เปิดเรียนวันแรก

เวลา 06.30 น. ของเช้าวันจันทร์ ภายในห้องของมะนาวเริ่มมีแสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามา แต่ภายนอกห้องนั้นยังคงมีหิมะสีขาวโปรยปรายอยู่เล็กน้อย

มะนาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เปลือกตาบางกระพริบช้า ๆอยู่หลายทีก่อนที่เธอจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน

สายตาคู่สวยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างในขณะที่เธอยังคงนั่งอยู่บนเตียงนอนเพื่อชื่นชมวิวทิวทัศน์ในยามเช้าของวันนี้ มะนาวได้บิดขี้เกียจไปมาอยู่สองสามทีก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเข้าห้องเรียนในวันแรกนี้

ที่ตึกเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ ภายในห้องเรียน A103

"มะนาว! ทางนี้"

เสียงใครบางคนได้เรียกให้มะนาวไปนั่งยังที่นั่งข้าง ๆ เขาพร้อมทั้งโบกมือไปมา เพื่อให้เธอเห็นว่าเขาได้นั่งอยู่ตรงไหนของห้องเรียน มะนาวจึงรีบเดินผ่านผู้คนไปอย่างเร่งรีบแล้วค่อยนั่งลงไปยังที่นั่งข้าง ๆ เขาอย่างฉับไว

ภายในห้องเรียนนี้ โต๊ะเรียนจะเป็นแบบขั้นบันไดสูงขึ้นไป โดยมีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางห้องที่ชั้นล่างสุด ส่วนประตูทางเข้าออกจะมีอยู่สองฝั่ง คือฝั่งซ้ายและฝั่งขวาของชั้นล่าง มะนาวและไดอิจิ พวกเขาเลือกนั่งอยู่เกือบขั้นสุดท้ายของที่นั่งภายในห้องเรียนนี้

"เกือบมาสายแล้วไหมล่ะ มะนาวมัวแต่ตามหาห้องเรียนเดินวนตั้งนานกว่าจะหาเจอ" มะนาวบ่นให้ไดอิจิฟังอย่างคนหัวเสียเล็กน้อย

"ก็ยังดีที่มาทันนะ”

ไดอิจิพูดแซวมะนาวไปด้วยความเอ็นดู พร้อมทั้งแอบยิ้มเล็ก ๆ ให้กับร่างเล็กก่อนที่ทั้งสองจะรีบหันหน้ากลับไปมองหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เพิ่งจะได้เดินเข้ามาภายในห้องเรียนนี้

อาจารย์ผู้หญิงท่านนี้อายุน่าจะราว ๆ 55 - 60 ปีได้ แต่ท่านก็ยังดูไม่แก่มาก ท่าทางอบอุ่นใจดีขณะที่กำลังเดินเข้ามาในห้องเรียน จากนั้นท่านก็ได้เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดวางไว้ในส่วนข้างหน้าของจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่นั้นนั่นเอง

“สวัสดีนักศึกษาทุกคนนะคะ เนื่องจจากวันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเรียนอาจารย์จะยังไม่ได้สอนอะไรมากนัก เพียงแต่จะให้นักศึกษาทุกคนไปลองศึกษาหาหัวข้อวิจัยที่ตนเองอยากจะทำออกมา และให้หาอาจารย์ที่ปรึกษาสำหรับวิทยานิพนธ์นั้นด้วย ส่วนการหาอาจารย์ที่ปรึกษา พวกเธอจะต้องหาอาจารย์ที่มีความรู้เฉพาะทางที่ตรงกับหัวข้องานวิจัยนั้นของพวกเธอ และในการศึกษานี้ ทุกคนจะต้องทำให้ผลงานวิจัยของตนเองถูกตีพิมพ์ออกมาให้ได้ เพราะถ้าหากผลงานวิจัยไม่ถูกตีพิมพ์ออกมานั่นก็หมายถึงว่าพวกเธอจะไม่ผ่านการศึกษานี้ด้วยเช่นกัน ตอนนี้มีใครสงสัยหรืออยากจะสอบถามอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ”

เสียงพูดของอาจารย์ประจำวิชาการลงทุนและการตลาดที่ได้กล่าวกับนักศึกษากว่า 15 ชีวิตในคาบเรียนนี้

