CHAPTER 10

คอนโดอลิน-พี่อลิส

“อือ” ฉันครางออกมาเพราะรู้สึกว่าลำคอมันแห้งผาก แถมอาการมึนหัวอย่างหนัก ได้ยินเสียงวิ้ง ๆ อยู่ในหูตลอด พยายามปรือตาตื่นขึ้นมาเพื่อมองเพดานสีเขียวอ่อน เอียงหน้าไปด้านข้างเห็นโต๊ะสีขาวตั้งอยู่ ฉันค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นสำรวจมองรอบห้อง ยกมือขึ้นจับหัวตัวเองเพราะอาการปวดตุบ ๆ กำลังเล่นงาน

ฉันอยู่ที่ห้องของอลิน

ฉันจำได้เพราะเคยมานอนเล่นอยู่หลายครั้ง พลันไล่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นร่างเล็กกำลังนอนกอดก่ายกับร่างสูงอยู่ด้านล่างเตียง

อ้อ ผู้ชายที่กอดเพื่อนฉันอยู่คือพี่มุ่งนั่นเอง

แวบแรกฉันไม่ได้สนใจอะไรหรอกเพราะยังไงสองคนนี้ก็เป็นแฟนกัน นอนด้วยกันเป็นเรื่องปกติ แต่จังหวะที่พี่มุ่งขยับตัวและดึงผ้าห่มไปฝั่งเขา ดวงตาฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ เกือบจะเผลอร้องกรี๊ดออกมา

ขอบคุณตัวเองที่ยังพอมีสติจึงรีบคว้าผ้าห่มบนเตียงโยนไปคลุมร่างที่ท่อนบนเปลือยเปล่าของพี่มุ่งโชว์หน้าอกหนัดแน่นขาว ๆ อยู่ตรงหน้า

นี่มันอะไรกันเนี่ยสองคนนี้

เมื่อนั่งปรับตัวได้สักพักจึงค่อย ๆ ย่องหนีออกจากห้องอลินออกมาข้างนอกและได้พบกับพี่อลิส เธอกำลังคั้นน้ำอะไรสักอย่างสีเขียว ๆ อยู่ในห้องครัว ทันทีที่เธอเห็นฉันเดินออกมา พี่อลิสทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มทักทายกัน

“อ้าว มีนมานอนกับลินเหรอ”

“ค่ะ เมื่อคืนมีนน่าจะเมาเลยมานอนที่นี่” ฉันคงเมาหนักถึงจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ครั้นจะถามจากเพื่อนรักก็คงไม่ได้คำตอบเร็ว ๆ นี้ นอนหลับยังไม่รู้ตัวเลย

“พี่ไม่รู้เรื่องเลย สงสัยคงหลับลึกไปหน่อย”

“งั้นมีนขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ ขอโทษนะคะที่มารบกวน” ฉันเอ่ยบอกพลางยกมือไหว้ลา ไม่รู้ว่าพี่อลิสจะเข้าไปในห้องน้องสาวตัวเองแล้วตกใจหรือเปล่า แต่อลินเคยบอกฉันว่า พี่อลิสกับเธอไม่เคยมีความลับต่อกัน เรื่องนี้เธอก็คงรู้แล้วละมั้ง

“จ้า แล้วเรากลับยังไง”

นั่นสิ กลับยังไงล่ะ

นึกขึ้นได้ฉันจึงสำรวจรอบตัวที่ว่างเปล่า ไม่เจอกระเป๋าตัวเอง ทั้งโทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์อยู่ในนั้นหมด ฉันจึงเดินกลับไปหาที่ห้องอลินอีกครั้ง ทว่าหาเท่าไรก็หาไม่เจอ จำไม่ได้ด้วยว่าตัวเองเอาไปทิ้งไว้ที่ไหน ครั้นจะถามเพื่อนตัวเองก็ยังนอนกอดแฟนหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร สุดท้ายฉันจึงแบกหน้าไปหาพี่อลิสเพื่อขอยืมเงินเป็นค่าแท็กซี่กลับบ้าน พี่อลิสใจดีให้ยืมฉันยืมตั้งห้าร้อยบาท

