อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 15

“ข้ารู้ว่าท่านพ่อยังอยากให้เด็กในหมู่บ้านสามารถอ่านออกเขียนได้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถสอบเป็นขุนนางได้ แต่อย่างน้อยหากพวกเขาอ่านออกเขียนได้ ก็สามารถเข้าไปหางานทำในเมืองได้ ไม่ต้องทนลำบากทำไร่ทำนาหรือถูกนายจ้างเอาเปรียบเพียงอย่างเดียว” หานจื่อเยว่พูดเสริม

 “พ่อเข้าใจความตั้งใจของเจ้าแล้ว พ่อขอบใจเจ้ามากจื่อเยว่ พ่อจะรับหน้าที่นี้และตั้งใจสอนพวกเขาอย่างเต็มความสามารถ” หานเยี่ยนโจวถอนหายใจเขามองบุตรสาวด้วยความตื้นตัน

 “ข้าก็จะเรียนหนังสือกับท่านพ่อด้วยขอรับ ข้าจะเป็นเด็กดีและตั้งใจเรียน”หานอี้เฉินที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ รีบชูมือขึ้น

 “ดีมาก อี้เฉินของแม่ต้องตั้งใจเรียนให้เหมือนพี่รองและพี่สามของเจ้านะ” แม่หานลูบหัวบุตรชายคนเล็กด้วยความเอ็นดู

 “ส่วนที่ดินผืนใหม่ที่ข้าซื้อมา ข้าได้เตรียมเมล็ดพันธุ์เอาไว้แล้ว ข้าจะให้ชาวบ้านมาช่วยกันลงมือปลูกผักและผลไม้ก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อให้ได้ผลผลิตมาทำกำไรให้เร็วที่สุด ส่วนข้าวสาลีนั้น คงต้องรอให้ถึงฤดูการเพาะปลูกในปีหน้าจึงจะเริ่มลงมือปลูกได้เจ้าค่ะ”

 “เรื่องหาคนงานมาช่วยปลูกผัก เจ้าไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้เช้าพ่อจะไปพบหัวหน้าหมู่บ้านกับหลี่เจิ้ง ให้เขาช่วยคัดเลือกชาวบ้านที่ขยันขันแข็งและไว้ใจได้มาช่วยงานเจ้าเอง ชาวบ้านเพิ่งจะเอ่ยชมเจ้าเรื่องค่าจ้างไปหมาดๆ หากประกาศรับคนงานไป ย่อมมีคนแห่มาสมัครจนล้นหลามแน่” หานเยี่ยนโจวพูดพลางพยักหน้าเห็นด้วย

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าอำเภอไปจัดการเรื่องเครื่องเรือนให้เสร็จสิ้น จากนั้นพวกเราจะได้ย้ายเข้าบ้านใหม่และเริ่มต้นแผนการขั้นต่อไปเสียที”

“ข้าอยากไปด้วย ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่ข้ายังไม่เคยไปอำเภอเลยนะขอรับ”

“ตกลง เช่นนั้นพี่จะพาเจ้าไปด้วย แต่ถ้าหากเจ้าตื่นสายพี่จะไม่รอเจ้าแล้ว”

“ข้าจะไปนอนเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้รับรองว่าข้าไม่ตื่นสายแน่นอนขอรับ”

ทั้งสามคนมองหานอี้เฉินที่รีบวิ่งกลับเข้าห้องนอนไปด้วยความขบขัน  ครอบครัวตระกูลหานต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า วันดีๆของพวกเขากำลังจะมาถึงในไม่ช้า

 เช้าวันต่อมา หลังจากครอบครัวหานรับประทานมื้อเช้าจนอิ่มหนำสำราญแล้วหานจื่อเยว่ก็พาน้องชายเดินทางเข้าอำเภอ เพื่อซื้อเครื่องเรือนและของใช้ที่จำเป็น หานอี้เฉินสวมชุดผ้าฝ้ายตัวใหม่เอี่ยม ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ไปที่อำเภอตั้งแต่เขาเกิดมาเขาไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลย

หานจื่อเยว่อุ้มน้องชายขึ้นไปนั่งด้านข้างคนขับ จากนั้นนางกระตุกสายบังคับม้า รถม้าเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านชิงซานมุ่งหน้าสู่อำเภอหลิงซีอย่างราบรื่น สองข้างทางมีทุ่งนาและต้นไม้ หานอี้เฉินมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจตลอดการเดินทาง

เมื่อเข้าสู่ตัวอำเภอหลิงซี หานจื่อเยว่บังคับรถม้าตรงไปยังร้านขายเครื่องเรือนที่ใหญ่ที่สุดในย่านการค้า นางจูงมือน้องชายเดินเข้าไปด้านใน หลงจู๊ของร้านเห็นลูกค้าแต่งกายสะอาดสะอ้านเดินเข้ามาจึงรีบออกมาร้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แม่นาง ต้องการเครื่องเรือนแบบใด ร้านของเรามีทั้งไม้เนื้อแข็ง ไม้หอม และมีช่างไม้ฝีมือดีที่สุดในอำเภอหลิงซี” หลงจู๊กล่าวแนะนำ

หานจื่อเยว่กวาดสายตามองเครื่องเรือนที่จัดวางอยู่ภายในร้าน นางเดินสำรวจเตียงนอน โต๊ะ เก้าอี้ และตู้เสื้อผ้าพลางใช้มือสัมผัสเนื้อไม้เพื่อตรวจสอบความเรียบเนียนและความแข็งแรงของรอยต่อ นางเอ่ยความต้องการของตนเองอย่างชัดเจน

