อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 16

“หลงจู๊ ข้าต้องการสั่งอาหารขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมหกอย่าง และสั่งเหมือนกันอีกหนึ่งชุดห่อกลับบ้าน” นางสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว

อาหารร้อนๆ ถูกยกมาวางบนโต๊ะ มีทั้งเป็ดย่าง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ปลาเปรี้ยวหวาน และผัดผักตามฤดูกาล สี่พี่น้องนั่งรับประทานอาหารร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย ระหว่างมื้ออาหาร หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนผลัดกันเล่าเรื่องราวในสถานศึกษาให้พี่สาวฟัง บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ

หลังจากรับประทานอาหารจนอิ่มหนำและจ่ายเงินเรียบร้อย หานจื่อเยว่รับกล่องอาหารที่ห่อเตรียมไว้แล้วนำขึ้นรถม้า นางบังคับรถม้าเดินทางกลับหมู่บ้านชิงซาน ระหว่างทางสี่พี่น้องยังคงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หานอี้เฉินเล่าเรื่องที่ตนเองได้เลือกซื้อเครื่องเรือนให้พี่ชายทั้งสองฟังด้วยความภาคภูมิใจ

รถม้าแล่นมาถึงบ้านในยามเย็นก่อนถึงเวลาอาหารมื้อค่ำเล็กน้อย หานจื่อเยว่ยกกล่องอาหารจากโรงเตี๊ยมเข้าไปในครัวและบอกกับหลินซื่อ

“ท่านแม่ วันนี้ท่านไม่ต้องทำอาหารเย็นแล้วเจ้าค่ะ ข้าซื้ออาหารขึ้นชื่อจากโรงเตี๊ยมในเมืองกลับมาให้ท่านกับท่านพ่อได้ลิ้มลอง มีทั้งเป็ดย่างและหมูตุ๋นน้ำแดง”

 “เจ้าช่างรู้ใจนัก วันนี้แม่จะได้พักเหนื่อยเสียที” หลินซื่อมองกล่องอาหารมากมายแล้วยิ้ม

มื้อค่ำวันนั้นครอบครัวหานล้อมวงกินอาหารจากโรงเตี๊ยมด้วยความชื่นมื่น หานเยี่ยนโจวสอบถามเรื่องการเรียนของบุตรชายทั้งสอง ซึ่งทั้งคู่ก็ตอบคำถามได้อย่างฉะฉาน หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จสิ้น ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง หานจื่อเยว่เดินไปเคาะประตูห้องของน้องชายทั้งสาม นางปลุกพวกเขาให้ลุกขึ้นมาล้างหน้าบ้วนปากและมารวมตัวกันที่ลานหน้าบ้าน

“พี่หญิงใหญ่ ปลุกพวกเรามาทำอันใดแต่เช้าหรือขอรับ” หานจื่อเซวียนงัวเงียถาม

หานจื่อเยว่ยืนกอดอกมองหน้าน้องชายทั้งสามแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกเช้าที่พวกเจ้าอยู่บ้าน พี่จะสอนวิชาต่อสู้และฝึกฝนร่างกายให้กับพวกเจ้า”

หานเหวินเทียนแย้งขึ้นมาว่า “วิชาต่อสู้หรือขอรับ แต่พวกเราเป็นบัณฑิตนะขอรับ การฝึกวิชาต่อสู้จะเหมาะสมหรือ ข้าไม่ไ้ดจะไปสอบขุนนางฝ่ายบู๊เสียหน่อย”

"พวกเจ้าจำเอาไว้ การเป็นบัณฑิตนั้นจะต้องไม่อ่อนแอ หากพวกเจ้ามีเพียงความรู้ในตำราแต่ร่างกายอ่อนแอทนลมหนาวไม่ได้ หากพวกเจ้าได้เป็นขุนนางแล้วต้องเดินทางไกลไปประจำการในที่ต่างๆ อ่อนแอเช่นนี้จะดูแลตัวเองและประชาชนได้อย่างไร ที่สำคัญบัณฑิตที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะสามารถดูแลตัวเองและปกป้องคนในครอบครัวจากคนพาลได้ ในกฎระเบียบของราชสำนักไม่มีข้อห้ามใดบอกว่าไม่ให้บัณฑิตฝึกวิชาต่อสู้" หานจื่อเยว่อธิบายอย่างมีเหตุผล

