อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ 17

มื้อกลางวันและมื้อเย็นของวันนั้นผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น ปลาต้มเผ็ดของหานจื่อเยว่ได้รับคำชมจากทุกคนในครอบครัว เนื้อปลาสดหวานเข้ากับน้ำแกงรสจัดจ้านทำให้ทุกคนเจริญอาหาร

 ครอบครัวหานใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุข บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตในบ้านหลังใหม่ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

เช้าวันต่อมาวันหยุดพักการเรียนของสถานศึกษาชิงอวิ๋นหมดลง หลังจากครอบครัวหานรับประทานมื้อเช้าเสร็จแล้ว หานจื่อเยว่เตรียมตัวไปส่งน้องชายทั้งสองกลับเข้าสถานศึกษาในอำเภอหลิงซี 

หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนถือห่อผ้าและตำราเดินขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าสดชื่น หลังจากได้พักผ่อนและฝึกฝนร่างกายในช่วงเช้าตามที่พี่สาวสอน

 ร่างกายของพวกเขาดูมีเรี่ยวแรงและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก นอกจากนี้พวกเขาให้คำสัญญญาว่าตลอดเวลาที่พวกเขาอยู่ที่สถานศึกษาพวกเขาจะไม่ละเลยการฝึกฝนแม้แต่วันเดียว

เมื่อรถม้าวิ่งออกจากหมู่บ้านชิงซาน หานจื่อเยว่เอ่ยกับน้องชายทั้งสองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความอบอุ่น นางเอกก็อยากจะปูทางให้น้องชายตั้งแต่เนิ่นๆ การได้รู้จักและคบหาสหายที่ดีนับว่าเป็นสิ่งดี

 “อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ของครอบครัวเราแล้ว เมื่อพวกเจ้ากลับไปถึงสถานศึกษา จงไปแจ้งแก่สหายร่วมเรียนที่มีความสัมพันธุ์ที่ดีและอาจารย์ของพวกเจ้า เชิญพวกเขามาร่วมงานเลี้ยงที่บ้านของเราในวันงานจะมีรถม้าคอยรับส่งผู้ที่มาเข้าร่วมงาน ข้าเตรียมอาหารและสุราไว้ต้อนรับ”

 “พี่หญิงใหญ่วางใจ ข้าจะไปเชิญอาจารย์หลินและสหายสนิทอีกสามสี่คน พวกเขามักจะช่วยเหลือข้ากับน้องสามอยู่เสมอ การเชิญพวกเขามาร่วมงานมงคลเช่นนี้นับเป็นเรื่องสมควรยิ่งขอรับ” หานจื่อเซวียนพยักหน้าไปพลางพูดไปพลาง

หานเหวินเทียนพูดเสริมขึ้นมาว่า “สหายของข้าก็บ่นอยากมาเที่ยวที่หมู่บ้านชิงซานนานแล้ว หากพวกเขารู้ว่าบ้านของเรามีงานเลี้ยงและมีอาหารอร่อย พวกเขาต้องดีใจมากแน่ขอรับ”

“เช่นนั้นก็เชิญพวกเขามาเถอะ หากผู้ใดไม่อยากลับไปที่สถานศึกษา บ้านของเรามีห้องหับที่เตรียมเอาไว้ให้พักผ่อนเพราะถึงอย่างไร วันรุ่งขึ้นก็เป็นวันหยุดของสถานศึกษาอยู่ดี”

“ขอรับ เช่นนั้นข้าจะบอกพวกเขาเอง”

ใช้เวลาไม่นานรถม้าก็เดินทางมาถึงหน้าสถานศึกษาชิงอวิ๋น หานจื่อเยว่ส่งน้องชายทั้งสองลงจากรถม้า นางกำชับให้พวกเขาตั้งใจเรียนและดูแลสุขภาพให้ดี ก่อนจะบังคับรถม้าเดินทางกลับหมู่บ้านทันที วันนี้นางยังมีงานต้องทำอีกมาก

เมื่อกลับถึงบ้าน หานจื่อเยว่ หลินซื่อ และหานเยี่ยนโจว เริ่มลงมือทำความสะอาดบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จเพื่อรอรับเครื่องเรือนที่จะมาส่งในวันพรุ่งนี้ 

หลินซื่อต้มน้ำร้อนผสมน้ำส้มสายชูเพื่อเช็ดถูพื้นไม้กระดานให้เงางามและขจัดฝุ่นผง หานเยี่ยนโจวรับหน้าที่ปัดกวาดและเช็ดบานหน้าต่างทุกบาน ส่วนหานจื่อเยว่จัดการทำความสะอาดห้องครัวและศาลารับลมบริเวณลานหลังบ้าน 

หานอี้เฉินตัวน้อยก็ไม่ยอมอยู่เฉย เขาวิ่งถือผ้าผืนเล็กช่วยมารดาเช็ดถูทำความสะอาดแต่ละห้องอย่างขะมักเขม้น ครอบครัวหานร่วมแรงร่วมใจกันทำงานจนบ้านหลังใหม่สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นละออง

เช้าวันต่อมา หลงจู๊จากร้านขายเครื่องเรือนรักษาสัญญาอย่างเคร่งครัด เขาคุมคนงานบรรทุกเครื่องเรือนไม้เนื้อแข็งใส่เกวียนเทียมวัวเดินทางมาส่งถึงเชิงเขาหมู่บ้านชิงซาน