“อาจารย์ครับ การหาอาจารย์ที่ปรึกษาจำเป็นจะต้องเป็นอาจารย์ที่อยู่ประจำคณะที่เราเรียนไหมครับ”

นักศึกษาชายคนหนึ่งได้ยกมือขึ้นเพื่อสอบถามถึงข้อสงสัยของเขากับอาจารย์ไป

“ไม่จำเป็นค่ะ ถ้าหากว่าอาจารย์ที่ปรึกษาที่พวกเธอเลือกมานั้นไม่ได้มีความรู้ความเชี่ยวชาญ หรือไม่ได้มีผลงานที่เคยถูกตีพิมพ์ออกมาเกี่ยวกับงานวิจัยที่พวกเธอเลือกทำ อาจารย์ท่านนั้นก็จะไม่สามารถรับรองผลงานให้พวกเธอได้ ต่อให้เป็นอาจารย์ที่อยู่ในคณะนี้ก็ตาม”

อาจารย์ได้อธิบายให้กับนักศึกษาที่ถามคำถามนี้ขึ้นมาฟัง

“แล้วพวกเราสามารถหาอาจารย์ที่ปรึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่นได้ไหมครับ” นักศึกษาคนเดิมถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

เมื่อนักศึกษาทุกคนในชั้นเรียนได้ฟังคำถามนี้ถึงกับต้องหันหน้าไปมองดูคนที่คิดคำถามนี้ขึ้นมา เพราะพวกเขาทุกคนต่างก็คิดตรงกันว่าถ้าหากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยไหน ก็ควรที่จะหาอาจารย์ที่ปรึกษาที่มหาวิทยาลัยนั้นหรือเปล่า จะสามารถไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่นได้ด้วยเหรอ ถามอะไรแปลกๆ

“ที่นี่ไม่สามารถทำแบบนั้นได้ค่ะ พวกเธอจะสามารถหาอาจารย์ที่ปรึกษาได้แค่เฉพาะในมหาวิทยาลัยนี้เท่านั้น แต่อาจารย์ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่าที่อื่นจะเป็นเหมือนกันไหม แต่โดยปกติแล้วเขาจะไม่หาอาจารย์ที่ปรึกษาต่างมหาวิทยาลัยกันนะคะ”

อาจารย์ได้เมตตาอธิบายอย่างใจเย็นพร้อมทั้งยิ้มแย้มออกมาด้วยความเอ็นดูลูกศิษย์

“ผมหมดคำถามแล้วครับ ขอบคุณครับอาจารย์” นักศึกษาชายคนนั้นได้กล่าวปิดท้ายลงหลังจากที่เขาได้คำตอบทั้งหมดแล้ว

“ยังมีใครสงสัยอะไรอีกไหมคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วอาจารย์จะได้ปล่อยให้พวกเธอไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา และหาหัวข้อวิจัยที่อยากจะทำกันเอง”

อาจารย์ได้ถามซ้ำขึ้นมาอีกรอบ เผื่อว่าจะมีนักศึกษาคนใดที่ยังมีคำถามอยู่อีก ทั้งห้องเงียบไปสักพักและไม่มีใครเอ่ยถามอะไรขึ้นมาอีก เมื่ออาจารย์เห็นดังนั้นจึงได้กล่าวส่งท้ายไปก่อนจะแยกย้ายกัน

"ถ้างั้นวันนี้พอแค่นี้นะคะ คาบหน้าที่เราเจอกันอาจารย์ถึงจะมาสอบถามความก้าวหน้าอีกรอบ พร้อมทั้งเริ่มสอนในเนื้อหาของการเรียน วันนี้ก็แยกย้ายกันไปศึกษาหาข้อมูลงานวิจัยกับหาอาจารย์ที่ปรึกษากันก่อนนะคะ แล้วค่อยพบกันใหม่ค่ะ"

หลังจากที่อาจารย์กล่าวเสร็จ ท่านก็ได้ลุกขึ้นจากที่นั่งเพื่อที่จะเดินออกไปจากห้องเรียน เหล่านักศึกษาทุกคนจึงต่างพากันรีบลุกขึ้นยืน พร้อมทั้งโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการแสดงความเคารพให้แก่อาจารย์ของพวกเขาก่อนที่ท่านจะเดินจากไป

