CHAPTER 09

เสียงกีตาร์นั้นมาจากพี่มุ่ง ตอนอยู่บนเวทีเขาเท่มาก ส่วนพี่เทครับหน้าที่เล่นเบส พี่ชายคนนี้สายเอ็นเตอร์เทน ส่งยิ้มหวาน โบกไม้โบกมือ ส่งสายตาให้สาว ๆ สวย ๆ หน้าเวที เรียกว่าเซอร์วิสแบบสุด ๆ ทันใดนั้นเองที่สายตาฉันถูกตรึงไว้ที่คนตรงหน้าราวกับต้องมนต์ ไม่อาจจะสนใจอย่างอื่นได้อีก น้ำเสียงทุ้มละมุนนุ่มนวลประกอบกับเสียงกีตาร์คลอเบาๆ ดังขึ้น

พี่ไลฟ์กำลังซาวด์เช็กเสียงไมค์นั่นเอง

ฉันไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเลย ถ้าหากพี่ไลฟ์ไม่ได้มองมาทางฉัน คุณขายาวเขาเอาแต่จ้องกันอีกแล้ว เขาจะทำให้ใจฉันสั่นไปถึงไหนกัน เสียงของเขาทำให้ฉันตกอยู่ในภวังค์ กระทั่งมีค้อนปริศนาเคาะเรียกสติกันเบา ๆ สายตาที่เคยมองเห็นแต่เขาจึงเห็นใครอีกคนด้วย

เธอคือคนที่อยู่ในระยะสายตาพี่ไลฟ์เหมือนกัน แวบหนึ่งฉันคิดได้ว่าคนเพอร์เฟ็กซ์อย่างพี่เขาจะมองมาที่ฉันจริง ๆ เหรอ บางทีฉันอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองจริง ๆ ก็ได้ เอาแต่คิดไปเอง เข้าใจไปเอง ใจสั่นไปเอง การที่เขาไม่มีแฟนมันไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่มีคนในใจเสียหน่อย แค่ได้มองชื่นชมเขาอยู่ในมุมตัวเองอาจจะดีที่สุดสำหรับคนอย่างฉันแล้วก็ได้

“ดี ดี ดี ดีแบบเว่อร์วัง” เสียงอลินดังแข่งกับเสียงเพลงอย่างตื่นเต้น เปลือกตาสีพีชกับคอนแท็กเลนส์สีฟ้าครามนัว ๆ เป็นประกายวิบวับมองหนุ่มหล่อตรงหน้าอย่างไม่วางสายตา

“โคตรดีอะแก” เชื่อแล้วละว่าพี่มุ่งของแกดีจริง หน้าแกมันบอกหมดทุกอย่าง หลงใหลเอามากเพื่อนฉัน

“เออ เก็บอาการหน่อยค่า” ไม่เหลือคราบอินฟลุ้นเซอร์สาวสวยน่ารัก ตอนนี้เหลือเพียงภาพผู้หญิงคลั่งรักแล้ว

“พี่เขาร้องเพลงให้แกรึเปล่า”

“...” ฉันทำหน้างุนงง สรุปที่บอกว่าดีไม่ใช่พี่มุ่งแฟนแกหรอกหรือ

“งงอะไร ก็พี่ไลฟ์ของแกอะ ดีมาก ดีมากถึงมากที่สุดเลย” ริมฝีปากสีแดงสดบุ้ยไปทางร่างสูงที่เพิ่งลุกขึ้นเสียบไมค์กับขาตั้ง

“เออ ดี” แต่เขาไม่ใช่ของฉันหรอกนะ

“ฉันว่าพี่ไลฟ์ชอบแกแน่ ๆ” อลินขยับไหล่มาชนกับไหล่ของฉันอย่างขวยเขิน

“ไม่หรอก” ฉันยกมือปัดกลางอากาศ อยากจะยืมค้อนเมื่อกี้เคาะเรียกสติเพื่อนด้วย “บางทีเราอาจจะคิดไปเองก็ได้นะแก”

