซุ่มดูหลังพุ่มไม้ เบื้องหน้าของนางคือหมูป่าตัวเต็มวัยขนาดใหญ่กว่าสามร้อยชั่ง เขี้ยวของมันโง้งยาวและแหลมคม ผิวหนังหนาเตอะเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดิน มันกำลังก้มหน้าขุดคุ้ยหาหน่อไม้กินอย่างตะกละตะกลาม

หานจื่อเยว่ประเมินสถานการณ์ หากใช้ธนูยิง หมูป่าอาจไม่ตายในทันทีและพุ่งเข้าทำร้ายนางได้ นางจึงเลือกใช้วิธีวางกับดักแบบง่ายแต่ได้ผลดี