“ข้าต้องการเตียงนอนไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่สองหลัง ขนาดกลางอีกสี่หลัง ตู้เสื้อผ้าหกตู้ โต๊ะอาหารชุดใหญ่พร้อมเก้าอี้แปดตัว โต๊ะน้ำชาสำหรับห้องโถง และชั้นวางของอีกหลายขนาด นอกจากนี้ข้ายังต้องการโต๊ะเขียนหนังสือและชั้นวางตำราสำหรับน้องชายของข้าอีกสามชุด ท่านคิดราคาทั้งหมดเท่าใด”

หลงจู๊ได้ยินรายการสิ่งของจำนวนมากก็ตาโตด้วยความยินดี เขารีบหยิบลูกคิดออกมาดีดคำนวณราคาอย่างรวดเร็ว “สิ่งของที่แม่นางต้องการล้วนเป็นไม้เนื้อแข็งชั้นดี โต๊ะเขียนหนังสือและชั้นวางตำราก็สลักลวดลายประณีต ราคารวมทั้งหมดอยู่ที่หนึ่งร้อยยี่สิบตำลึงเงิน”

 “ข้าซื้อเครื่องเรือนชุดใหญ่ในครั้งเดียว หากท่านลดราคาให้ข้าเหลือหนึ่งร้อยตำลึงเงิน ในวันข้างหน้าหากข้าต้องการสิ่งใดเพิ่ม ข้าจะกลับมาซื้อที่ร้านของท่านอีก”

หลงจู๊ชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มหน้ามองลูกคิดในมือ การลดราคายี่สิบตำลึงเงินถือว่าไม่น้อย แต่การขายเครื่องเรือนชุดใหญ่ได้ในครั้งเดียวย่อมคุ้มค่ากว่าการรอคอยลูกค้ารายย่อย เขาจึงพยักหน้าตกลง

 “ตกลงตามที่แม่นางเสนอ หนึ่งร้อยตำลึงเงิน ข้าจะให้คนงานขัดเงาเครื่องเรือนทั้งหมดใหม่อีกรอบก่อนนำไปส่ง”

“อีกสองวันข้างหน้า ท่านให้นำเครื่องเรือนทั้งหมดนี้ไปส่งที่บ้านสกุลหาน เชิงเขาหมู่บ้านชิงซาน” หานจื่อเยว่ล้วงตั๋วเงินจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงเงินส่งให้หลงจู๊

หลงจู๊รับตั๋วเงินไปตรวจสอบความถูกต้องก่อนจะประสานมือรับคำ “แม่นางวางใจได้ อีกสองวันข้างหน้า ข้าจะให้คนงานขนเครื่องเรือนไปส่งถึงบ้านของท่านอย่างแน่นอน”

หลังจากจัดการเรื่องเครื่องเรือนเสร็จสิ้น หานจื่อเยว่พาน้องชายเดินไปที่ร้านขายข้าวสาร นางต้องการซื้อวัตถุดิบเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ที่จะมีขึ้นในอีกห้าวันข้างหน้า

นางสั่งซื้อข้าวสารชั้นดีหนึ่งห้าสิบชั่ง แป้งสาลีห้าสิบชั่ง ธัญพืชต่างๆ เครื่องปรุงรส น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และเครื่องเทศจำพวกโป๊ยกั๊ก อบเชย พริกแห้ง และพริกหอมจำนวนมาก เถ้าแก่ร้านช่วยนางขนกระสอบเสบียงและไหเครื่องปรุงทั้งหมดขึ้นไปจัดเรียงบนรถม้าจนเต็มพื้นที่ด้านหลัง

เมื่อซื้อของทุกอย่างจนครบถ้วน หานจื่อเยว่ก็ขับรถม้ามุ่งหน้าไปที่สถานศึกษาชิงอวิ๋นเพื่อรับหานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียน วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดพักการเรียนของสถานศึกษา นางจึงตั้งใจมารับน้องชายทั้งสองกลับบ้าน

รถม้าจอดเทียบหน้าประตูสถานศึกษา หานจื่อเยว่ให้คนเฝ้าประตูเข้าไปแจ้งข่าวด้านใน เพียงไม่นานเด็กทั้งสองก็เดินถือห่อผ้าออกมา เมื่อพวกเขาเห็นพี่สาวและน้องชายมารอรับก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ

“พี่หญิงใหญ่ อี้เฉิน พวกท่านมารับพวกเราหรือขอรับ” หานเหวินเทียนเอ่ยถามพลางปีนขึ้นรถม้า

“ใช่แล้วล่ะ วันพรุ่งนี้พวกเจ้าหยุดเรียน พี่จึงมารับพวกเจ้ากลับบ้าน ก่อนกลับหมู่บ้าน พี่จะพาพวกเจ้าไปกินอาหารอร่อยๆ ที่โรงเตี๊ยมก่อน” หานจื่อเยว่ตอบ

 “ดีเลยขอรับ ข้าหิวแล้ว” หานอี้เฉินตบมือด้วยความชอบใจ

หานจื่อเยว่บังคับรถม้าไปจอดที่หน้าโรงเตี๊ยมที่นางเคยนำหมูป่ามาขาย หลงจู๊และเสี่ยวเอ้อร์จำนางได้ทันทีจึงรีบเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อมและเชิญพวกนางไปห้องส่วนตัวทันที