"มะนาว คุณอยากจะทำงานวิจัยเกี่ยวกับอะไรเหรอ ผมยังนึกไม่ออกเลยว่าผมจะทำอะไรดี" ไดอิจิพูดออกมาอย่างปวดหัวพร้อมทั้งยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาขยี้ผมของเขาเล็กน้อย

"มะนาวก็ยังไม่รู้เหมือนกัน งั้นพวกเราไปที่ห้องสมุดกันไหม เพื่อที่จะไปหาหนังสือหรือผลงานวิจัยของศาสตราจารย์แต่ละท่านมาลองอ่านดู เผื่อพวกเราจะคิดหัวข้องานวิจัยออกไง"

มะนาวพูดชักชวนให้ไดอิจิไปที่ห้องสมุดด้วยกันกับเธอ เพื่อค้นหาหัวข้องานวิจัยที่อยากจะทำในการศึกษานี้

"ไปสิ ผมก็ไม่มีธุระอื่นที่จะไปทำอยู่แล้ว"

ไดอิจิรีบตอบตกลงในทันที เพราะเขาก็อยากจะสนิมสนมและอยู่ใกล้ ๆ หญิงสาวอยู่แล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบกับมะนาวในวันนั้น เขาก็เริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเธอแล้ว ดังนั้นไม่ว่าร่างเล็กจะชวนเขาไปไหน ชายหนุ่มก็เต็มใจที่จะไปกับเธอทั้งนั้น

ที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย

"เฮ้อ... อ่านมาตั้งนานผมก็ยังไม่รู้ว่าจะทำหัวข้ออะไรอยู่ดี" ไดอิจิบ่นออกมาเพียงเบา ๆ พร้อมทั้งรีบฟุบหน้าลงไปบนกองหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะทันทีที่เขาพูดจบ

"ค่อย ๆ หาไปก็ได้ เดี๋ยวก็มีหัวข้อที่ไดอิจิอยากจะทำเองนั่นแหละ"

มะนาวพูดให้กำลังใจชายหนุ่มขณะที่เธอก็ยังคงก้มหน้าอ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ อย่างไม่ละสายตา ไดอิจิจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาเพื่อมองดูหญิงสาวที่ยังคงนั่งง่วนอยู่กองหนังสือที่อยู่ตรงหน้าเธอ

ชายหนุ่มเหม่อมองดูใบหน้าของเธออยู่นานด้วยสายตาที่อ่อนโยน ยิ่งในตอนนี้ที่เขาเห็นเธอกำลังมุ่งมั่นตั้งใจอ่านหนังสือเขาก็ยิ่งรู้สึกหลงใหลในตัวของมะนาวมากยิ่งขึ้นไปอีก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เหม่อมองใบหน้างามของมะนาวดีก็มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งได้พูดขัดจังหวะในการมองของเขาขึ้นมา

"พี่คะ มีอาจารย์ท่านหนึ่งบอกให้หนูมาเรียกพี่ เพื่อให้พี่เข้าไปพบท่านที่ห้องพักของอาจารย์ที่อยู่ตึกภาควิชาบริหารและธุรกิจ ห้องอยู่ชั้นห้าทางด้านขวามือจะมีอยู่ห้องเดียวค่ะ"

เสียงของหญิงสาวกล่าว เธอน่าจะมีอายุราว ๆ 18 - 19 ปี เพราะเธอยังดูเด็กมาก และคงน่าจะเพิ่งเข้าเรียนอยู่ในชั้นปีหนึ่ง ระดับปริญญาตรีเท่านั้น มะนาวและไดอิจิได้ยินดังนั้นจึงรีบหันหน้าขึ้นไปมองทางเจ้าของเสียงในทันที

"น้องว่าอะไรนะคะ อาจารย์ท่านไหนคะที่ให้น้องมาเรียกพี่เพื่อให้เข้าไปพบท่านน่ะ"

มะนาวสอบถามไปด้วยความสงสัย ส่วนไดอิจิก็ได้แต่พยักหน้าขึ้นลงเพราะเขาเองก็สงสัยอยู่เช่นกัน

"หนูก็ไม่ทราบชื่อท่านเหมือนกันค่ะเพราะหนูเพิ่งจะได้มาเข้าเรียนที่นี่ แต่ก่อนที่อาจารย์ท่านนั้นจะให้หนูมาบอกพี่ ท่านเคยนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะมุมนู่นนะคะ แต่ตอนนี้ท่านน่าจะกลับไปที่ห้องพักของอาจารย์แล้วมั้งคะ"