ฉันกลับมาถึงบ้านโดยเสียค่าแท็กซี่ไปสองร้อยบาท โชคดีที่พ่อกับแม่ออกไปทำธุระข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้มีเพียงเจ้าน้องชายตัวแสบที่อยู่เฝ้าบ้านและต้องขอบคุณน้องชายสุดที่รักที่ช่วยตอบคำถามของพ่อกับแม่ในตอนเช้าให้ด้วยข้ออ้างที่ว่าฉันหลับอยู่เลยไม่ได้ลงมากินข้าวเช้า

“ขอบใจมากนะที่ช่วยแก้ต่างให้”

“ขอบคุณน่ะพี่ต้องขอบคุณอยู่แล้ว แต่ขอเงินกินหนมหน่อย” ฉันส่งเสียงเฮอะในลำคอพลางเอื้อมไปหยิบเงินทอนสามร้อยบาทตอนจ่ายค่าแท็กซี่ส่งให้น้องชายผู้หวังเงิน เอ้ยหวังดีเป็นการตอบแทน

“นี่ มาร์ พี่ยืมโทรศัพท์เราหน่อย”

“เอาไปทำไร”

“เอามาเหอะน่า แป๊บเดียวเดี๋ยวคืน”

“รีบ ๆ นะ มาร์รอแชตจากแฟนอยู่” ฉันแยกเขี้ยวใส่เจ้าน้องชาย อยู่แค่มอสี่ริอาจมีแฟนก่อนพี่สาวแล้ว

“อืม” จากนั้นฉันก็ได้โทรศัพท์ของน้องชายมาอยู่ในมือ ตั้งใจยืมเพื่อโทรอลินนั่นแหละ คาดว่าเธอน่าจะตื่นแล้ว

ฉันกดเบอร์โทรศัพท์ที่คิดว่าจำได้ลองโทรหาเพื่อนตัวเอง โชคดีที่ฉันยังจำเบอร์อลินได้เพราะกดโทรหาบ่อย โทรไปสายแรกอลินไม่รับสาย เลยลองกดโทรไปอีกครั้ง รอจนเกือบจะตัดสาย ปลายสายจึงตอบกลับมา

(ฮัลโหล) ฟังจากน้ำเสียงเธอคงตื่นนอนแล้ว

“แก นี่ฉันเองนะ มีน”

(อ๋า แกกลับบ้านไม่ยอมบอกเลยนะ ฉันตื่นขึ้นมาไม่เจอแกตกใจมากรู้ไหมโชคดีที่พี่ลิสบอกว่าแกกลับไปตั้งแต่เช้าแล้วอะ)

“ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก ว่าแต่เมื่อคืนเราเมามากเลยใช่ปะ ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย”

(ไม่ใช่เรา มีแค่แกที่เมามากต่างหาก) คำตอบของอลินทำให้ฉันต้องเด้งตัวจากโซฟาขึ้นมาฟังอย่างตั้งใจ

“ยังไง” หลังจากได้ยินบอกฉันเริ่มหวั่นใจขึ้นมา เพราะไม่รู้ว่าเมื่อคืนตัวเองเผลอทำอะไรฉิบหายวายป่วงไว้กับใครบ้างหรือเปล่า

(อยู่ ๆ แกก็ลุกขึ้นแล้วก็ทิ้งตัวไปนอนโซฟาเฉย เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น)

“อ่า แล้วไงต่อ” ฟังถึงตรงนี้ฉันก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง แค่อาการเมาแล้วภาพตัดไม่มีอ้วก ไม่มีการทำข้าวของเสียหาย ไม่มีการทำให้ใครเดือดร้อน มันก็ดีมากแล้ว

(ฉันก็เมาแต่พอมีสติอยู่ เลยให้พี่ช่วยอุ้มแกขึ้นรถมานอนที่ห้องไง) ทุกอย่างปกติดีสินะ

“ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนฉันก็สบายใจละ ฝากขอบคุณพี่มุ่งด้วยนะที่ช่วยอุ้มฉันน่ะ”