คำพูดของพี่สาวทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองตาสว่าง พวกเขาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง หานอี้เฉินกำหมัดแน่น “ข้าก็จะฝึกด้วย ข้าจะปกป้องท่านพ่อท่านแม่และพี่หญิงใหญ่”

“ดีมาก เริ่มจากการวิ่งรอบลานหน้าบ้านสิบรอบ จากนั้นพี่จะสอนการยืนม้าเพื่อฝึกฝนกำลังขา”

หานจื่อเยว่เริ่มทำการฝึกสอนน้องชายอย่างเข้มงวด นางจัดท่าทางและปรับสมดุลร่างกายให้พวกเขา แม้เด็กทั้งสามจะเหน็ดเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัวแต่ก็ไม่มีผู้ใดปริปากบ่น เมื่อการฝึกช่วงเช้าจบลง ทุกคนก็แยกย้ายไปอาบน้ำและมารวมตัวกันกินอาหารเช้า

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ครอบครัวหานต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง หานเยี่ยนโจวเรียกหานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนเข้าไปในห้องเพื่อทดสอบความก้าวหน้าในการเรียนและอธิบายเนื้อหาในตำราหลุนอวี่เพิ่มเติม หลินซื่อจัดการปัดกวาดเช็ดถูบ้านและซ่อมแซมเสื้อผ้า ส่วนหานจื่อเยว่หยิบตะกร้าไม้ไผ่และมีดสั้น นางเรียกหานอี้เฉินที่กำลังนั่งพักเหนื่อยให้ตามนางไป

“อี้เฉิน ตามพี่มา พี่จะพาเจ้าไปจับปลาในแม่น้ำ วันนี้พี่จะทำปลาต้มเผ็ดเป็นมื้อกลางวันให้พวกเจ้ากิน”

หานอี้เฉินกระโดดลุกขึ้นทันที “จับปลา ข้าชอบจับปลา ข้าจะไปช่วยพี่หญิงใหญ่”

สองพี่น้องเดินลัดเลาะทุ่งนาไปยังแม่น้ำสายเล็กที่ไหลผ่านท้ายหมู่บ้าน น้ำในแม่น้ำใสสะอาดจนมองเห็นก้อนกรวดและฝูงปลาแหวกว่ายอยู่ด้านล่าง หานจื่อเยว่พับขากางเกงขึ้น นางให้น้องชายนั่งรออยู่บนฝั่ง ส่วนตนเองเดินลุยลงไปในน้ำที่สูงระดับเข่าเท่านั้น

นางยืนนิ่งอยู่กลางแม่น้ำ สายตาจับจ้องไปที่ฝูงปลาตัวใหญ่ที่กำลังว่ายทวนน้ำ นางไม่จำเป็นต้องใช้แหหรือเบ็ดตกปลาให้ยุ่งยาก เพียงแค่อาศัยความเร็วและพละกำลังของนางก็เพียงพอ หานจื่อเยว่ใช้มีดสั้นในมือพุ่งแทงลงไปในน้ำอย่างแม่นยำ ปลาหลีฮื้อตัวอวบอ้วนขนาดสามชั่งถูกแทงทะลุและดิ้นกระแด่วอยู่บนปลายมีด นางโยนปลาขึ้นไปบนฝั่ง หานอี้เฉินรีบวิ่งไปจับปลาใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่ด้วยความตื่นเต้น

นางใช้เวลาเพียงไม่นานก็จับปลาหลีฮื้อได้อีกสามตัว ขนาดของมันเพียงพอที่จะทำปลาต้มเผ็ดหม้อใหญ่ให้ทุกคนในครอบครัวกินจนอิ่ม นางเดินขึ้นจากน้ำ จัดการล้างมือและเช็ดตัวให้แห้ง