เพราะหานจื่อเยว่สั่งเครื่องเรือนเป็นจำนวนมาก ทำให้ทางร้านต้องใช้เกวีบนเทียมวัวถึงสามเล่มถึงจะสามารถขนเครื่องเรือนมาได้ทั้งหมด หานจื่อเยว่ออกมาต้อนรับและสั่งให้คนงานทยอยขนเครื่องเรือนเข้าไปจัดวางในห้องต่างๆ ตามที่นางวางผังเอาไว้

เตียงนอนไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ถูกจัดวางในห้องนอนของบิดามารดาและห้องนอนของนาง เตียงขนาดกลางถูกนำไปไว้ในห้องนอนของน้องชายทั้งสาม ตู้เสื้อผ้า โต๊ะน้ำชา และเก้าอี้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบในห้องโถงใหญ่ 

โต๊ะอาหารชุดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องรับประทานอาหาร ส่วนห้องหนังสือของบิดาและน้องชายถูกตกแต่งด้วยโต๊ะเขียนหนังสือสลักลวดลายประณีตและชั้นวางตำราที่แข็งแรง ห้องหนังสือของน้องชายทั้งสามก็เช่นเดียวกันล้วนแล้วแต่ใช้ของคุณภาพดี

หลังจากจัดวางเครื่องเรือนเรียบร้อยและคนงานเดินทางกลับไปแล้ว ครอบครัวหานก็เริ่มทำการย้ายบ้านอย่างเป็นทางการ พวกเขาเก็บเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว และตำราเรียนจากบ้านหลังเก่าทยอยเดินเข้าสู่บ้านหลังใหม่ 

บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดีและตื่นเต้น หานอี้เฉินกระโดดขึ้นไปบนเตียงนอนหลังใหม่ของตนเองด้วยรอยยิ้มกว้าง หานเยี่ยนโจวลูบคลำโต๊ะเขียนหนังสือในห้องด้วยความพอใจ 

ส่วนหลินซื่อก็เดินสำรวจห้องครัวที่กว้างขวางและมีเตาไฟถึงสามเตาด้วยความชื่นชอบ เครื่องเรือนเก่าที่ผุพังถูกทิ้งไว้ในบ้านหลังเก่า ในตอนที่หาช่างมาสร้างโรงเรียนสิ่งของเหล่านั้นก็จะถูกนำไปแยกส่วนทำฟืน 

หนึ่งวันก่อนงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ หานจื่อเยว่ตื่นแต่เช้าตรู่ นางขับรถม้าเข้าสู่อำเภอหลิงซีอีกครั้ง วันนี้นางตั้งใจมารับน้องชายทั้งสอง สหายร่วมเรียน และอาจารย์เพื่อเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้

 นางรู้ดีว่ารถม้าของนางเพียงคันเดียวไม่สามารถบรรทุกคนจำนวนมากได้ นางจึงไปที่จุดรับจ้างและจ่ายเงินเช่ารถม้าโดยสารคันใหญ่พร้อมคนขับเพิ่มอีกหนึ่งคัน เพื่อใช้รับส่งผู้ที่จะมาร่วมงานเลี้ยงโดยเฉพาะ

 ยามเว่ยรถม้าทั้งสองคันไปจอดเทียบรอที่หน้าประตูสถานศึกษาชิงอวิ๋น เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน หานจื่อเซวียนและหานเหวินเทียนเดินนำอาจารย์หลินและสหายร่วมเรียนอีกห้าคนออกมาจากประตู หานจื่อเยว่ก้าวลงจากรถม้าและประสานมือทำความเคารพอาจารย์หลินอย่างนอบน้อม

“คารวะอาจารย์หลินเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านที่สละเวลามาร่วมงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ของครอบครัวหานนะเจ้าคะ”

อาจารย์หลินลูบเคราและยิ้มรับ “แม่นางหานเกรงใจไปแล้ว จื่อเซวียนและเหวินเทียนเป็นศิษย์ที่ขยันขันแข็ง บิดาของพวกเจ้าก็เป็นผู้มีความรู้ บิดาเจ้าส่งคำเชิญมา ข้าย่อมต้องมาร่วมยินดี”

หานจื่อเยว่เชิญอาจารย์หลินและสหายของน้องชายขึ้นไปนั่งบนรถม้าโดยสารคันใหญ่ที่เช่ามา ส่วนหานจื่อเซวียน หานเหวินเทียน และหานอี้เฉินที่ตามมาด้วย นั่งไปกับรถม้าคันที่นางเป็นผู้ขับ 

รถม้าทั้งสองคันเคลื่อนตัวออกจากอำเภอหลิงซีมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านชิงซาน บรรดาสหายร่วมเรียนต่างพูดคุยถึงทิวทัศน์สองข้างทางด้วยความตื่นเต้น

 เมื่อเดินทางมาถึงบ้านหลังใหม่ที่เชิงเขา ทุกคนต่างกล่าวชื่นชมความกว้างขวางและสวยงามของตัวบ้าน หานเยี่ยนโจวและหลินซื่อออกมาร้อนรับแขกทุกคนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเชิญอาจารย์และบรรดาบัณฑิตน้อยเข้าไปพักผ่อนในห้องรับรองที่จัดเตรียมไว้อย่างดี

กลับไปที่เมืองหลวง ภายในจวนสกุลหลิวอันโอ่อ่าและกว้างขวาง

เหอหลิงเฟิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือส่วนตัวที่ค่อนข้างมืดสลัว ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แววตาแฝงไปด้วยความเยือกเย็นและลึกล้ำ ตั้งแต่เขาแต่งงานเข้าจวนสกุลหลิว เขาต้องทนรับสายตาดูถูกเหยียดหยามจากคนในครอบครัวของภรรยามาโดยตลอด