“เฮ้ย แกเป็นอะไรอ่า ทำหน้าเศร้าทำไมอ่า สู้ ๆ หน่อยดิ เซ้นส์ฉันมันบอกว่าพี่ไลฟ์ชอบแกแน่ ๆ” อลินยังยืนยันคำเดิม แถมเธอยังใช้แขนข้างหนึ่งล็อกคอฉันไว้แน่น ทว่าในตอนนั้นเองหางตาฉันเหลือบเห็นใครบางคนที่เพิ่งเห็นก่อนหน้านี้กำลังเดินไปยังหน้าเวที ร่างบางในชุดเดรสสีดำ ผมเธอลอนยาวสยายดั่งนางแบบโฆษณาแชมพูกำลังกวักมือเรียกพี่ไลฟ์ให้เข้าไปหาเธอ

ส่วนคุณพี่ขายาวของฉันก็เดินเข้าไปหา ย่อตัวลงนั่งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ แถมยังเอียงหูเพื่อให้คุณพี่คนสวยพูดต่อกระซิบอีกต่างหาก

“หื้ม เธอคนนั้นพี่น้ำฟ้านี่” อลินที่เพิ่งสังเกตเห็นการมีตัวตนของคุณพี่คนสวยโพล่งขึ้นอย่างแปลกใจพลางสะกิดแขนฉันให้หันไปมอง ค้อนวิเศษคงทำงานแล้วสินะ

“อืม ฉันว่าพี่น้ำฟ้ากับพี่ไลฟ์ต้องเป็นอะไรมากกว่าเพื่อนแน่ ๆ” ได้เวลากลับสู่โลกแห่งความจริงแล้ว

ยิ่งเห็นรอยยิ้มหวานนั้นหัวเราะร่วนอย่างมีความสุข การสกินชิพแตะแขนกันนั่นอีก มองจากดาวอังคารยังดูออกว่าเป็นการจงใจแสดงความเป็นเจ้าของให้ผู้หญิงคนอื่นเห็นอย่างชัดเจน เพราะนอกจากฉัน ผู้หญิงทั้งร้านก็จ้องพี่ไลฟ์อยู่

“ใช่เหรอ” อลินเอ่ยอย่างไม่เชื่อสิ่งที่เห็น “แต่พี่มุ่งบอกพี่สองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะ แต่ภาพตรงหน้ามันฟ้องจริง ๆ นั่นแหละ โอ้ยเสียดายอ่า แต่พวกเขาก็เหมาะสมกันจริง ๆ นั่นแหละ”

“อือ เหมาะกันจริงนั่นแหละ” ยอมรับแบบลูกผู้หญิงเลย คนหนึ่งก็หล่อ อีกคนก็สวย เพอร์เฟ็กต์กันทั้งคู่ เฮ้อแค่คิดหัวใจมันก็ห่อเหี่ยวเสียเหลือเกิน

ดื่มเหล้าย้อมใจสักนิดคงดี ว่าแล้วก็ยกแก้วที่ชงค้างไว้ขึ้นมาดื่ม

จากหนึ่งเป็นสอง

จากสองเป็นสี่

จากสี่เป็นแปดและตอนนี้ทั้งมือ ทั้งหัวใจมันสั่นมาก สายตาพร่ามัวไปหมด แถมยังรู้สึกมึนหัวตึบ ๆ อาการคล้ายคนเมาเลยแฮะหรือเราเมาแล้วนะ

“เอ๋า น้องมีนไหวปะครับ” เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นพี่มุ่งที่ชะโงกหน้ามาดู

อ๋า พี่มุ่งมีตั้งสองคนแน่ะ พี่เขามีฝาแฝดด้วยเหรอ

“ไหวค่ะพี่” ฉันตอบพร้อมกับชูสองนิ้วขึ้นประกอบ

“ลิน พี่ว่าเพื่อนเราไม่ไหวละนะ” เอ๊ะฉันบอกว่าไหว ทำไมเขาหันไปฟ้องเพื่อนฉันอีกล่ะ

“ไหวค่ะ ไหวค่ะ เพื่อนลินคอแข็งจะตาย”

ใช่อลินพูดถูก ฉันคอแข็งจะตาย ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงให้ทุกคนดู ตัวฉันรู้สึกเหมือนจะไม่มั่นคงเอาเสียเลย มันโอนเอนไปมาเหมือนยืนอยู่บนเครื่องนวดเท้ายังไงอย่างนั้น กระทั่งภาพทุกอย่างตัดไปทั้งอย่างนั้น