LOGINอลิซน้ำตารื้นขึ้นมาทันที เธอเข้าใจความหมายของการกระทำนี้ได้ในเสี้ยววินาที... อเดลกำลังจะจัดงานแต่งงานให้กับเธอ งานแต่งงานที่มีแค่เราสองคน หญิงสาวพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะหยิบชุดนั้นเข้าไปเปลี่ยนในห้องรับรองด้านหลัง เพียงไม่นาน บานประตูห้องรับรองก็เปิดออก อลิซก้าวเดินออกมาในชุดเดรสสีขาวพลิ้ว
"ยินดีด้วยนะคะ เป็นผู้หญิงค่ะ แข็งแรงสมบูรณ์มากเลย" คุณหมอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะส่งทารกตัวน้อยที่ห่อด้วยผ้าขนหนูสีชมพูมาวางทาบลงบนอกของอลิซ อลิซก้มมองเด็กทารกตัวนุ่มนิ่มบนอก ดวงตาที่ยังคงหลับพริ้ม จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากบางจิ๋ว... ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กคนนี้ ถอดแบบผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเ
ตอนที่ 49 รางวัลของการรอคอย พออายุครรภ์ก้าวเข้าสู่สัปดาห์ที่สามสิบแปด ท้องที่นูนใหญ่ก็ทำเอาอลิซเดินเหินแทบไม่ไหว ช่วงเวลานี้คฤหาสน์วงศ์วริศทั้งหลังเลยต้องสแตนด์บายเตรียมพร้อมกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยเฉพาะคุณพ่ออย่างอเดลที่หอบงานกลับมาทำที่บ้านแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาปฏิเสธที่จะเข้าออฟฟิศ
"ผมนั่งไม่ติดหรอกครับป๊า" อเดลตอบเสียงเครียด ยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด "นี่มันจะสามชั่วโมงแล้วนะ ทำไมยังไม่ออกมาอีก" "การผ่าตัดตามันละเอียดอ่อนลูก มันต้องใช้เวลา ใจเย็นๆ สิ" เ มลดาเอ่ยปลอบ ลุกขึ้นมาลูบแผ่นหลังกว้างของลูกชายเบาๆ แม้จะเป็นผู้บริหารที่เด็ดขาดและจัด
ตอนที่ 48 แสงสว่างของกันและกัน เวลาผ่านไปสองเดือนกว่า... สายลมเย็นสบายยามสายพัดเอื่อยเข้ามาในสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์วงศ์วริศ อลิซในชุดคลุมท้องเนื้อนิ่มสีพาสเทลกำลังเอนหลังพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้หวายบุนวมตัวใหญ่ อายุครรภ์ที่ก้าวเข้าสู่เดือนที่ห้าทำให้หน้าท้องของเธอเริ่มนูนกลมจนเห็นได้ชัด เป
"ปะ... เปล่าค่ะ" อลิซส่ายหน้าดิก พยายามระบายยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา เธอหันหน้าไปทางเมลดา สลับกับอลัน และหยุดลงที่ฝ่ามือหนาของอเดลที่กำลังกุมมือเธออยู่ "อลิซแค่... อลิซแค่ดีใจน่ะค่ะ" "ดีใจ?" อเดลเลิกคิ้ว "อื้อ... อลิซไม่เคย... ไม่เคยมีใครมาคอยดูแล หรือทำกับอลิซแบบน
"อ๊ะ! อเดล!" ร่างสูงก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็พาคนตัวเล็กมาถึงเตียงคิงไซส์กลางห้อง อเดลค่อยๆ วางร่างบอบบางลงบนฟูกหนานุ่มอย่างเบามือที่สุด ชายหนุ่มตามลงมาคร่อมทับ กักตัวเธอไว้ใต้แผงอกกว้าง ฝ่ามือหนาจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่เธอสวมอยู่ออกอย่างใจเย็น ก่อนจะแหวกมันออกให้พ้น
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ตัดขาดชีวิตของเธอจากอเดลตลอดกาล (รถตู้สีดำของฉันจอดรออยู่ที่จุดโหลดของด้านหลังคอนโด แต่ฉันเตือนไว้ก่อนนะ... ถ้าเกิดเรื่องวุ่นวาย หรือมีการปะทะกัน ไอ้เด็กนั่นตายในคุกแน่) สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดไปแล้ว อลิซกำ
"มึง... มึงเป็นใคร อั้ก!" กายเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก สองมือพยายามปัดป่ายจับข้อเท้าของคนแปลกหน้าออก แต่สู้แรงมหาศาลไม่ได้ อเดลไม่ตอบ ร่างสูงย่อตัวลงนั่งยองๆ มือหนากระชากคอเสื้อของกายให้ลอยขึ้นมาปะทะกับหน้ากากหมวกกันน็อกสีดำทึบ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบ "เม
ตอนที่ 7 สวะตัวพ่อริมฝีปากร้อนจัดประกบลงบนเรียวปากสั่นระริกของอลิซ สายน้ำเย็นเฉียบจากฝักบัวที่รดลงมาจนชุ่มโชกทั้งสองร่างไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ข้างในได้เลย อเดลสอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงจนอลิซครางอู้อี้ในลำคอมือเล็กที่เคยเ