“พี่หญิงใหญ่เก่งที่สุดเลย แทงปลาได้รวดเร็วนัก” หานอี้เฉินเอ่ยชม

“เอาล่ะ เราได้ปลาแล้ว เป้าหมายต่อไปคือเก็บไข่เป็ดป่า พี่จะนำมาทำไข่ดองเกลือห้ารสเก็บเอาไว้กินกับข้าวต้มในตอนเช้า” หานจื่อเยว่พูดพลางจูงมือน้องชายเดินเลียบไปตามพงหญ้าคาและกอต้นกกริมแม่น้ำ

บริเวณริมแม่น้ำที่มีพงหญ้าขึ้นสูงมักจะเป็นที่ทำรังของเป็ดป่า หานจื่อเยว่ใช้ไม้เขี่ยพงหญ้าเพื่อค้นหารังเป็ด นางเดินหาอยู่ครู่หนึ่งก็พบรังเป็ดป่าสามรัง แต่ละรังมีไข่เป็ดสีขาวนวลวางเรียงรายอยู่เกือบสิบฟอง นางเลือกเก็บไข่เป็ดป่ามาเพียงครึ่งหนึ่งของแต่ละรังเพื่อปล่อยให้แม่เป็ดได้ฟักไข่ส่วนที่เหลือต่อไป นางนำไข่เป็ดใส่ลงในตะกร้าอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระทบกันจนแตก

เมื่อได้วัตถุดิบครบถ้วน หานจื่อเยว่พาน้องชายเดินกลับบ้าน นางจัดการขอดเกล็ดปลา ควักไส้ และล้างทำความสะอาดปลาหลีฮื้ออย่างคล่องแคล่ว จากนั้นนางหั่นเนื้อปลาเป็นชิ้นบางๆ หมักด้วยเกลือไข่ขาว และแป้งข้าวโพดตบท้ายด้วยน้ำที่ได้จากขิงและต้นหอมที่นางเตรียมเอาไว้เพื่อดับคาว

 ตั้งกระทะบนเตาไฟ ใส่น้ำมันลงในกระทะใส่ขิงกับพริกแห้ง ตามมาด้วยฮวาเจียวที่นางเก็บมาจากบนเขาเมื่อหลายวันก่อน โป๊ยกั๊ก และกระเทียมผัดจนส่งกลิ่นหอมฉุนไปทั่วครัว 

จากนั้นก็เติมน้ำร้อนลงไปต้มจนเดือดและไม่ลืมที่จะเติมน้ำพุวิเศษลงไปเล็กน้อยเพื่อชูรสชาติของอาหารและบำรุงร่างกายของคนในครอบครัว

จากนั้นก็ใส่เครื่องปรุงลงไปตามมาด้วยผักกาดขาวลงไปต้มจนสุกนิ่มใส่เนื้อปลาตามลงไปต้มเพียงชั่วครู่ก็ยกลงจากเตา ปลาต้มเผ็ดหม้อใหญ่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายจนหานอี้เฉินต้องกลืนน้ำลายลงคอ

ส่วนไข่เป็ดป่านั้น นางนำไปล้างดินโคลนออกจนสะอาด ผึ่งลมให้แห้งสนิท นางต้มน้ำเกลือผสมกับเครื่องแล้วทิ้งไว้ให้เย็น 

ระหว่างรอให้น้ำเกลือเย็นตัวลงนางนำไข่เป็ดเรียงใส่ไหดินเผาจนหมดจากนั้น เทน้ำเกลือที่เย็นสนิทแล้วลงไปจนท่วมไข่เติมเหล้าแรงลงไปเล็กน้อย ปิดฝาไหให้สนิทและนำไปเก็บไว้ในที่ร่ม นางตั้งใจจะหมักทิ้งไว้ราวครึ่งเดือนก็จะได้ไข่ดองเกลือห้ารสที่มีไข่แดงเยิ้มมันสำหรับกินคู่กับข้าวต้ม