มะนาวได้แต่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เพราะหญิงสาวไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนเรียกให้เธอเข้าไปพบ แต่ถ้าดูจากที่น้องผู้หญิงคนนี้พูดมา เขาก็น่าจะเป็นอาจารย์ท่านหนึ่งในมหาวิทยาลัยแห่งนี้จริง เพราะไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มีห้องพักอาจารย์เป็นของตัวเองได้อย่างแน่นอน

"พี่เข้าใจแล้ว ขอบใจน้องมากนะคะที่ได้มาแจ้งพี่"

มะนาวพูดพร้อมทั้งส่งยิ้มน้อย ๆ ให้กับน้องผู้หญิงคนนั้นไป ถึงแม้ว่าเธอจะยังมีความสงสัยอยู่ก็ตาม เมื่อมะนาวพูดจบ รุ่นน้องผู้หญิงคนนั้นก็ได้โค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับไปยังโต๊ะเดิมของตนเอง

"มะนาว นี่คุณจะไปพบเขาจริง ๆ เหรอ พวกเรายังไม่รู้เลยนะว่าเขาเป็นใคร อาจารย์จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้"

ไดอิจิกล่าวอย่างอดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไมอาจารย์คนนั้นถึงต้องเรียกมะนาวเข้าไปพบด้วย

"อืม... มะนาวน่าจะต้องไปแหละ อีกอย่างเขาก็น่าจะเป็นอาจารย์ที่มหาลัยนี้จริง เพราะหากไม่ใช่อย่างนั้นเขาคงจะไม่มีห้องพักอาจารย์หรอก คงไม่น่าจะมีอะไรหรอกมั้ง"

มะนาวตอบกลับไดอิจิกลับไป เพื่อทำให้เขาสบายใจ

"ให้ผมไปด้วยไหม เผื่อมะนาวมีปัญหาอะไรผมจะได้ช่วยทัน" ไดอิจิถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวร่างเล็ก

"ไม่ต้องหรอกไดอิจิ เรื่องแค่นี้เอง ห้องพักของอาจารย์ก็อยู่ในมหาวิทยาลัยด้วย ไดอิจิไม่ต้องห่วงหรอกนะ อีกอย่างอาจารย์ท่านก็เรียกพบแค่เฉพาะมะนาว ถ้ามะนาวพาไดอิจิไปด้วยจะเป็นการเสียมารยาทต่ออาจารย์หรือเปล่าล่ะ"

มะนาวพยายามพูดโน้มน้าวให้ชายหนุ่มเปลี่ยนใจเพราะเธอไม่อยากให้เขาต้องเป็นห่วงกังวลมากขนาดนั้น

"โอเค งั้นผมจะรอมะนาวอยู่ที่นี่ ถ้าเกิดว่ามีปัญหาอะไรก็โทรมาหาผมได้ตลอดนะ"

ไดอิจิบอกกับมะนาวไปเพื่อให้หญิงสาวรับรู้ว่าเขาพร้อมที่จะคอยช่วยเหลือเธออยู่ตลอดเวลา

"ขอบคุณมากนะ ถ้ามะนาวมีปัญหาอะไรที่นี่จะนึกถึงไดอิจิเป็นคนแรกเลย งั้นมะนาวไปก่อนนะ”

“อ้อ! ถ้าไดอิจิมีธุระก็สามารถกลับก่อนได้เลยนะ"

หลังจากที่มะนาวพูดจบ เธอก็ได้ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วรีบเก็บกองหนังสืออยู่ตรงหน้าที่เธอขึ้นไปวางไว้บนชั้นหนังสืออย่างเดิม ก่อนจะรีบเดินทางเข้าไปพบอาจารย์คนดังกล่าวทันที

"ผมจะรอมะนาวที่นี่แหละ รีบกลับมานะ" ไดอิจิบอกถึงความตั้งใจของเขาที่จะยังคงรอหญิงสาวจนกว่าเธอจะกลับมา

"โอเค งั้นเดี๋ยวมะนาวจะรีบไปแล้วก็รีบกลับมานะ" มะนาวพูดพร้อมทั้งโบกมือลาให้ไดอิจิไปหนึ่งทีแล้วค่อยเดินไปยังสถานที่ดังกล่าว