(ขอบคุณทำไม พี่มุ่งไม่ได้อุ้มแกเว้ย) อลินสวนกลับมาทันที งานเข้าแล้วยังไงล่ะ ถ้าหากอลินบอกว่าคนที่อุ้มฉันไม่ใช่พี่มุ่งแล้วพี่ที่ว่านี่เป็นใครกัน ฉับพลันน้ำเสียงนุ่มทุ้มของใครบางคนก็แล่นเข้ามาในสมองอันตื้อตึงของฉันทีละนิด ในตอนนั้นเองประโยคต่าง ๆ ที่ฉันพูดออกไปก็เข้ามาจนต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอย่างตกใจ

ไม่นะ บรรลัยแล้ว อยากจะวิ่งแก้อายรอบบ้านเลยตอนนี้

‘พี่ไลฟ์เดี๋ยวขับตามรถพี่มุ่งมาเลยนะคะ ลินฝากเพื่อนด้วย’

‘ครับ’

‘ใช่ ๆ ขับตามไปเลย’

‘อย่าดิ้นครับ เดี๋ยวตก’

‘ตกไปไม่เจ็บเท่าคนหลอกให้ชอบหรอก’

‘หืม’

‘พี่คงคิดว่าตัวเองหล่อมากล่ะสิ …อือ พี่ก็หล่อจริง ๆ นั่นแหละ มีนมองทีไรเป็นใจสั่นทุกที’ แทนที่จะกำมือทุบอกตัวเองกลับทุบอกเขาเสียอย่างนั้น

‘ทำไมใจสั่น’

‘พี่หล่อไง’

‘แค่นั้นเหรอครับ’

‘จะแค่นั้นได้ยังไงล่ะ มีนชอบรอยยิ้มพี่มากเลยนะ แต่เสียดายที่พี่ไม่ได้ยิ้มให้มีน’

‘ทำไมคิดอย่างนั้น’

‘ถามเยอะจัง มีนปวดหัว ปวดใจด้วย’

‘เพราะพี่เหรอครับ’

‘ไม่ตอบแล้ว ๆ ต่อไปนี้มีนขอสั่งพี่ไลฟ์เลยนะ ถ้าพี่ไม่ชอบมีน ห้ามมองมีนอีกเข้าใจไหม มีนไม่สะดวกใจมาก’

‘ไม่ตอบแล้ว ๆ ต่อไปนี้มีนขอสั่งพี่ไลฟ์เลยนะ ถ้าพี่ไม่ชอบมีน ห้ามมองมีนอีกเข้าใจไหม มีนไม่สะดวกใจมาก’

เหมือนความทรงจำฉันจะเริ่มกลับมาทีละนิด หน้าของใครบางคนที่กำลังมองฉันแล้วยิ้มก็ตามมาด้วย ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างคนไร้สติ ทว่าในตอนนั้นเองที่หูยังได้ยินอลินพูดอยู่ในสาย

(เออ เมื่อกี้พี่เขาก็เพิ่งโทรมาหาพี่มุ่ง บอกว่ากระเป๋าแกอยู่ที่รถเขานะ ยังไงก็เข้าไปเอาที่คณะพรุ่งนี้และอย่าลืมขอบคุณพี่เขาด้วยนะที่ช่วยอุ้มแกอะ)

ตอนนี้ฉันเหมือนคนบ้า ทำตัวไม่ถูกเดินไปเดินมารอบโซฟา คิดไม่ออกว่าฉันจะเอาความใจกล้าที่ไหนไปเจอหน้าเขาดี ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไปเจอพี่เขาไม่ได้ ไม่ได้แน่ ๆ

โอ้ย อยากจะบ้าตาย เหล้าหนอเหล้า ต่อจากนี้เราเลิกกันชั่วคราว

“เออ แค่นี้ก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันที่มอ”

(เดี๋ยวๆ พี่มุ่งเพิ่งส่งข้อความให้ฉันอ่าน พี่ไลฟ์เขาส่งมาบอกว่า เดี๋ยวเขาฝากพี่มุ่งมาคืนกับฉันก็ได้ เผื่อแกไม่สะดวกใจงี้ เอ๊ะแล้วทำไมแกถึงไม่สะดวกใจล่ะ)

“ไม่รู้เว้ย แค่นี้นะ” ตอนนี้ฉันไม่สะดวกใจจริง ๆ แล้วละ